Ο Λένιν εκτός μαυσωλείου και χωρίς λογοκρισία…(μέρος α’)

by

…και βέβαια ο τίτλος ανήκει στην Έλλη Παππά, την σύζυγο του Ν. Μπελογιάννη, πρόωρα σκοτωμένου από το «μετεμφυλιακό Κράτος της Δεξιάς».

Ειλικρινά δεν ξέρω αν ξέρετε πόσο σημαντική φιγούρα είναι ο Λένιν για κάποιους ανθρώπους οι οποίο προσπαθούν να ζήσουν μια έντιμη και αυθεντική ζωή σε κάποιο μέτρο… Θυμάμαι μια φίλη-γνωστή που μου είχε πει με κάποια αποφασιστικότητα παληότερα ότι το τρίπτυχο των προσωπικοτήτων που είχε ως οδηγούς στην ζωή της ήταν «Μαρξ-Λένιν-Τρότσκι»(!).

Αλλά υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα σε όλα αυτά. Ότι ο Λένιν που γνωρίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια προσωπικότητα αμβλυμένη(ως προς τις γωνίες), εξιδανικευμένη όχι μακριά από όσο οι Ιππότες του «Μεσαίωνα»…
Προσωπικά, διαβάζοντας από ανθρώπους «αποστασιοποιημένους» (και, ακόμη, μάλλον προς φιλομαρξιστές) για τον Λ.(Μπερντιάεφ, Ελλύλ, Έλλη Παππά, Γκάλμπρειθ, τον ίδιο), εξοργίζομαι πράγματι με το μέγεθος της απάτης, αλλά και νομίζω ότι έχω ανακαλύψει-«διασταυρώσει» κάποια πενιχρά σημαντικά πράγματα για το πώς έχει ασκήσει και ασκεί τόση, ακόμη και σήμερα, γοητεία, σαγήνη και επιρροή, σε πολλούς ανθρώπους που, όπως λέει και κάποιος δοκιμιογράφος και φιλόσοφος, «διψάνε για ποιότητα»……

Ο Λ. υπήρξε ένας άνθρωπος με μια προσωπικότητα που, όπως το θέτει ο Ζακ Ελλύλ στους «διαδόχους του Μαρξ», ήταν «ισχυρή και έντιμη», και που πάνω της άλλωστε έχτισε τους κανόνες διοίκησης του Κομμουνιστικού Κόμματος. Μιλούσε με πάθος για πράγματα στην κοινωνία που θα έπρεπε να μιλάνε οι Χριστιανοί της εποχής του και βέβαια είχε πάρα πολύ δίκαιο.

Ο Λ. ήταν θεωρητικός της διοίκησης βάσει του μοντέλου της, ας πούμε, «χαρισματικής φιγούρας». Αρκούσε ο άνθρωπος που διοικούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα να εκφράζει σωστά το προλεταριάτο και την δικτατορία του. ‘Ετσι, όμως, βρέθηκε πολύ κοντά στην αρχή του άλλου κινήματος που ήταν καθαρά μηδενιστικό, του Ναζισμού (βλ. «ένας λαός, ένα κράτος, ένας αρχηγός. Ζήτω η νίκη.»). Το μοντέλο κόμματος που προέταξε ήταν τελείως κάθετο/ιεραρχικό, και σήμερα ονομάζεται ο τρόπος που διοικείται δημοκρατικός συγκεντρωτισμός.

Ο Λ. ήταν ένας άνθρωπος που προφανώς και ενδιαφέροταν για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας μέσω της πειθούς και της δογματικής «προσκόλλησης» σε ορισμένα θέσφατα που αποτελούσαν μια πολύ συγκεκριμένη ερμηνεία του Μαρξ, του οποίου η «σκέψη» έπρεπε να γίνει «ατσάλινο μπλοκ», όπως έλεγε. Βέβαια, ο Μαρξ είναι υπερβολικά αμφίβολο αν θα σκεφτόταν σαν τον Λένιν, αφού στο όλο έργο του είναι σαφέστατο πως υποστηρίζει ρητά, κατηγορηματικά και απόλυτα την θεωρία των σταδίων, δηλαδή θεωρεί ότι πρέπει οπωσδήποτε να επέλθει καπιταλισμός πριν τον σοσιαλισμό.

Ο Λ. βασικά θεωρεί τον απλό λαό και τους εργάτες ως χειραγωγήσιμη μάζα μέσω κάποιων οργανικών διανοουμένων, δηλαδή κάποιων ανθρώπων που θα του μαθαίνουν την επαναστατική θεωρία που θα του επιτρέπει να δει συνολικά και όχι μερικά, δηλαδή από την εμπειρία του. Βεβαίως και ήταν αντιδημοκράτης και θεωρούσε, όπως πάρα πολλοί άλλοι μαρξιστές πλην του Μπέρνσταιν και του Κάουτσκυ, ότι η κατάκτηση της εξουσίας θα συμβεί από μια μειοψηφία αυστηρά πειθαρχημένη και οργανωμένη. Υποτίθεται ότι η πλειοψηφία θα πειστεί μετά… πράγμα νομίζω απλώς εκτός ιστορικής πραγματικότητας, κρίνοντας και μόνο από το πλήθος των μελών του Κ.Κ. της Σοβιετικής Ένωσης μετά…

Ο Λ., αν και διάβαζε πολύ, όπως λέγεται, τον Γερμανό φιλόσοφο Hegel, δεν ήξερε καλά φιλοσοφία και έγραψε, κατά ευρεία ομολογία, μέτρια φιλοσοφικά έργα, όπως το «υλισμός και εμπειριοκριτικισμός». Έτσι, είναι αμφίβολο πώς κάποιοι μεταγενέστεροι μπόρεσαν να στηριχτούν πάνω του και να πουν ότι η Φυσική που πρέπει να δεχτούν είναι όχι αυτή του Πλανκ, που θεωρείτο εν ολίγοις αντικειμενικά πράκτορας της αντιδραστικής αστικής τάξης και του κλήρου, αλλά αυτή που δίδαξε ο Λένιν και αυτή του προλεταριάτου(!). Βέβαια, ήταν αυτή του 19ου αιώνα, που ήταν κατά γενική μάλλον (δηλαδή και από τον πρωτομάστορα του υλισμού, τον Driesch) ομολογία πεθαμένη ως «αφελώς» υλιστική, θεωρώντας το σύμπαν και την ύλη χωρίς αρχή, αγέννητο, με ιδιότητες προφανώς ζωντανού και συνειδητού οργανισμού. Είναι αρκετά χαρακτηριστικό, τέλος, νομίζω, ότι όρισε την αλήθεια ως «ό,τι συμφέρει τον λαό». Μπορούμε να πούμε ότι ήταν τόσο «μονοκόμματος» -όχι με την καλή έννοια- που δεν ενδιαφερόταν για τα θεμελιώδη φιλοσοφικά(και θεολογικά) ζητήματα, αλλά για την κατά μια (βίαιη) έννοια «επαναστατική» δράση που βασίζεται πάνω σε κάποια αξιώματα.

Ο Λ. υπήρξε αυτός που θεμελίωσε τον «σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα»(θεωρείται ευρύτατα ως θεωρία σταλινική, αλλά…), που επέφερε την διάλυση των «σοβιέτ», που επανακαθιέρωσε την «αστική ηθική», που επανέφερε τα αξιώματα στον στρατό και το μεγαλύτερο μέρος της τσαρικής νομοθεσίας, καθώς και την θανατική ποινή. Ο Κάουτσκυ, εξαιρετικά σημαντικός μαρξιστής θεωρητικός της εποχής του, τον είχε κατηγορήσει για «εθνικό σοσιαλισμό». Φαίνεται ότι αυτό απεικόνιζε μια υπαρκτή σε ένα μέτρο πραγματικότητα…

[Συνεχίζεται…]

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , ,

6 Σχόλια to “Ο Λένιν εκτός μαυσωλείου και χωρίς λογοκρισία…(μέρος α’)”

  1. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    Kali mera

    kali evdomada

    KALH SARAKOSTH….

    OSO GIA TON LENIN KAI TA TOU MARX….

    A D I A F O R W ENTELWS.

    EYLOGHSON+

    (DEN MOU XREIAZETAI KANENAS LENIN- MARX TROTSKI KLP ONTA
    EINAI ENTELWS ANOUSIA- BARETA…PEZA
    KI EPIPLEON….banal- passe kai demode!)

  2. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    APO
    http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/03/2150-hristos-kai-efrwph-enas-dramatikos-dialogos.html

    +ENAS DIALOGOS- DRAMATIKOS…

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ

    Ένας δραματικός διάλογος

    Αγίου Νικολάου Επίσκοπου Αχρίδος και Ζίτσης (1956)

    Διά τού Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς (1979)

    .

    .

    Ο Χριστός ρωτά με λύπη.

    Πώς μπορείτε εσείς οι άνθρωποι να ζείτε μόνο με τα ιμπεριαλιστικά, υλικά συμφέροντα, δηλαδή με την ζωώδη μόνο επιθυμία για την σωματική τροφή; Εγώ ήθελα να σας κάμω Θεούς και υιούς Θεού και σεις φεύγετε και επιδιώκετε να εξισωθείτε με τα υποζύγια.

    .

    Σ’ αυτό απαντά η Ευρώπη:

    Εσύ είσαι καθυστερημένος. Στην θέση του Ευαγγελίου σου βρήκαμε την βιολογία και την ζωολογία. Τώρα γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε δικοί σου απόγονοι και του ουρανίου πατέρα σου, αλλά απόγονοι των ουραγκοτάγκων και των γοριλών, δηλαδή του πιθήκου. Εμείς τώρα τελειοποιούμαστε για να γίνουμε θεοί. Γιατί δεν παραδεχόμαστε άλλους θεούς εκτός από εμάς.

    .

    Σ’ αυτό ο Χριστός λέγει:

    Εσείς είσθε περισσότερο σκληροτράχηλοι από τους αρχαίους Εβραίους. Εγώ σας σήκωσα από το σκοτάδι της βαρβαρότητας στο ουράνιο φως, και σεις πηγαίνετε πάλι πίσω στο σκοτάδι, όπως το βουβάλι ατή λάσπη. Εγώ έχυσα το αίμα μου για χάρη σας. Εγώ σας έδειξα την αγάπη μου, όταν όλοι οι Άγγελοι μου απέστρεφαν τα πρόσωπα τους μη μπορώντας να υποφέρουν την δυσωδία σας, δυσωδία του Άδη. Όταν λοιπόν εσείς ήσασταν σκοτάδι και δυσωδία, ήμουν ό μόνος πού στάθηκα να σας καθαρίσω και να σας φωτίσω. Να μην είσθε λοιπόν τώρα άπιστοι, γιατί θα επιστρέψετε πάλι σ’ εκείνον τον ανυπόφορο ζόφο και τη δυσωδία.

    .

    Σ’ αυτό η Ευρώπη φωνάζει περιπαικτικά:

    Φύγε από μας. Δεν σε αναγνωρίζουμε. Εμείς ακολουθούμε την ελληνική φιλοσοφία και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την κουλτούρα, θέλουμε ελευθερία. Εμείς έχουμε τα πανεπιστήμια. Η επιστήμη είναι το οδηγητικό μας αστέρι. Το σύνθημα μας είναι: ελευθερία, αδελφοσύνη, ισότητα. Ο νους μας είναι ό θεός των θεών. Εσύ είσαι Ασιάτης. Εμείς σε αρνούμαστε. Εσύ είσαι μόνο ένας παλαιός μύθος των γιαγιάδων και των παππούδων μας.

    .

    Τότε ο Χριστός με δάκρυα στα ματιά Του λέγει:

    Ιδού εγώ φεύγω, αλλά εσείς θα δείτε. Αφήσατε την οδό του Θεού και ακολουθήσατε την σατανική οδό. Η ευλογία και ή ευτυχία αφαιρέθηκαν από σας. Στο χέρι μου βρίσκεται η ζωή σας, γιατί εγώ σταυρώθηκα για σας. Παρά ταύτα δεν θα σας τιμωρήσω εγώ, αλλά οι αμαρτίες σας και η αποστασία σας από έμενα τον Σωτήρα σας. Εγώ φανέρωσα την αγάπη του Πατέρα μου προς όλους τους ανθρώπους και ήθελα με αγάπη να σας σώσω όλους.

    http://www.pigizois.net

  3. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ 🙂 ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΜΠΟΡΕΙ…

    Η ΝΗΣΤΕΙΑ
    ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

    ΔΕΥΤΕΡΑ 7 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Αυστηρη νηστεια-ξηροφαγια

    ΤΡΙΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Αυστηρη νηστεια-ξηροφαγια

    ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Καταλυσις Οινου και Ελαιου

    ΠΕΜΠΤΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Αυστηρη νηστεια-ξηροφαγια

    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Αυστηρη νηστεια-ξηροφαγια

    ΣΑΒΒΑΤΟ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Καταλυσις Οινου και Ελαιου

    ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΜΑΡΤΙΟΥ
    Καταλυσις Οινου και Ελαιου

    ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΟΦΩΝ

    ΕΙΝΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ.

    ΑΣ ΜΗΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΜΕ
    ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΟΚΡΙΝΟΜΑΣΤΕ
    ΑΣ ΜΗΝ ΛΕΜΕ ΨΕΜΑΤΑ
    ΑΣ ΜΗΝ ΚΡΑΤΑΜΕ ΚΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
    ΑΣ ΜΗΝ ΓΕΛΑΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
    ΑΣ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΚΟΙ
    ΔΙΟΤΙ
    Ο ΘΕΟΣ ΘΛΙΒΕΤΑΙ
    ΚΑΙ
    ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ
    ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΣ ΜΑΣ
    ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ
    ΑΓΑΠΗ-ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.

    ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ. 🙂

  4. philalethe00 Says:

    @ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+

    Όντως εξαιρετικό αυτό… 🙂
    Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως…
    +ENAS DIALOGOS- DRAMATIKOS…

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ

    Ένας δραματικός διάλογος
    Καλή Σαρακοστή, καλή μετάνοια, καλά μας δάκρυα (καρδιακά)…

    • ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

      UNE REPONCE A LENIN! 🙂
      (***+Agios Iwannis +Maximovitch***)

      …Vient de paraître

      Bernard Le Caro, +Saint Jean+ de Changhaï, Lausanne,
      L’Âge d’Homme, 2006, 318 p.
      (collection « Grands spirituels orthodoxes du XXe siècle »)
      Monseigneur Jean Maximovitch (1896-1966),
      canonisé par l’Église Russe hors-frontières en 1993 sous le nom de saint Jean de Changhaï, est aujourd’hui reconnu bien au-delà des frontières de son Église comme l’un des grands spirituels orthodoxes du siècle dernier.

      Évêque à Changhaï, où vivait une importante communauté russe, puis en Belgique, en France et à San Francisco,
      il a laissé le souvenir à la fois d’un grand ascète et d’un grand pasteur, sachant, au sein de ses obligations épiscopales,
      rester toujours un vrai moine, ne dormant quasiment pas, s’adonnant longuement à la prière, affectionnant particulière­ment les services liturgiques, et témoignant d’une profonde charité à l’égard de chaque âme dont il avait la charge.
      C’est avec beaucoup de sobriété que ce livre retrace la vie et dessine le portrait de ce grand spirituel.
      C’est aussi dans un esprit irénique qu’il aborde la question des divisions — consécutives à la politique athée du pouvoir communiste — de l’Église russe en exil, alors que ses différentes branches travaillent aujourd’hui à recons­tituer son unité.

      Pour réaliser cette étude — la plus ample et la plus complète qui ait été jusqu’à présent consacrée à Monseigneur Jean —, l’auteur, qui connaît parfaitement le monde orthodoxe et pratique plusieurs langues slaves, a collecté dans le monde entier de nombreux témoignages et dépouillé une abondante documentation qu’il a exploités avec la rigueur d’un historien.
      Des homélies et divers autres écrits pastoraux du saint évêque viennent compléter cette remarquable biographie spirituelle.

      +Jean-Claude Larchet

      http://www.moinillon.net/

  5. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    🙂 XAIROMAI POU SOU ARESE.

    PARAKALW! HTO XARA MOU=OTAN TO BRHKA!

    DOKSA TW THEW PANTWN ENEKEN.

    VRE8HKE, PSAXNONTAS KATI ALLO
    GIA ALLOU!!!

    O THEOS PRONOEI!

    HKSERA OMWS OTI THA SOU ARESEI.

    AMHN.
    KALA MAS DAKRYA
    KATANYKSEWS
    SYNTRIBHS
    METANOIAS…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: