Η [πιο καταφανής] πολιτική εξαπάτηση και το ιδανικό της «εργασίας»

by

Νομίζω ότι στον φρικαλέο δημόσιο λόγο της κυβέρνησης, είναι υπερβαλλόντως εκπληκτικό τουλάχιστον το εξής: η -τεχνητή, έστω- προθυμία με την οποία τα στελέχη της στηρίζουν με παραπειστικές σοφιστείες, δηλαδή αγυρτείες του λόγου, την πολιτική που τους επιβάλλεται από τα πάνω. Αυτή είναι η πολιτική στην οποία και πειθαρχούν, προφανώς μη-όντες ενήμεροι, όπως όσοι εγκρατείς περί τα Πατερικά, για τα περί «αγίας ανυπακοής». Νομίζω ότι και εσείς θα έχετε ακούσει και διαβάσει αρκετές τέτοιες εκθέσεις ιδεών ως τώρα…
Λοιπόν, ανατρέχοντας, όπως ήδη έκαναν πολλοί για τα λόγια του πρωθυπουργού εκθέτοντας στο κοινό την πράγματι κατάδηλη φενάκη, στις σχετικές αντιπολιτευτικές δηλώσεις της κυβέρνησης, διαπιστώνουμε μία τελεία αντίθεση με την σημερινή επιχειρηματολογία. Δεν μιλάμε για μια «υπό αίρεσιν» επιχειρηματολογία, αλλά για μια ρητή διαμετρικά αντίθετη αντίληψη περί τα οικονομικά και την πολιτική οικονομία, που άλλωστε συμβαδίζει με ένα κόμμα που, εις κλαυσιγέλωτα ίσως πολύ και τραγική ειρωνεία, επιμένει να (αυτο)αποκαλείται «σοσιαλιστικό». Και βεβαίως, οπωσδήποτε, τις ίδιες απόψεις εκφέρουν και πάρα πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ίσως απελπιστικά για το μέλλον του λαού πολλοί… Αλλά τουλάχιστον σε αυτούς μπορούμε να αναγνωρίσουμε εν μέρει μια ιδεολογική συνέπεια: ήταν και είναι ιδεολόγοι του παρασιτισμού του Κεφαλαίου και της «αργόσχολης τάξης»(«leisure class», κατά τον κορυφαίο Αμερικανό κοινωνιολόγο Θ. Βέμπλεν) και της «επιδεικτικής σχόλης», ενώ εμείς είμαστε με το Γραφικό «ο μη θέλων εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» και με την προφανώς ριζοτομικά αντικαπιταλιστική αρχή του Πατρο-κοσμά του Αιτωλού ότι «είτε από προσωπική εργασία είτε από αδικίες» θα είναι το εισόδημα ενός εκάστου (που είναι «στην παραγωγή»). Εδώ μιλάμε απλώς και μόνο για το ότι κανείς εκποιεί ό,τι είναι και ό,τι πιο μονάκριβο διαθέτει -διότι η μόνη μας ιδιοκτησία είναι οι καλές μας πράξεις, κατά τον ι. Χρυσόστομο, δυστυχώς- για να μείνει μέσα στο κάδρο της νομής εξουσίας, της καριέρας, της προβολής, της κούφιας δόξας. Το σχόλιο που θέλω να κάνω αφορά την ιδεολογία αυτή του καριερισμού και δεύτερον την πράγματι αποκαρδιωτικά προβλέψιμη ιδεολογία που εκφράζουν οι όψιμοι αυτοί νεοφιλελεύθεροι και νεοσυντηρητικοί «σοσιαλιστές» που «δοκούν άρχειν».


Έτσι, λοιπόν, είναι πράγματι πάρα πολύ λυπηρό ότι οι εν λόγω υπόκεινται σε ό,τι ο (Χριστιανός) ακαδημαϊκός Ζακ Ελλύλ ήδη θεωρούσε ότι είχε αντικαταστήσει την Αγία Τριάδα και τον, κατά τους αστούς, «σαρακοφαγωμένο γέροντα της Γενέσεως», στην φάση εκείνη της νεωτερικότητας που ξεκινούσε τότε. Ήταν το τρίπτυχο: «Κράτος-Εργασία-Τεχνική». Και, για να μην σας παραμπερδέψω, εδώ πρέπει να μείνουμε μόνο στο δεύτερο ιδανικό: είναι η εργασία. Πολλοί θεωρούν ότι σήμερα είμαστε, γενικώς, «κηφήνες» ή ότι έχουμε μια αναγκαστική φιλεργία. Είναι σωστό. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι «μεριμνούμε και τυρβαζόμεθα περί πολλά·ενός δε εστί χρεία». Με άλλα λόγια, δεν εργαζόμαστε για τα ουσιαστικά πράγματα, αλλά για τα εφήμερα και τα εφάμαρτα, τα θανατογόνα. Δεν κτίζουμε (πνευματικές) αρετές, δεν χτίζουμε καλές ενέργειες(=ήθος αγιοπνευματικό), δεν χτίζουμε παιδεία και αυτομόρφωση, έστω, που είναι κατά Πατερική Συμφωνία το υψηλότερο από τα ενθαδικά αποκτήματα, αλλά χτίζουμε ό,τι θα ήθελε από εμάς το σύστημα: εποφθαλμιώντας και βλέποντας ανταγωνιστικά(μόνιμη επωδός των αναλυτάδων) τον πλησίον και όχι αδελφικά, θέλουμε να είμαστε όσο πιο ψηλά γίνεται στην κλίμακα των όσων ανέσεων, ψευτοεξασφαλίσεων και ψευτοηδονών έχουμε. Είμαστε, με άλλα λόγια, «δυναμικά μεσοστρώματα» ή «μικροαστοί νοικοκυραίοι», αν όχι μεγαλοαστοί και «παραλήδες» μπίζνεσμεν. Και ο θατσερισμός είχε το τρίπτυχο, όπως στις δικτατορίες: «πατρίδα(πρβλ. ιμπεριαλισμός)- οικογένεια(πρβλ. πατριαρχία)- εργασία(πρβλ. βιοπορισμός/μπίζνες)». Στην Εκκλησία, όμως, που είμαστε εγώ κι’ εσείς, έχουμε τελείως άλλα ιδανικά. Όταν ο νεοανακηρυχθείς Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να υποβάλει την διδακτορική του διατριβή στην Αγγλία πάνω στην κριτική του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ειδικότερα του ευρωπαϊκού ουμανισμού, διότι του ασκούσε δριμεία (και μάλλον συντριπτική) κριτική, άφησε την ξένη χωρίς να περατώσει τις μακροχρόνιες σπουδές του… Ο δε Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έκανε ακριβώς το ίδιο με την δικηγορία, παρά το ότι σύχναζε στις αίθουσες των δικαστηρίων και ήταν νεανικό του όνειρο από τα λίγα, όπως ομολογεί: τον αποθάρρυνε η κατάσταση στις κοσμικές δίκες, το ότι κινδύνευε όντως να χρειαστεί να αμαρτήσει. Και ως γνωστόν, κατά τον ίδιο, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να φοβάμαστε παρεκτός της ένοχης συνείδησης, όπως έγραφε και έστελνε στην πονεμένη από το δράμα των διώξεών του απ’το Κράτος αγ. διακόνισσα Ολυμπιάδα… Εδώ, δεν χωράνε συμβιβασμοί. Από το να πληγώσουμε την αγάπη του Χριστού, είναι προτιμότερη και η ασιτία, έτσι δεν είναι…;
Τώρα, στις οικονομικές σχολές που φοιτούμε, βρίσκουμε, αν ψάχνουμε, ότι αυτό που αποκαλούμε πλήρης απασχόληση είναι πράγματι ένα από τα βασικότερα γενικά οικονομικά, και όχι απλώς μακροοικονομικά, ιδανικά και αιτούμενα, ιδίως για τους μη-δεξιούς. Η πλήρης απασχόληση επέρχεται, όταν δεν υπάρχει ανεργία, τουλάχιστον όχι πάνω από το φυσικό ποσοστό ανεργίας, το NAIRU, το Non Accelerating Inflation Rate Of Unemployment. Η απασχόληση είναι πράγματι ένα από τα μεγέθη που, αν πέσει, παρασύρει, σαν ντόμινο, και πολλά άλλα μαζί του. Σε μια από τις λίγες εμπειρικές θεωρίες(όπως λ.χ. η «καμπύλη Φίλιπς») που πράγματι έχουμε στην οικονομική θεωρία, στον Νόμο του Okun, προκύπτει η συσχέτιση(στατιστική, αν το προτιμάτε) μεταξύ των δύο μεγεθών σε βαθμό που όταν λ.χ. αυξάνεται η ανεργία κατά μία μονάδα, αυξάνεται η ύφεση, δηλαδή η ελάττωση του παραγόμενου προϊόντος της οικονομίας, του ΑΕΠ δηλαδή, κατά δύο. Αυτό φάνηκε να επαληθεύεται(με αποκλίσεις) κατά μια αχανή περίοδο σε χώρες όπως οι ΗΠΑ. Αν συνυπολογίσουμε ότι, χονδρικά, η ανεργία αυξάνεται κατά 4% κατά μήνα, νομίζω ότι καταλαβαίνουμε «το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν»… Αλλά είναι και κάτι άλλο που χρήζει σχολιασμού. Αν δούμε το θέμα των κλειστών επαγγελμάτων και την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται, είναι πράγματι μια αμιγώς πρωτόγονα(19ος αι.) φιλελεύθερη/νεοφιλελεύθερη(το ίδιο είναι) συλλογιστική, που αναμηρυκάζεται από τους προθύμους, τους καριερίστες, τους «μωρούς και τυφλούς». Έχοντας μιλήσει και με ανθρώπους των επαγγελμάτων αυτών, δεν νομίζω ότι δεν είναι εύδηλο ότι απλώς ευνοείται μια κατάσταση όπου κάποια κρατική αυθαιρεσία, που αναπαριστά βέβαια στοιχειωδώς μια δημοκρατική συναίνεση, θα αντικατασταθεί από μια ιδιωτική αυθαιρεσία. Η φαντασιώδης ή αφορώσα τις μικρομεσαίες και ίδιου μεγέθους επιχειρήσεις για τις οποίες έγραφε ο Άνταμ Σμιθ τον 18ο αιώνα(δεν είναι αστείο) έννοια του ανταγωνισμού επεκτείνεται στον χρόνο και στον χώρο, ώστε να συμπεριλάβει καταστάσεις όπου ένας γίγαντας σε ένα τομέα, με όλα τα προφανή προνόμια, θα ανταγωνίζεται με ένα νάνο. Αυτό θεωρητικά λέγεται «υπερανταγωνισμός»(«hypercompetition», Ph. Kotler), αλλά καταλήγει συχνότατα στην εξουδένωση του αδυνάτου και όχι την εκρηκτική αυτοβελτίωση του τελευταίου…

Κοντολογίς, λοιπόν: οι «δοκούντες άρχειν» του έθνους υποστηρίζουν με απίθανες θεωρίες, που απέρριπταν λίγο πριν ολότελα και εκτενέστατα, το να βγάλουμε τις τίγρεις από το κλουβί, για να σωθούμε. Και η ελπίδα; Αν μου το επιτρέπετε να το πω, βρίσκεται μόνο στο να αποκοπούμε με θυμό από τα δεσμά τους, πνευματικά/κοσμοθεωρητικά πρώτα και πολιτικά έπειτα… Στο να αγωνιστεί ο καθένας για το καλό του άλλου, ανυπόκριτα και μυστικά. Και εποχές που περνάμε δια πυρός και ύδατος ευνοούν τέτοια θαύματα…
Σ.φ.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο, φ.838 της εφ. ‘Χριστιανική’
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , ,

2 Σχόλια to “Η [πιο καταφανής] πολιτική εξαπάτηση και το ιδανικό της «εργασίας»”

  1. JUST ASKING.... Says:

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…?

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…?

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…?

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…?

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…?

    ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ
    ΔΙΟΤΙ
    ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ….

    ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ=
    ΑΛΛΗΛΩΝ ΤΑ ΒΑΡΗ ΒΑΣΤΑΖΕΤΕ………….

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…

    υπάρχει χώρος για όλους στα πνευματικά δώματα…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
    ΣΥΓΧΩΡΗΣΟΝ.-POTEEEEEEEEEEEEEEE DEN APANTHSA STON EAYTO MOU
    PAIZONTAS TO 8EATRO TOU PARALOGOU POU ME SYKOFANTHSES.

    O THEOS NA SE SYNEFEREI FIL/#~

  2. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ Says:

    Κύριε, τί επληθύνθησαν οι θλίβοντες με; πολλοί επανίστανται επ΄ εμέ. Πολλοί λέγουσι τη ψυχή μου· ουκ έστι σωτηρία αυτώ εν τω Θεώ αυτού.
    Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί, δόξα μου και υψών την κεφαλήν μου. Φωνή μου προς Κύριον εκέκραξα και επήκουσε μου εξ όρους αγίου αυτού.
    Εγώ εκοιμήθην και ύπνωσα· εξηγέρθην, ότι Κύριος αντιλήψεται μου.
    Ού φοβηθήσομαι από μυριάδων λαού των κύκλω συνεπιτιθεμένων μοι. Ανάστα, Κύριε, σώσον με ο Θεός μου· ότι συ επάταξας πάντας τους εχθραίνοντας μοι ματαίως, οδόντας αμαρτωλών συνέτριψας.
    Του Κυρίου η σωτηρία και επί τον λαόν σου η ευλογία σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: