Προϋπολογισμός θανάτου και αντενέργειες βίας, παρέμβαση «Ιεραρχίας» και ΜΜΕ

by

Είναι γεγονός πως ζούμε μέσα σε καιρούς και, μάλιστα, ανθρώπους για τους οποίους ισχύει ο στίχος του ποιητή, ελαφρώς παραλλαγμένος: «κοιμήθηκαν/μα δίχως να ξυπνήσουν/ύπνο στέρφο(=άγονο, χέρσο) από ονείρατα»… Οι προηγούμενες μέρες, μολαταύτα, ήσαν όντως από αυτές που συμβαίνουν πολλά και «ιστορικής σημασίας»… Συμβαίνουν πολλά και «τίποτα πια δεν μας σοκάρει», λόγω της καρδιακής ανεπάρκειάς μας, για την οποία μιλούσε ο π. Κάλλιστος Ware στο βιβλίο του για την οικολογία. Έτσι, λοιπόν, μετά την κατά κυριολεξία πρωτοφανή λαοθάλασσα της 15ης Δεκεμβρίου στις μεγάλες πόλεις, είχαμε τα γεγονότα «προπηλακισμού» του βουλευτή της αντιπολίτευσης Κ. Χατζηδάκη και την δημοσιοποίηση κειμένου της Διοικούσας Εκκλησίας (‘Μητροπολιτών’) που έφερε τον τίτλο, κάπως κληρικαλιστικό πράγματι, «η Εκκλησία απέναντι στην σύγχρονη κρίση». Όμολογουμένως, δεν είχα την πρόθεση να σας γράψω για αυτά, αλλά σχεδόν με αναγκάζουν οι ακριτομυθίες των(τινών) χρυσοπληρωμένων μεγαλοδημοσιογράφων μας των Αθηνών, αλλά και της «επαρχίας». Άυτοί οι άνθρωποι συνδιαμορφώνουν ήθος στον σύγχρονο άνθρωπο, είναι αιτία για τα αιτιατά του ναυαγίου που βλέπουμε κάθε μέρα, και βέβαια δεν πρόκειται να αρκεστούμε ούτε στον θρήνο ούτε , ακόμη, στην δέηση.

Έτσι, σχετικά με την περίπτωση του βουλευτή Κ.Χ., πράγματι πρόκειται για ένα γεγονός λυπηρό, απευκταίο, αποφευκτέο. Αλλά ο λογισμός μου λέει ότι πρόκειται, αρκετά φανερά, για συνέπεια. Ακόμη περισσότερο, δεν ‘μπορεί'(πρβλ. ‘πάντα μοι έξεστι, αλλ’ ου πάντα συμφέρει’) κανείς να απομονώνει ένα τέτοιο γεγονός ως μορφής βίας αποφευκτέας, που μας φέρνει αυτόχρημα, αφ’εαυτού του και μόνο αυτό στην απανθρωπία. Ο πασίγνωστος γέροντας Παΐσιος ο Αθωνίτης έλεγε «αν δεν μοιραστούν τα αγαθά με το χέρι/Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι», δηλαδή το μαχαίρι, η βία, θα είναι η συνέπεια -που θα επιτρέψει ο Θεός- της αδικίας αυτής που «κραυγάζει ως τον ουρανό» κατά την παλαιοδιαθηκική -και όχι μόνο- φρασεολογία. Είναι, δηλαδή, αυτό που θα λέγαμε «αντι-βία». Είναι απολύτως δε χαρακτηριστικό ότι οι Πατέρες, και δη οι μεγαλύτεροι διαχρονικά(λ.χ. ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος), εξίσωναν την κατάκριση του Θεού σχετικά με την αποστέρηση των αναγκαίων υλικών αγαθών και χρημάτων για την ζωή, είτε από τον εργοδότη, είτε τον ισχυρό όχι απλώς με την βία, αλλά με τον φόνο, έλεγαν ότι δεν διαφέρουν οι δολοφόνοι από τους αποστερητές αυτούς και το επιτίμιο(που επιβάλλεται στο Μυστήριο της Εξομολόγησης) ήταν και είναι το αυτό. Αλλά, αν αυτά τα έλεγαν -και είναι σε όλους τους σχετικούς με το θέμα πασίγνωστο- οι Πατέρες και οι (Συνοδικοί) Ιεροί Κανόνες, οι σημερινοί κατά κόσμον πατέρες της δημοσιογραφικής ανάλυσης σοκάρονται μόνον από μία στιγμιαία αναταραχή και προπηλακισμό, αλλά όχι από το αδιάλλειπτο μαρτύριο στο οποίο υποβάλλεται ο φτωχός άνθρωπος που περικόπτονται τα χρειώδη του για την ζωή και ζητάει χρήματα από τους περαστικούς, από εμένα ειδικότερα, για να λάβει τα «γιατρικά» του. Έστω, επειδή δεν γνωρίζει ακόμη το «φάρμακον αθανασίας» της Ευχαριστίας και την «ιατρική κλινική» της Εξομολογήσεως…

Ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος γράφει για την Εκκλησία, ήτοι όλους εμάς: «…όσο πιο πολύ αυτή η Εκκλησία[…]στεκόταν πιο κοντά στο ιδανικό του Χριστού, τόσο πιο φανερά έδειχνε αυτόν τον επαναστατικό της χαρακτήρα. Όποτε όμως η Εκκλησία, σκεπασμένη από την ακαταμάχητη σκόνη του καιρού, στοιχιζόταν στη μακρά σειρά των συνηθισμένων ανθρώπινων ιδρυμάτων, το επαναστατικό της χρώμα ξεθώριαζε».(Αργά βαδίζει ο Χριστός, σ. 39). Όμως, τι θα γίνει με τους καθεστωτικούς ανθρώπους οι οποίοι κρώζουν τώρα που η Δ. Εκκλησία αποφάσισε να πη πέντε απλές αλήθειες, για τις οποίες θα είχε χρέος να πολεμήσει, βάσει της Γραφής, μέχρι θανάτου; Μα είναι κατάδηλο: θεωρούσαν, καθώς πολλοί άλλωστε διήγαν την ζωή τους σαν τον σκελετωμένο εκείνο πάμπλουτο και τρυφηλό βασιληά του «Spleen» του Μπωντλαίρ, ανέκαθεν την Εκκλησία ως ένα ακόμη συνηθισμένο «ανθρώπινο ίδρυμα», που ήταν για να κάνει παραχωρήσεις, να δείξει «κατανόηση», σε οποιοδήποτε απάνθρωπο σχέδιο. Επινόησαν οι δυτικοτραφείς θεωρίες βάσει των οποίων η Δ. Εκκλησία όταν μιλάει εναντίον του κακού και υπέρ του αδικούμενου, «κάνει πολιτική» ή είπαν προφανείς γελοιότητες όπως ότι όποτε ασχολήθηκε με την πολιτική έβλαψε τον τόπο κ.τ.ό., προφανώς αγνοώντας πώς λ.χ. απελευθερώθηκαν οι δούλοι στο «Βυζάντιο», μέσω ποίου (Αγίου) και βάσει ποιας επιχειρηματολογίας. Αυτά βέβαια είναι απότοκα του αντικληρικαλισμού που αναπτύχθηκε στην Δύση λόγω της κατάπτυστης κληρικοκρατίας του Παπισμού και, ακόμη, της Γαλλικής Επανάστασης που θέλουν να κάνουν οι αστικοποιημένοι αυτοί στην σημερινή -και μόνιμα- ‘καθυστερημένη’ και με «καχεξία του αστικού στοιχείου» Ελλάδα. Δεν ξέρουν, όμως, όπως όσοι έχουν αχρωματοψία τα χρώματα, ότι η αγάπη για την οποία μίλησε ο Χριστός, είναι επαναστατική, είναι ανοιχτή πληγή· «πληγή ομορφιάς» κατά τον ποιητή, και ότι οι πρώτοι καρποί της καθαρής προσευχής είναι η «συμπάθεια» και η «φιλοστοργία», κατά τον Όσ. Ιγνάτιο Μπριαντσιανίνωφ. Έτσι, μία ορισμένη θυμώδης απόρριψη της πλέον ακροδεξιάς, καπιταλιστικής και ανθρωποβόρου κοινωνικής πολιτικής του τελευταίου αιώνα στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας είναι ό,τι το στοιχειώδες επιτάσσει η πνευματική αγάπη. Είναι ό,τι ελάχιστο θα περίμενε κανείς από τον ‘στύλο και το εδραίωμα της αληθείας’. «Ο λόγος ου δέδεται»: αυτό είναι που πρέπει, φρονώ ταπεινά, και σημερινή Δ. Εκκλησία να δώσει πολύ καλά να καταλάβουν όσοι την μεταχειρίζονται για εκδουλεύσεις και ως ‘ταπεινή υπηρετριούλα του (φασίστα) Καίσαρα’, κατά τον αείμνηστο Ν. Ψαρουδάκη.

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , ,

8 Σχόλια to “Προϋπολογισμός θανάτου και αντενέργειες βίας, παρέμβαση «Ιεραρχίας» και ΜΜΕ”

  1. philalethe00 Says:

    ΥΓ Ενδεχομένως “προδημοσίευση”…… 🙂

  2. Τοῦ Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκυ Says:

    http://www.alopsis.gr/alopsis/atheis2.htm

    Σχετικὰ μὲ τὸ ψεῦδος

    Τοῦ Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκυ

    Mιὰ φορά, πρόσφατα, σὲ βαγόνι, ἔτυχε ν’ ἀκούσω ὁλόκληρη πραγματεία γιὰ τὸν ἀθεϊσμό. Ὁ ὁμιλητὴς ἦταν ἕνας κύριος ἀπὸ ἐκείνους τοὺς κοσμικοὺς καὶ τεχνοκρατικοὺς κύκλους, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα εἶχε τὴ σκυθρωπή, ἀλλὰ ἀρρωστημένη δίψα γιὰ ἀκροατές.

    Ἄρχισε τὴν ὁμιλία του ἀπὸ τὰ μοναστήρια. Δὲν γνώριζε τίποτα σχετικὰ μὲ τὰ μοναστήρια καὶ αὐτὸ φάνηκε ἀπὸ τὶς πρῶτες κι όλας λέξεις: δεχόταν τὴν ὕπαρξη τῶν μοναστηριῶν ὡς κάτι τὸ ἀδιαίρετο ἀπὸ τὰ δόγματα τῆς πίστης, φανταζόταν ὅτι τὰ μοναστήρια συντηροῦνται ἀπὸ τὸ κράτος καὶ στοιχίζουν πολὺ ἀκριβὰ στὸ δημόσιο ταμεῖο καί, ξεχνώντας ὅτι οἱ μοναχοὶ εἶναι μία ἀπολύτως ἐλεύθερη ἑταιρεία προσώπων, ὅπως καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη, ἀπαιτοῦσε στὸ ὄνομα τοῦ φιλελευθερισμοῦ τὴν καταστροφή τους, σὰ νὰ ἦταν κάποιο τυραννικὸ καθεστώς. Ὁλοκλήρωσε τὴν ὁμιλία του μὲ ἐπιχειρήματα τοῦ ἀπόλυτου καὶ ἀπέραντου ἀθεϊσμοῦ στὴ βάση τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν μαθηματικῶν. Φοβερὰ συχνὰ ἀναφερόταν στὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες καὶ τὰ μαθηματικά, χωρὶς νὰ παραθέτει, ἄλλωστε, οὔτε ἕνα ἐπιχείρημα δανεισμένο ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπιστῆμες κατὰ τὴ διάρκεια ὁλόκληρης τῆς διατριβῆς του. Μιλοῦσε παρόλα αὐτὰ μόνος του, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι ἄκουγαν: «Θὰ διαπαιδαγωγήσω τὸ γιό μου νὰ εἶναι τίμιος ἄνθρωπος, αὐτὸ εἶναι ὅλο κι ὅλο», συμπέρανε τελειώνοντας, ἔχοντας φανερὰ τὴν πεποίθηση ὅτι τὰ ἀγαθὰ ἔργα, ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ τιμιότητα εἶναι κάτι τὸ δεδομένο καὶ τὸ ἀπόλυτο, ποὺ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτα καὶ τὸ ὁποῖο πάντα μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βρεῖ στὴν τσέπη του, ὅταν τὸ ἔχει ἀνάγκη, χωρὶς κόπους, ἀμφιβολίες καὶ παρεξηγήσεις. Καὶ αὐτὸς ὁ κύριος εἶχε ἀσυνήθιστη ἐπιτυχία. Μαζί του ἦταν ἀξιωματικοί, γέροντες, κυρίες καὶ μεγάλα παιδιά. Τὸν εὐχαρίστησαν θερμὰ φεύγοντας γιὰ τὴν μεγάλη εὐχαρίστηση ποὺ τοὺς ἔδωσε καὶ μία κυρία μάλιστα, μητέρα μιᾶς οἰκογένειας, ντυμένη στὰ μετάξια καὶ πολὺ ὄμορφη, γελώντας εὐχάριστα, δυνατά, τοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι τώρα πλέον εἶναι πεισμένη ὅτι στὴν ψυχή της ὑπάρχει «μόνο ἀτμός». Καὶ αὐτὸς ὁ κύριος ἔφυγε μὲ ἕνα ἀσυνήθιστο συναίσθημα σεβασμοῦ πρὸς τὸν ἑαυτό του.

    Αὐτὸς λοιπὸν ὁ σεβασμὸς εἶναι ποὺ μὲ κάνει νὰ χάνω τὰ μυαλά μου. Τὸ ὅτι ὑπάρχουν βλάκες καὶ φλύαροι, φυσικὰ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς καταπλήσσει· αὐτὸς ὅμως ὁ κύριος εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν εἶναι βλάκας. Πιθανὸ νὰ μὴν εἶναι οὔτε καὶ ἀπατεώνας, οὔτε καὶ ἀχρεῖος· μπορεῖ μάλιστα νὰ εἶναι τίμιος ἄνθρωπος καὶ καλὸς πατέρας. Αὐτὸς ἁπλὰ δὲν κατανοοῦσε ἀπολύτως τίποτα ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀποφάσισε νὰ κρίνει. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν τοῦ ἦρθε στὸ μυαλὸ ἡ σκέψη με τὰ ἀπὸ μία ὥρα, ἡμέρα ἢ μήνα: «Φίλε μου, Ἰβὰν Βασίλιεβιτς (ἢ ὅπως ἀλλιῶς τὸν ἔλεγαν), συζητοῦσες, ἀλλὰ δὲν γνωρίζεις τίποτα γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔλεγες. Βλέπεις, αὐτὸ τὸ γνωρίζεις καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα. Νά, λοιπόν, ποὺ ἀναφερόσουν στὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες καὶ τὰ μαθηματικὰ − ὅμως γνωρίζεις καλύτερα ἀπ’ ὅλους ὅτι τὰ φτωχὰ μαθηματικὰ ποὺ ἔμαθες στὸ δικό σου σχολεῖο ἀπὸ καιρὸ τώρα τὰ ἔχεις ξεχάσει, ἄλλωστε ποτὲ δὲν τὰ κατεῖχες καλά, ἐνῷ ποτέ σου δὲν εἶχες καμιὰ σχέση μὲ τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. Πῶς τότε μιλοῦσες; Μὲ ποιό δικαίωμα δίδασκες τοὺς ἄλλους; Γιατὶ καταλαβαίνεις πολὺ καλὰ ὅτι τὸ μόνο ποὺ ἔκανες ἦταν νὰ ψεύδεσαι· καὶ δὲν φτάνει αὐτό, ἀλλὰ μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖς νὰ εἶσαι ὑπερήφανος γιὰ τὸν ἑαυτό σου· δὲ ντρέπεσαι καθόλου;».

    Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ, ἄσχετα μὲ τὸ ὅτι θὰ ἦταν ἀπασχολημένος μὲ «ὑποθέσεις» καὶ δὲν θὰ εἶχε καθόλου χρόνο νὰ ἀναζητᾶ ἀπαντήσεις σὲ ἀργόσχολες ἐρωτήσεις. Εἶμαι ἀναμφισβήτητα πεπεισμένος ὅτι αὐτὲς οἱ σκέψεις, ἔστω καὶ φευγαλέα, πέρασαν ἀπὸ τὸ μυαλό του. Αὐτὸς ὅμως δὲ ντράπηκε, δὲ φιλοτιμήθηκε! Αὐτὴ ἡ γνωστοῦ εἴδους ἀναισχυντία τοῦ Ρώσου διανοουμένου εἶναι ἕνα σημαντικό, κατὰ τὴ γνώμη μου, φαινόμενο. Καὶ δὲ σημαίνει ἀπολύτως τίποτα τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴ βρίσκεται παντοῦ καὶ πάντα καὶ ὅτι ὅλοι τὴν ἔχουν συνηθίσει καὶ βαρεθεῖ· παρόλα αὐτὰ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει γεγονὸς ἀξιοθαύμαστο καὶ ἀξιοπερίεργο. Μᾶς μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀδιαφορία ποὺ κυριαρχεῖ ἀπέναντι στὴν κρίση τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἑαυτοῦ ἐνώπιον τῆς συνείδησής μας ἤ, πράγμα ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο, μᾶς μαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἀσυνήθιστη ἔλλειψη σεβασμοῦ ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μας καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπογοήτευση καὶ τὴν ἀπώλεια κάθε ἐλπίδας ὅτι μπορεῖ νὰ συμβεῖ κάτι τὸ ἀνεξάρτητο καὶ σωτήριο γιὰ τὸ ἔθνος, ἀκόμη καὶ στὸ μέλλον, ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους καὶ τέτοια κοινωνία. Τὸ ἀκροατήριο, δηλαδὴ ἡ ἐπιφάνεια, τὸ εὐρωπαϊκὸ περίβλημα, ὁ νόμος ποὺ ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη «ἅπαξ διὰ παντός» − αὐτὸ τὸ ἀκροατήριο ἔχει καταλυτικὴ ἐπίδραση σὲ κάθε Ρῶσο.

    [Ἀπὸ «Τὸ ἡμερολόγιο ἑνὸς συγγραφέα», Α΄ μέρος (1873), ἐκδ. Ἁρμός, σὲ μετάφραση (ἀπὸ τὰ ρωσικά) Βασίλη Τριανταφυλλίδη]

    (Πηγή ηλ. κειμένου: «Πειραϊκή Εκκλησία» Ιούνιος 2010)

  3. philalethe00 Says:

    @Τοῦ Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκυ
    Δεν μου είναι εύκολο να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το απόσπασμα που μας παρέθεσες…… :-/ Διαβάζω εδώ…:

    «Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἀναρωτηθεῖ, ἄσχετα μὲ τὸ ὅτι θὰ ἦταν ἀπασχολημένος μὲ «ὑποθέσεις» καὶ δὲν θὰ εἶχε καθόλου χρόνο νὰ ἀναζητᾶ ἀπαντήσεις σὲ ἀργόσχολες ἐρωτήσεις.»

    Κάτι τέτοια έγραφε ο Ντοστογιέφσκυ και κάνει κάποιους φίλους, «ηγαπημένους λίαν», να λένε ότι είναι «θεός».. ή να τον θέτουν στην υπέρτατη τριάδα των συγγραφέων τους…… 😀

    Ακριβώς και εγώ αυτό σκεφτόμουν πριν… για όλους αυτούς των οποίων τα γραπτά επικρίνουμε. Συχνά βγάζουν βρώμικο και πολύ βρώμικο ψωμί και παντεσπάνι, και μέσα σε όλα αυτά, αδιαφορούν για ό,τι ουσιαστικά εφαρμόζουν κάθε μέρα… επιβαρύνοντας την ψυχή τους με βάρη ασήκωτα… που την πάνε όλο και περισσότερο προς τα κάτω…

    Και επειδή έχω τον καημό -πώς τό’ παθα…- να το πω και αλλιώς, είναι αυτό που λέει ο Ζακ Ελλύλ το «πρωτείο του ποιείν/πράττειν», που είναι από τα πρώτα-πρώτα χαρακτηριστικά στοιχεία της ιδεολογίας του αστού, όπως μας την περιγράφει στην «Μεταμόρφωση του αστού». Δηλαδή προχωράμε και δρούμε όπως-όπως και ό,τι γίνει. Σημασία έχει η δράση, που θα έλεγε και ο φίλος μας ο κος Μάνος(είναι το όνομα του κομματιδίου που ίδρυσε)…

    Γεγονός είναι ότι πρέπει και εγώ που τα λέω αυτά να μην αποκτήσω τέτοια δίψα και πείνα απαίσια… αν δεν την έχω ή δεν την είχα ήδη… προς το παρόν νομίζω (ταπεινά) ότι το σύνηθες κίνητρο είναι ότι σχεδόν δεν μπορώ να μην μιλήσω/αντιδράσω σε όλα αυτά τα του γύρω και πλησίον κόσμου… Αν βρείτε κάτι τέτοιο να φυτρώνει πάνω μου, θα μου το πείτε, έτσι….; 🙂

    Καλησπέρα!!!… Καλό άγ. 12 μερο…

  4. PERSONA NON GRATA? Says:

    ΧΑῖΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΧΑΡΗΚΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ…

    ΚΑΛΗΝῦΧΤΑ…

  5. PERSONA NON GRATA? Says:

    MOY Aρέσουν οι περισπῶμενες….

    Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεν ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς ὑμῶν δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγων, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦντες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.

    ΑΜΗΝ+

    ΑΓΙΟΙ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
    ΠΡΕΥΣΒΕΥΕΤΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ+ΑΜΗΝ+

  6. philalethe00 Says:

    Ένα πολύ αξιόλογο κείμενο από τον καθ. Π. Ήφαιστο… Καλημέρα σε όλους……! 🙂

    Παρέμβαση στο ζήτημα της «θέσης και άποψης» της ελληνικής εκκλησίας
    Παναγιώτης Ήφαιστος

    Το συντρέχον μέγα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πνευματικό, ηθικό και διπλωματικό πρόβλημα της Ελλάδας το οποίο ενδέχεται να καταλύσει ολοκληρωτικά το νεοελληνικό κρατίδιο συμπαρασύροντας στο βάραθρο όσους Έλληνες απέμειναν, δεν είναι άσχετο με την συζήτηση για τον ρόλο της Ελλαδικής Εκκλησίας και δεν αφορά μόνο τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο ή επίσκοπο. Αυτό που διακυβεύεται, εκτιμώ, είναι κατά πόσο η Ελλάδα μετά από δύο περίπου αιώνες θα καταστεί εθνικά ανεξάρτητη και κατά πόσο θα εισέλθει σε πορεία δημοκρατίας και πολιτικού πολιτισμού, ή, αντίστροφα, κατά πόσο θα διαλυθεί για να εκτονωθούν τα σύνδρομα όσων επί δεκαετίες την καβαλίκευαν σέρνοντάς την στην εξάρτηση, στην πνευματική εκμηδένιση, στο ηθικό ξεχαρβάλωμα, στις ήττες και στις καταστροφές.

    Συντομογραφικά μόνο:

    1. Έτσι που καταντήσαμε λόγω διάδοσης των εθνομηδενιστικών παραδοχών, ας καταθέσω, πρώτα, ένα «πιστοποιητικό προοδευτικής ορθότητας»: Δεν είμαι κατ’ ανάγκη θρησκευόμενος και δεν ενδιαφέρει κανένα ή την επίμαχη συζήτηση αν ο εκάστοτε σχολιαστής είναι «πιστός», άθεος, ή πιστός αλλά μη συχνός επισκέπτης στην Εκκλησία της ενορίας του. Τα ζητήματα που τίθενται για τον ρόλο της Εκκλησίας είναι πολιτικά. Θέτουν επί τάπητος το ερώτημα κατά πόσο θα μιλάμε λογικά και στην βάση μιας ελάχιστης γνώσης ή κατά πόσο υπάρχουν πλέον εχθρικά και φιλοσοφικά ασυμβίβαστα στρατόπεδα. Γιατί το σύνορο προσδιορίζεται, εν τέλει, από την απάντηση στο ερώτημα «τι συγκροτεί και συγκροτεί τα κράτη και τον κόσμο» και το συμπαρομαρτούν ερώτημα «πώς εξελίχθηκε ο κόσμος από την αρχαιότητα μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Οικουμένης και στην συνέχεια από τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα».

    2. Λόγος για να συζητούν δύο Έλληνες σήμερα δεν υπάρχει αν δεν στέκονται πάνω στην ίδια διάγνωση των αιτίων: Το μέγα πρόβλημα της Ελλάδας ποτέ δεν ήταν η Εκκλησία αλλά η ξένη εξάρτηση και η άρρηκτα συναρτημένη με αυτή φαυλοκρατία των εξαρτημένων εξουσιαστών. Βαθύτερη αιτία είναι ότι ήδη μετά την δεκαετία του 1820 το κρατικό εποικοδόμημα στημένο μοντερνιστικά ήταν ηθικοκανονιστικά ασύμβατο με την υποκείμενη εθνική ανθρωπολογία. Η εξουσία που στήθηκε μέχρι και σήμερα ακούει στο όνομα «έμμεση αντιπροσώπευση» και κατ’ όνομα μόνο «έμμεσης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας». Για να δικαιούνταν το τελευταίο ακρωνύμιο έπρεπε να έχει φορά κίνησης προς άμεση δημοκρατία. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Μετά την επανάσταση, δεν κινηθήκαμε πάνω στα αχνάρια της τρισχιλιετούς παράδοσής μας στον στίβο του πολιτικού πολιτισμού, με αποτέλεσμα, να εισέλθουμε σε τούνελ δύο περίπου αιώνων εξάρτησης, φαύλων κύκλων εμφύλιων διενέξεων και διαδοχής της μιας κρατικής φαυλοκρατίας από μια άλλη.

    3. Είναι τουλάχιστον απαράδεκτος και αχαρακτήριστος αυταρχισμός εάν κανείς αξιώσει από οποιαδήποτε ομάδα ή μέλος της ελληνικής κοινωνίας να μην έχει λόγο για τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα, ιδιαίτερα όταν πολλοί φοβούνται ότι κινδυνεύουμε να καταρρεύσουμε ολοσχερώς. Όταν όλοι μιλούν για μεγάλες επερχόμενες κακουχίες, μεγάλα δεινά και ενδεχομένως ένας μερικός ή ολικός ιστορικός εκμηδενισμός μας είναι προπετές να ζητάς από τον σημαντικότερο, μεγαλύτερο και ιστορικότερο πνευματικό θεσμό να σιωπήσει. Είναι εξαιρετικά πονηρή στάση αν κανείς αξιώνει να στερηθεί η Ελληνική Εκκλησία της ελεύθερης και ανεμπόδιστης διατύπωσης θέσεων που εκφράζουν τον μακραίωνα διαμορφωμένο πνευματικό κόσμο που μακραίωνα αντιπροσωπεύει, θέση με την οποία συνηγορούν πολλά εκατομμύρια ελλήνων. Είναι αχαρακτήριστο να επιχειρείται να εμποδιστεί ένας πνευματικός θεσμός να διατυπώσει κοινωνικοπολιτικές ευαισθησίες, ιδιαίτερα σε στιγμές που τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας πλήττονται καίρια από λάθη, παραλήψεις και πολιτικά εγκλήματα με αποτέλεσμα σήμερα να έχει απολέσει, προσωρινά ελπίζουμε, το πολυτιμότερο αγαθό μιας κοινωνίας, την εθνική της ανεξαρτησία. Είναι τελείως απαράδεκτο, επιπλέον, να ακούονται πονηρές γκρίνιες ως και αν και η Ελληνική Εκκλησία να εμφορείται από Θεοκρατικά δόγματα. Έλεος! Η Ορθόδοξη παράδοσή μας ήταν και είναι ανθρωποκεντρική ακόμη και στις πιο ακραίες εκδηλώσεις της ή ταυτίσεις της που οφείλονταν συνήθως σε δύσκολες ιστορικές συγκυρίες ή ατομικές ιδιοσυγκρασίες. Κάθε περί του αντιθέτου ισχυρισμός είναι παντελώς ανυπόστατος και αχαρακτήριστα άδικος.

    4. Αυτό που διακυβεύεται, όμως είναι κάτι άλλο: Είναι κατά πόσο εμείς, οι νεοέλληνες, θα μείνουμε –έτσι για να συνεχίσουν να εκπληρώνονται κάποια σύνδρομα παλαιολιθικών υλιστικών αντιλήψεων– καθυποταγμένοι σε μοντερνιστικές και εθνομηδενιστικές νοοτροπίες που ροκανίζουν την ελληνική κοινωνία ηθικά, πνευματικά, οικονομικά, πολιτικά και κυριαρχικά. Ενώ όλα τα κράτη!! αφήνουν πίσω την μοντερνιστική αυτοκτονική ιδεολογία περί μιας αποκλειστικά υλιστικής δημόσιας σφαίρας, κάποιοι μεταξύ μας, λόγω αυτοκτονικής κεκτημένης ταχύτητας, ή επενδυμένων συμφερόντων στην ξένη εξάρτηση που θρέφεται από την απώλεια της ανεξαρτησίας μας, συνεχίζουν να καταπολεμούν την εισροή του πνευματικού κόσμου των πολιτών μέσα στα πολιτειακά δρώμενα.

    5. Θα αποτελούσε κακόγουστο αστείο –για να μην πω εχθρική στάση κατά της ελληνικής κοινωνίας– αν κανείς ισχυριζόταν πως η Ορθόδοξη πνευματική μας παράδοση δεν αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο του πνευματικού μας πλούτου και υπό τις περιστάσεις ίσως το μόνο στήριγμα πάνω στο οποίο μπορούμε να κρατηθούμε. Ή μήπως βλέπουμε γύρω μας πολλούς πνευματικά εμφορούμενους και πανέτοιμους να παλέψουν για την χαμένη πλέον εθνική μας ανεξαρτησία! Αυτό που βλέπουμε είναι το αντίθετο: Αντί κάποιοι να σιωπήσουν και να υπηρετήσουν ταπεινά την πατρίδα ξεστομίζουν φράσεις όπως «θα αλλάξω την Ελλάδα και τους Έλληνες». Οι Έλληνες όμως δεν χρειάζονται αλλαγή παρά μόνο μια: Να αποδεσμευτούν πολιτικοστοχαστικά για να μπορέσουν να κολυμπήσουν μέσα στον ωκεανό της ελληνικότητάς τους. Εκεί μέσα μπορούν να ποτιστούν πνευματικά, να δυναμώσουν τις κοσμοθεωρίες τους, να σταθούν όρθιοι ακόμη και αν οικονομικά πτωχεύσουν και να αποκτήσουν γνώση για το πώς θα πορευθούν στρατηγικά. Και μέσα σε αυτό τον ωκεανό ρέουν πολλοί ποταμοί δικοί μας και άλλων, εκ των οποίων ένας δικός μας και πολύ μεγάλος είναι η ελληνική ορθόδοξη μεταφυσική παράδοση (και πίστη για την πλειοψηφία των Ελλήνων που είναι πιστοί και καθημερινά θρησκευόμενοι). Η παράδοσή μας είναι εμπεδωμένη, δημοκρατική, ανθρωποκεντρική, ανθρωπιστική, φιλάνθρωπη, οικουμενική και πάντοτε σύγχρονη.

    Όσοι δεν είναι κακόπιστοι ή αφελείς ας το κατανοήσουν: Μετά την πτώση του Βυζαντίου ο διεθνιστικοϋλισμός έβαλε τον κόσμο σε καταστροφική πορεία και τον πολιτικό πολιτισμό σε καθοδική πορεία. Διαδοχικά είχαμε μια αλληλουχία ιστορικά αλληλένδετων γεγονότων: Υλιστικές δημόσιες σφαίρες, αστικοποίηση, αποικιοκρατία, γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις (για να επιτύχουν, στην Ευρώπη και στην Βόρειο Αμερική και φυλετικά ομοιογενή «κρατικό έθνος», έννοια άγνωστη και ασύμβατη στην συμβατή με την ελληνικότητα κλασική παράδοση νοηματοδότηση του έθνους που αποτέλεσε τον άξονα και την ενσάρκωση του διαχρονικού πολιτικού πολιτισμού όλων των ανθρώπων.

    Αυτοί οι ίδιοι καταλήστευσαν τον πλανήτη, περιέπλεξαν όλα τα έθνη σε αδιέξοδες ιδεολογικές δήθεν ηγεμονομαχίες, προκάλεσαν παντελώς άσκοπους εμφύλιους πολέμους και άσκησαν φασιστικές μεθόδους διαίρει και βασίλευε. Αυτή η καταστροφικής πορείας, όμως, σταδιακά αντιστρέφεται. Τα υπολείμματα αυτής της από άποψη πολιτικού πολιτισμού βέβηλης για τον άνθρωπο ιστορικής φάσης, όμως, συνεχίζουν να επηρεάζουν μέλη πολλών κοινωνιών.

    Σε μερικά συνεχίζουν να καβαλικεύουν την εξουσία, να επανδρώνουν τα πανεπιστήμια και να αναμασούν αδιάντροπα ξεπεσμένα δόγματά μη διστάζοντας να επιτίθενται κατά των κοσμοθεωριών και των πνευματικών θεσφάτων των υποκείμενων κοινωνιών. Τι άλλο να περιμένουμε όμως; Οι κοσμοπλάστες ήταν πάντα «σοφοί». Αυτό αξιώνουν ακόμη και οι σπιθαμιαίου αναστήματος κοσμοπλάστες.

    Με δεκανίκια στέκονται υπεράνω του λαουτσίκου και με υπεροψία και θράσος χιλίων πιθήκων υπερθέτουν τα δόγματά τους πάνω από την ιστορικά σμιλευμένη ανθρωπολογία των κοινωνικών οντοτήτων. Τολμούν ακόμη τους άμοιρους πολίτες που σύνθλιψε η άτυχη παρουσία τους και που καθημερινά αγωνίζονται να επιβιώσουν εις πείσμα και ερήμην του καταπιεστικού κράτους τους, να τις ονομάζουν «διεφθαρμένες» και τους εαυτούς τους θεόσταλτα παλικάρια προορισμένα να επιβάλουν κάθαρση.

    Χωρίς την παραμικρή μυωπία μπροστά στους Κύκλωπες, τις Σειρήνες, τους Ποσειδώνες και τις τρικυμίες της θαλασσοπορίας προς την ανύπαρκτη Ιθάκη του 21ου αιώνα, εύλογα κανείς μπορεί να ισχυριστεί πως με ιστορικούς όρους έφθασε, τουλάχιστον, το τέλος των ιδεολόγων κοσμοπλαστών: Με αφετηρία τους εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους, την αποτυχία του εξίσου μοντερνιστικού φασισμού, την παρακμή των δυτικών ηγεμονιών τον τελευταίο αιώνα και την πτώση του επίπλαστου υπερκράτους της Σοβιετικής Ένωσης, δισεκατομμύρια άνθρωποι, πολλοί μέσα σε μεγάλα αν όχι γιγαντιαία έθνη, πετάνε στον ιστορικό σκουπιδοτενεκέ την μοντερνιστική διαστροφή που θέλει μια αποκλειστικά υλιστική δημόσια σφαίρα και επιζητεί την ανθρωπολογική εκμηδένιση των κρατών ως μέσο δήθεν εύτακτης διακυβέρνησής τους.

    Ο πνευματικός κόσμος των πολιτών όλων των κρατών, συμπεριλαμβανομένων και των μεταφυσικών φιλοσοφικών παραδοχών, εισρέουν και διαμορφώνουν την ηθικοκανονιστική τάξη των εθνοκρατών. Αυτός ήταν πάντοτε ο κόσμος πριν έλθει ο ιδεολογικός φασισμός από τον 16ο αιώνα και εντεύθεν. Αυτός δεν μπορεί πια παρά να είναι και ο νέος κόσμος του 21 αιώνα όπου ουσίες και νοήματα θα αναδεικνύουν τα έθνη στην κλίμακα των σημασιών. Η εθνοκρατική ανθρωπολογία και ο εγγενής πνευματικός και αισθητός της πολιτισμός δεν μπορεί παρά να είναι πλέον ο άξονας τόσο της ενδοκρατικής ζωής όσο και της διεθνούς ζωής. Η εποχή του εθνομηδενισμού τελείωσε απλά κάποιοι δεν θέλουν να το δεχθούν και οι κοινωνίες πρέπει να προσέχουν από αυτούς.

    Ήδη έχουμε πλέον μια εθνοκρατοκεντρική διεθνή τάξη πραγμάτων που εκκολάπτεται μπροστά στα μάτια μας. Η μετάβαση σε ένα πιο σταθερό εθνοκρατοκεντρικό κόσμο δεν θα είναι απλή ή εύκολη. Η ανοδική φορά θα συναρτάται πάντοτε με την επιτυχία συγκρότησης αντί-ηγεμονικών συσπειρώσεων αλλά και με την εμπέδωση της κοινής κοσμοθεωρίας όλων των εθνών, δηλαδή της Υψηλής Αρχής της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Κοσμοθεωρητικής παραδοχής απέναντι στην οποία στέκονται οι ξεπερασμένοι μοντερνιστές, μεταμοντερνιστές και εθνομηδενιστές. Όσοι επί δεκαετίες αν όχι αιώνες στήριξαν την εξάρτηση του νέο-ελληνικού κράτους και την στέρησή της από την ελληνική του παράδοση καλά θα κάνουν αν έχουν τσίπα ντροπής να σταματήσουν να βάλουν κατά των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων των Ελλήνων που εις πείσμα του μοντερνιστικού κράτους, διώξεων, δικτατοριών, γενοκτονιών και δυσπραγίας, επιβίωσαν.

    Σε ένα πραγματικά δημοκρατικό πολιτειακό κόσμο όλες οι μεταφυσικές φιλοσοφίες έχουν θέση ακόμη και οι αθεϊστικές, οι μεταμοντέρνες και οι ανθρωπολογικά εκμηδενισμένες. Πλην όμως οι τελευταίες, νοιώθοντας πλέον ως μια απελπισμένη μειονότητα, γίνονται αδιάντροπα και αναίτια επιθετικές και επιχειρούν να κρατήσουν την Ελλάδα –και ενδέχεται άλλα κράτη στην ίδια θέση– στα πίσω καθίσματα της ιστορίας: Καθηλωμένους, εκμηδενισμένους και όπως συγκυριακά ελπίζουμε μας κατάντησαν, υποχείρια των διεθνών και διεθνικών θηρίων. Αυτό θέλουν να παθαίνουμε, κάποιοι, για να θρέψουν τα παρωχημένα ιδεολογικά σύνδρομά τους; Ας είμαστε εν τέλει, εκατέρωθεν, όλοι ειλικρινείς και ξεκάθαροι σε αυτά που λέμε!

    Τέλος, επειδή τυγχάνει να είμαι συγγραφέας και επειδή δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά με μερικές γραμμές, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο μου Κοσμοθεωρία των Εθνών, Συγκρότηση και συγκράτηση των κρατών, της Ευρώπης και του Κόσμου ή και σε δοκίμια όπως το «Το μεταβατικό σύστημα της Βεστφαλίας και του ΟΗΕ υπό την αίρεση των προϋποθέσεων που αναπτύσσονται στο κοσμοσυστημικό επίπεδο» ή το «Έθνος ως Δημοκρατία vs Μεταμοντερνισμός – εθνομηδενισμός – αποδομησμός».

    Αναδημοσίευση από το http://www.ifestosedu.gr – Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-12-10

    http://lomak.blogspot.com/2010/12/blog-post_29.html

    • ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΙάΤΙΚΗ.... Says:

      ΕΝ ΠΕΡΙΛΗΨΗ
      ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΠΡΟΦΕΣΟΡ?!?

      ΔΙΟΤΙ ΠΟΛΛΑ ΛΕΕΙ…
      ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ….

      Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ-ΜΙΛΟΥΣΕ ΑΠΛΑ, ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ
      ΚΑΙ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΟ ΦΡΟΝΗΜΑ
      ΑΝ ΚΑΙ Θ Ε Ο Σ …..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: