Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό…

by

«Χτυπάει νούμερα η φρίκη στην οθόνη», κατά τον Μιλτιάδη. Ας δούμε την εικόνα εξ απόπτου: η ανεργία βρίσκεται, ας πούμε πολύ προσεγγιστικά, στο 12%. Λάθος της πολιτικής ΔΝΤ-ΠΑ»ΣΟ»Κ πρώτο: η συλλογιστική που υπηρετούν και που φέρνει την ελευθερία των απολύσεων(διότι μόνο για το Κεφάλαιο υπάρχει ζωή, όπως στον δυτικό Μεσαίωνα για τους ευγενείς) αποτυγχάνει κατά κράτος. Γιατί; Διότι θεωρούν ότι, όταν λ.χ. απολυθεί κάποιος από την Microsoft ή τα εκκοκιστήρια βάμβακος Λεβεντάκης ΑΒΕΕ, θα προσληφθεί στην General Motors ή, εν πάση περιπτώσει, στα γκαράζ «Μπάμπης». Κινητικότητα του εργατικού δυναμικού. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν προκύπτει. Τον Σεπτέμβριο μόνο η ανεργία αυξήθηκε επίσημα κατά 3,16%. Πληθωρισμός, ας πούμε χονδρικώς 6%. Δεύτερο σφάλμα του νεοφιλελευθερισμού: όποιος γνωρίζει πέντε στοιχειώδη πράγματα από μακροοικονομικά μοντέλα, γνωρίζει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της «κοινωνικής ακροδεξιάς» κατά γνωστό και αγαπημένο μας εδώ αρθρογράφο θεωρεί ότι ο πληθωρισμός δεν είναι πληθωρισμός ζητήσεως, δεν είναι demand-pull, όπως θεωρεί η «κεϋνσιανή αριστερά». Είναι, λέει, πληθωρισμός κόστους. Με άλλα λόγια, παράγεται από το κόστος. Και επειδή, παρά και τις συμβουλές του δεξιότατου Peter Drucker, οι μισθοί λογίζονται ως κόστος(μα τα είπαμε, άλλωστε, ο άνθρωπος είναι ένα οικονομικόν ζώο που φκιάχνει εργαλεία, τα είπε η αστική μας επιστήμη και ο διαλεκτικός υλισμός), και το κόστος έχει κοπεί τόσο που να μας θυμίζει το όριο λιμοκτονίας των αρχών του 19ου αιώνα, βλέπουμε ότι ο πληθωρισμός δεν έχει μειωθεί ούτε είναι απολύτως χαμηλά· είναι διπλάσιος, ο επίσημος, από το όριο εισόδου στην ΟΝΕ…

Η δε ύφεση; Μα πηγαίνει θαυμάσια. Επισήμως, όπως ξαναείπαμε, έφτασε και υπερέβη το δεκαπλάσιο της περυσινής πρόβλεψης του επίσημου προϋπολογισμού του Κράτους. Είναι, δηλαδή, περί το 4%. Από ό,τι φαίνεται, το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων που έρχεται και ήρθε, το χαμηλότερο σε όλη την Ε.Ε. ποσοστό φορολόγησης της επιχειρηματικότητας (ναι, τόσο probusiness είμαστε, τόσο προηγμένοι) δεν φέρνει ανάπτυξη, δεν ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν. Διότι οι επιχειρήσεις έχουν κοινωνικοποιηθεί: δρουν ανάλογα με την ζήτηση την οποία και μετρούν, υπολογίζουν με ειδικά εργαλεία και κατά κανάλι διανομής. Αν δεν υπάρχει ζήτηση που να προβλέπεται, ουδείς επενδύει. Έτσι, αυξάνουμε τις αποταμιεύσεις των επιχειρηματιών, λοιπόν. Θαυμάσια και άλλη μια αποτυχία της νεοφιλελεύθερης συλλογιστικής που υπηρετεί το κυβερνών κόμμα και το ΔΝΤ σε αγαστή σύμπνοια, για να μην κακοκαρδίσουμε και τους τοκογλύφους δανειστές μας σε Γαλλία και Γερμανία. Αυτά όλα συγκροτούν το …νεκρικό κρέπι, το ύφασμα.

Όμως δεν έχουν χαθεί όλα. Τις προάλλες, ενώ καθόμουν διαβάζοντας και πίνοντας τον καφέ -που και κατατείνει στην απώλεια της διανοητικής συγχύσεως καμιά φορά, όπως μας δίδαξε ο γέροντας Παΐσιος- άκουσα κάτι και δεν ήμουν βέβαιος αν άκουσα καλά: «Άχ! ψεύτικος ντουνιάς». Το έλεγε μια κοπέλα δίπλα μου, με στεναγμό και καημό. Ξέρετε, είναι τέτοιες περιπτώσεις που σκέφτεσαι ότι κάτι ζη από εκείνο το παληό ήθος, όταν η μουσική μιλούσε για τον ευγενικό και ταπεινό καημό του φτωχού ανθρώπου όταν βρέχει στην φτωχογειτονιά, και όχι για τους μικροαστικούς νταλκάδες του τάδε ψευδοερωτευμένου(για τρία τέρμινα) ή, πολύ χειρότερα, το τι κάνει ο τάδε εξαμερικανισμένος γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας όταν βγαίνει για να δουλέψει στα εμετικά του πάθη στα οποία είναι αιχμάλωτος και υπόδουλος… Αστροφώς που έρχεται από τα Περασμένα, που θα έλεγε και ο ποιητής, το λοιπόν, φίλοι μου, και μην μου απελπίζεστε…

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , ,

3 Σχόλια to “Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό…”

  1. Ανάλυση: Εκτίναξη του κόστους ασφάλισης ιρλανδικών ομολόγων | Διαιτες Says:

    […] Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό… « Ιστολογιακόν σημειωμ… […]

  2. philalethe00 Says:

    Σημείωση: ο στίχος του τίτλου είναι -πάλι- του Ε.Α.Πόε σε μετάφραση Ν. Σημηριώτη.

    Και επειδή δεν ξέρω αν θα προλάβω να γράψω ο,τιδήποτε για αύριο, σας παραθέτω δύο θαυμάσια κείμενα, ένα του αδ. Δ. Νατσιού και ένα του παπά-Ηλία Υφαντή μας:

    1. «Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου». Αυτό το κωμικό σήμερα κράτος, από την ημέρα που απελευθερώθηκε από τους Τούρκους και «μετήλλαξε τυράννους» παραμένει ίδιο: τόπος όπου «προοδεύουν» και αναρριχώνται κάθε λογής σαλταδόροι και απατεώνες. Στραβά ξεκίνησε – δολοφονία του Ιω. Καποδίστρια – και στραβά συνεχίζει ή τελειώνει – πρωθυπουργός της Ελλάδος ο Giorgos. Ήταν η φυσική και αναμενόμενη κατάληξη μιας ιστορικής πορείας με μεγαλειώδεις στιγμές, κατά τις οποίες ο λαός ξεπέρασε τις σπιθαμιαίες ηγεσίες του και αποκατέστησε ιστορικά του δίκαια, αλλά και με πάμπολλες αθλιότητες αθλίων. Και αυτοί και αυτές περίσσεψαν τις τελευταίες δεκαετίες, με τραγικό αποτέλεσμα την σημερινή κατάπτωση και το οικτρό θέαμα ένας τάχα και πρωθυπουργού, ο οποίος εκβιάζει έναν ολόκληρο λαό, πειθήνιο ενεργούμενο των άπληστων συμμοριών τύπου Δ.Ν.Τ. Έναν λαό που βλέπει το ανθό του να ξεβράζει «τυφλούς» τρομοκράτες, εικοσάχρονα παιδιά γεμάτα μίσος και οργή.

    Γιατί; Γιατί όπως έγραφα σε παλαιότερο άρθρο μου τότε που καίγονταν οι πόλεις. «Μεγάλωσε ο Γραικύλος πρώην Ρωμηός μια γενιά χωρίς αξίες, χωρίς ντροπή, χωρίς τα πατρώα ήθη. Μια γενιά που δεν μπορεί να ξεπεράσει την προηγούμενη – όχι στον πνευματικό- αλλά στον υλικό τομέα, μια γενιά φιμωμένη, βουβή, που περιορίζεται μόνο στην απρόσωπη, «κινητή» επικοινωνία, μια γενιά ανέρειστη, με μέλλον απένταρο. Αυτή η γενιά τώρα καταστρέφει αυτό που την μεγάλωσε, αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει: την περιουσία, την καλοπέραση, τον μακάριο ύπνο, την πατρίδα εν τέλει των προοδευτικών Γραικύλων. Εκδικείται χαιρέκακα τους δήμιούς του. Οι εκσφενδονισμένες πέτρες ραγίζουν την βιτρίνα, όχι καταστημάτων, αλλά της ψευτιάς, της διαφθοράς, της ηθικής σήψης που «έστησε» στα κέντρα των πόλεων η γενιά της μεταπολίτευσης. Ψυχές λεηλατημένες, άδειες από ομορφιά – «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», έλεγε ο Ντοστογιέφσκι- λεηλατούν τα φανταχτερά πολυκαταστήματα. Πότε θα σταματήσουν; αναρωτιέται η μεσόκοπη αφασία που τα ανέθρεψε. Ποτέ. Γιατί ποτέ δεν διδάχτηκαν αυτά τα πρώην παιδιά και νυν κουκουλοφόρες ορδές, την απαγόρευση, τον σεβασμό, την πειθαρχία». Οι πέτρες όπως πολλοί προέβλεπαν έγιναν βόμβες, η απελπισία και η σιχασιά γεννοβολά τέρατα.

    Η ιστορία λέει ένα τρέχον ευφυολόγημα επαναλαμβάνεται. Ναι, αλλά ως κακόγουστο αστείο. Τα ίδια εδώ και εκατόν πενήντα χρόνια. Τίποτε δεν άλλαξε. Μόνο που τα εγκληματικά λάθη και η ανικανότητα σωρεύτηκαν και έλαχε η μοίρα σε τούτη την γενιά να τα πληρώσει. Οι προηγούμενες γενιές συντηρούσαν ψήγματα φιλοπατρίας, λειτουργούσε και το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο. Ήταν και τα γράμματα ωραία, μόρφωναν άνθρωπο και όχι αφασικά μαλάκια και ανονήρευτους καλοπερασάκηδες. Αντιγράφω από το βιβλίο «το αλφαβητάρι του Έλληνα» το οποίο επιμελήθηκε ο Χ. Γιανναράς ένα κείμενο 1870, το οποίο υπογράφει ο Αναστάσιος Βυζάντιος, διαβάζουμε σε ωραία καθαρεύουσα, πράγματα που ελάχιστα απέχουν από την σημερινή καταθλιπτική κατάσταση:

    «Αι μέτριαι εκφράσεις, οι υπαινιγμοί, δεν ωφελούσιν τίποτε. Πρέπει να είπωμεν σκαιώς και αποτόμως προς ημάς αυτούς: Δεν είμεθα έτι ώριμοι δι’ ελευθερίαν. Εθνική κυριαρχία, κοινοβουλευτικαί διατυπώσεις, συμπολίτευσις και αντιπολίτευσις, ελευθεροτυπία, υπουργική ευθύνη, δημοτική αυτονομία, ταύτα πάντα παρ’ ημίν είναι λέξεις κεναί εννοίας ή, το χείρον, εύσχημα προσωπεία παντοειδών ακολασιών και καταχρήσεων..

    Ουδαμού άλλοθι της γης εφηρμόσθη ποτέ τόσον ψηλαφητώς το πολυθρύλητον απόφθεγμα του Σατωβριάνδου: ελεύθεροι διά του Νόμου και ανδράποδα διά της διοικήσεως. Οι νόμοι είναι ανεπίψογοι, όλοι απαστράπτοντες εκ των τελειοτάτων εφευρέσεων της ανθρωπίνης δικαιοσύνης και του πολιτισμού. Οι Εβραίοι εκλέγονται ακωλύτως δημοτικοί σύμβουλοι και οι Μαύροι, όσοι πατήσωσι την Ελληνικήν γην, κηρύττονται αυτοδικαίως ελεύθεροι. Αλλ’ ουδαμού σημειούται που πρέπει να πατήσωσιν οι κάτοικοι της Ελλάδος, όπως αποτινάξωσι τον κλοιόν της δουλείας, όν επέθηκεν επί του τραχήλου αυτών η φεουδαλική εφαρμογή του επί ψιλώ ονόματι συνταγματικού πολιτεύματος.

    Εκείνοι, ους έταξεν ο νόμος φύλακας και κοσμήτορας της ιδανικής ταύτης πολιτείας, οι υπουργοί, οι βουλευταί, οι δήμαρχοι, οι νομάρχαι, μετεποίησαν εαυτούς εις μαστιγοφόρους τυράννους του λαού. Το διέπειν την εξουσίαν δεν είναι πλέον λειτουργία, αλλά προσοδοφόρον επάγγελμα. Και πάντες οι τρόποι κρίνονται χρηστοί προς εκπόρθησιν ή προς διατήρησιν του πολυτίμου τούτου λαφύρου. «Δος μοι και σοί δίδω», «παρανόμησον και παρανομώ»• ιδού τα ιερά συνθήματα, άτινα διασταυρούνται σήμερον εν τη χώρα, εν ή άλλοτε εγράφη δι’ αίματος εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης.

    Πιθηκίσαντες τα πάντα, επιθηκίσαμεν, φυσικώ τω λόγω, και τα κόμματα. Οι περί το συνταγματικόν πολίτευμα φιλοσοφήσαντες πρέπει να καταβώσιν εις Ελλάδα, όπως ίδωσι που κατήντησεν ο σωτήριος και αναγκαίος θεσμός της συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως. Ό,τι παρ’ άλλοις είναι ευγενής άμιλλα και αμοιβαίος έλεγχος, παρ’ ημίν μετεβλήθη εις τυφλήν εμπάθειαν και εις εμφύλιον πόλεμον.

    (…). Η αντιπολίτευσις παρ’ ημίν είναι αυτόχρημα επιδρομή, η δε συμπολίτευσις επινέμησις πόλεως αλωθείσης εξ εφόδου. (…)

    Υπάρχει ανιούσα τις κλίμαξ διαφθοράς, αρχομένη από του τελευταίου ψηφοφόρου και λήγουσα εις τον πρωθυπουργόν, και εν τη σκολιά ταύτη κλίμακι είναι αδύνατον να μείνη τις όρθιος και ακηλίδωτος. Το κέντρον δε της διαφθοράς, ο ασκός του Αιόλου, εξ ου απολύονται επί της Ελλάδος ο μαρασμός και η ατίμωσις, είναι το ελληνικόν Βουλευτήριον (…)

    Πόσοι ψηφίζουσι κατά συνείδησιν, πέντε ή δέκα. Οι δε λοιποί; Κατά τας δωρεάς, ας προχέει η εξουσία, ή κατά τας ελπίδας, ας παρέχει η αντιπολίτευσις. Εις ουδέν χρηματιστήριον πιστεύομεν να γίνωνται τόσαι δοσοληψίαι, όσαι εν τω αχυρώνι εκείνω, όστις εν Αθήναις καλείται Βουλευτήριον».

    Βαρύ κείμενο, αλλά πέρα για πέρα επίκαιρο και αληθινό. Και προσοχή σ’ εκείνο περί του κέντρου της διαφθοράς. Το βουλευτήριον, ο κατ’ ευφημισμόν ναός της Δημοκρατίας, είναι η αρχέκακος κεφαλή από την οποία εκπηγάζουν τα δεινά για τον λαό και την πατρίδα μας. Προσπαθώ να βρω κάτι στο έξοχο κείμενο που να μην ισχύει σήμερα ή να διαφωνώ και …ουδέν. Και την Κυριακή επιζητούν «οι μαστιγοφόροι τύραννοι του λαού» την ψήφο μας. Εν μέσω εκβιασμών και ανείπωτης δυστυχίας. Είναι μια ευκαιρία αυτή η ψηφοφορία, αλλά θέλει τόλμη και αρετή και προπαντός θυμό. Ο νοών νοείτω…

    http://lomak.blogspot.com/2010/11/blog-post_06.html

    2. Ήρθε η ώρα να κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες των φαφλατάδων. Των άσωτων σωτήρων, που μας κυβερνούν με την απάτη και την αδικία. Που λεηλατούν όχι μόνο το πορτοφόλι μας και την πατρίδα μας, αλλά και την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. Και την ίδια μας την ψυχή…

    Που μας προσφέρουν τις πλαστικές χάντρες των απατηλών υποσχέσεων, για να μας υποκλέψουν τα πολύτιμα μαργαριτάρια και διαμάντια των ψήφων μας. Προκειμένου να μας καταστήσουν μόνιμα υποχείρια των ληστρικών τους μηχανισμών. Που μας εκβιάζουν και μας τρομοκρατούν, προκειμένου να μας εγκλωβίσουν σε ολοένα μεγαλύτερα βάραθρα απόγνωσης και τρόμου.

    Ας μη γίνουμε άβουλα πιόνια στο κυνικό και ανελέητο παιχνίδι τους. Ας ακούσουμε τη φωνή της συνείδησής μας. Και ας ακολουθήσουμε το μυστικό φως της καρδιάς μας. Για να φτάσουμε στην αλήθεια, που θα μας ελευθερώσει.

    Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Η τοκογλυφία όμως έχει!!! Και τα πιόνια της υψώνουν γύρω μας Ιμαλάια αδιάβατων αδιεξόδων.

    Οι πρόγονοί μας, που θυσιάστηκαν και οι απόγονοί μας, που δεν έφταιξαν σε τίποτε μας εξορκίζουμε να μην τους προδώσουμε…

    παπα-Ηλίας, 6-11-2010

    Πηγή: [Από την «Αποικία Ορεινών Μανιταριών» (μας 🙂 ): ]
    http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=1272

  3. AIMILIA Says:

    +Ή Σύναξη (Πανήγυρη) των Αρχαγγέλων ΜΙΧΑΗΛ και ΓΑΒΡΙΗΛ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουρανίων αγγελικών Ταγμάτων
    Κατά την Άγια Γραφή οι άγγελοι στέλνονται από το Θεό με μορφή ορατή

    (οι άγγελοι είναι αόρατα αγαθά πνεύματα κοντά στο, Θεό) σε σπουδαίες Ιστορικές περιστάσεις, πού πρόκειται να εκδηλωθεί ή να εκτελεσθεί κάποια μεγάλη θεία θέληση.

    Τη σχέση, τώρα, πού έχουν οι άγγελοι με το Θεό και τους ανθρώπους, καθώς και την αποστολή τους, Βλέπουμε επίσης μέσα στην Αγία Γραφή.

    Και ιδιαίτερα, αγαπητέ αναγνώστη, αν διαβάσεις τους Ψαλμούς 33, στίχ. 8 και 90, στίχ. 10-12, στη δε Καινή Διαθήκη, Ματθ. ιη’ στίχ. 10, καθώς επίσης και στην προς Εβραίους επιστολή, κεφ. α’ στίχ. 14,

    όπου ό συγγραφέας αναφωνεί: «ουχί πάντες εισί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν;».

    Δηλαδή, δεν είναι όλοι οι άγγελοι πνεύματα υπηρετικά, τα όποια ενεργούν όχι από δική τους πρωτοβουλία, αλλ’ αποστέλλονται από το Θεό για να υπηρετήσουν εκείνους πού μέλλουν να κληρονομήσουν την αιώνια ζωή;

    Επικεφαλής δε των αγγελικών δυνάμεων είναι οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.

    Τον Μιχαήλ συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη. Π.χ. όταν ό Αβραάμ μέλλει να θυσιάσει τον Ισαάκ, στον Ιησού του Ναυή, στον Ηλία και άλλου.

    Τον Γαβριήλ συναντάμε στην Καινή Διαθήκη, όπως στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και άλλου.

    Στην μνήμη, λοιπόν, των αποστολών και του έργου πού επιτελούν οι άγγελοι, ή Εκκλησία μας όρισε τη γιορτή της 8ης Νοεμβρίου.

    Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
    Των ουρανίων στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεν υμάς ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταις υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγων, της αΰλου υμών δόξης, φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας, εκτενώς και βοώντας, εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξίαρχοι, των άνω Δυνάμεων.

    Κοντάκιον. Ήχος β’.
    Αρχιστράτηγοι Θεού, λειτουργοί θείας δόξης, των ανθρώπων οδηγοί, και άρχηγοι Ασωμάτωv, το συμφέροv ημίv αιτήσασθε, και το μέγα έλεος, ως τωv Ασωμάτων Αρχιστράτηγοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: