Το τσιγάρο που κρατάς…

by

Επειδή θάβουμε νεκρούς αντί να τους αναστήνουμε (εμείς οι ακόλουθοι αυτού που πάτησε -δια του θανάτου Του- τον θάνατο), βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας ναυάγια, ναυάγια πραγματικά,  χωρίς αυτεπίγνωση, και που πραγματικά δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες από τον κόσμο αυτό. «I’m always feeling steered away/By someone trying to tell me/what to say and do/[…]Open up, and they’ll shove in their meaning of life», όπως λέγανε και κάποιοι οργισμένοι νέοι(οι The Offspring) παληότερα, αντιτιθέμενοι στην μόδα(«Freedom from the tyranny of fashion», ελευθερία από την τυραννία της μόδας -αστική έννοια, συνυφασμένη με την «Πρόοδο»- που λένε και οι Αμερικανοί Ορθόδοξοι του «Death to the world», δηλαδή)… Όταν έχουμε κάποιον λ.χ. που, απλώς, καπνίζει, που «φουμάρει», έτσι, είναι μια περίπτωση μάλλον ανακουφιστική. Ξέφυγε από πολλές από τις Σειρήνες που ετοιμάζονταν να τον αφήσουν κρανίο και οστά και έχει ενα έθος, κάποτε δεύτερη φύση.

Ως γνωστόν δε, οι καταστηματάρχες μερών εστίασης, ψυχαγωγίας, καφενείων, καφωδείων κτλ., απεφάνθησαν ότι δεν θα τηρήσουν, εξ αρχής τουλάχιστον, την απαγόρευση την αυστηρή του Υπουργείου: θέλουν μεταβατική περίοδο(πατήστε εδώ για την είδηση) .

Τα πράγματα σχετικά με το θέμα του καπνίσματος δεν είναι πια και τόσο άσχημα όσο μας τα παρουσίαζε μία ορισμένως μικροαστική ψευδοχριστιανική αυτονομημένη (και για αυτό περίπου μηδενιστική) ηθική· αυτή, δηλαδή, που θέλει τους καπνίζοντες -ιδιαίτερα δε τις καπνίζουσες-, όπως και τους έχοντες ενώτιον(ενώτιον =»σκουλαρίκι») κτλ. να είναι αλητάμπουρες ή «νυμφίδια» και τα τοιαύτα [-ενώ παράλληλα ο τραπεζίτης είναι ένας εύφημος άνδρας της τοπικής κοινωνίας, όπως βέβαια και του συνοικιακού κομμωτηρίου…]. Θα ήθελα να σας το δείξω αυτό μέσω δύο μορφών χαρακτηριστικών για εμάς εδώ, του «καπνιστή» έως τινός σημείου Φώτη Κόντογλου, και της -ομοίως- Οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα, της έχουσας ακολουθήσει το τραχύ, αλλά και συγκλονιστικά όμορφο μονοπάτι της «αντισυμβατικής αγιότητας» της τόσο κοινής και συχνής στην ρωμαϊικη και ρωσική Ορθόδοξη αγιότητα…

Έτσι, λοιπόν, ο Φώτης Κόντογλου έχει πολλά να μας διδάξη εδώ. Έζησε σε μια εποχή που προφανώς δεν υπήρχε η σημερινή άποψη για τον καπνό και το κάπνισμα· οι καπνοβιομηχανίες έκαναν το bamboozling (=περιπαιγμός) των καταναλωτών τους, όπως ακριβώς σήμερα κάνει η φαρμακοβιομηχανία, λ.χ. σε όλη της την χαοτική έκταση.  Αφήστε δε που τα περίφημα δικαιώματα του καταναλωτή αναπτύχθηκαν αρκετά αργά, μετά την δεκαετία του ’60 και ειδικότερα τον J.F. Kennedy, κατά την οποία απεβίωσε, όχι ακόμη 70ετής, ο μεγάλος -με όλη την θέρμη της άφοβης καρδιάς του- υπέρμαχος της Ορθόδοξης Παράδοσης, λογοτέχνης, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, αγιογράφος.

Ο Κόντογλου, λοιπόν, ήταν καπνιστής. Παράλληλα, όμως, έψαχνε και μελετούσε πολύ «ψαγμένα», εξεζητημένα κείμενα Πατερικά, Αγίων· ποιος, λ.χ., ξέρει την «Αντιφώνησιν» του Αγίου(τότε, δεν είχε εισέτι αναγνωρισθεί) Αθανασίου του Παρίου(του «Κολλυβά», της Φιλοκαλικής Αναγέννησης) ; Κι’ όμως, ο Κόντογλου την γνωρίζει μέσα-έξω και την προτείνει και σε φίλους του. Έτσι, μελετώντας για ένα κείμενό του για κάποια εφημερίδα όπου έγραφε τακτικά και συστηματικά(πρέπει να ήταν η «Ελευθερία», αν δεν με απατάει η μνήμη), έπεσε πάνω στις συμβουλές του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, ο οποίος προσπαθούσε να μεταποιήση επί το Ορθοδοξώτερον τα διάφορα, ανόητα και κακόδοξα, «χριστιανικά» «savoir vivre» που ερχόντουσαν από την προτεσταντική Ευρώπη και έγραφε συμβουλές ηθικού τύπου σε βιβλία του όπως «Η Χρηστοήθεια των Χριστιανών» και «Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον» (που ο Γιανναράς θεώρησε κατεξοχήν Δυτικά, αλλά εσφαλμένα). Στο τελευταίο είναι που πρέπει να ανακάλυψε, λοιπόν, μία συμβουλή που μιλάει για το κάπνισμα, μας λέει ο φίλος του και καθηγητής Φιλοσοφίας στις ΗΠΑ (με μεγάλο έργο και αγιολογικό) Κ. Καβαρνός. Ο ίδιος ο Κόντογλου το έκοψε εκείνη την περίοδο και είπε στον φίλο του ότι, περίπου, το έκοψε με οργή, αμέσως, μόλις ακριβώς κατάλαβε ότι του κάνει κακό και δεν τον ωφελεί. Αλλά σκεφτείτε, αυτά συνέβησαν όταν ο Κόντογλου ήταν σε ηλικία σχετικώς μεγάλη… Δεν συνέβη κάτι τέτοιο την εποχή που γυρνούσε με πείνα και δίψα από την Ευρώπη(Γαλλία), λ.χ…. Γεγονός είναι ότι, αφού γνώρισε την αλήθεια, εμβιωματική ή συμβουλευτική, υπάκουσε σε αυτήν… Αλλά δεν παύει, βέβαια, η διαδρομή αυτή του καπνιστή να υφίσταται…

Το ίδιο συνέβη με την Οσία Μαρία Σκομπτσόβα, που μαρτύρησε στα στρατόπεδα Συγκέντρωσης, εξ ου και λέγεται Αγία Μαρία του Ravensbruck. Αυτή είναι γνωστό, ότι, ούσα μοναχή ακόμη(ο μοναχισμός της ήταν «κοινωνικός», πράγμα κατάλληλο κατά τον θαυμάσιο Μητροπολίτη Ευλόγιο του Παρισιού), ενίοτε και με τα ράσα, κάπνιζε κάποιο τσιγάρο… Ακόμη, αυτό που σκανδάλιζε κάποιους που ήσαν πιο ηθικιστές, ήταν ότι το έκανε φανερά… Αυτοί θεωρούσαν ότι είναι πολύ κακό πρότυπο αυτή η συμπεριφορά, ενώ η Αγία είχε ένα χαρακτήρα ιδιαίτερα επαναστατικό και αγιακά και ταπεινά/διακονητικά αντισυμβατικό, που παρ’ όλ’ αυτά και παρά τις προσδοκίες του Νικολάι Μπερντιάεφ(βλ. και φωτό στο ιστολόγιο παραπλεύρως), δεν την εμπόδισε καθόλου από το να διατηρήσει το μοναχικό σχήμα, και να αντέξη το πραγματικά υπερκόσμιο μαρτύριό της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πολλές φορές νηστεύοντας(!) συνάμα ή τις τεράστιες ευθύνες της φροντίδας ανθρώπων αστέγων, «περιθωριακών», πρώην εγκλείστων σε «άσυλα» (που έβρισκε τεχνικές να ελευθερώσει) στο περίφημο σπίτι της οδού ντε Λουρμέλ κ.π.ά…

Όλα αυτά, βέβαια, μην νομίσετε ότι τα λέμε για δικαίωση του πράγματος, δικαίωση της όποιας υποδούλωσης στα λεγόμενα ψεκτά πάθη που έγινε συνώνυμο της αλλόκοτης εποχής μας. Αλλά τα λέμε, διότι «όσο γνωρίζεις πιο βαθιά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια»…  Έτσι..;

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , ,

30 Σχόλια to “Το τσιγάρο που κρατάς…”

  1. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Είναι πολύ σωστό αυτό που αναφέρατε, ότι δεν πρέπει να συνδέουμε, με δυο λόγια, την αλητεία ή οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά με τις συνήθειες όπως το κάπνισμα. Τέτοια στερεότυπα υπάρχουν εντονότατα σε κάποιες «ψευτοχριστιανικές» πεποιθήσεις, όπως εύστοχα σχολιάσατε, πεποιθήσεις οι οποίες σε τελική ανάλυση καταλήγουν στην απομάκρυνση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας από τη νομιμότητα, ακόμα και από την εκκλησία. Λέγοντας αυτό, εννοώ ότι για παράδειγμα ακόμα και ένα υποτιμητικό βλέμμα ή μια συμβουλή «από ενδιαφέρον» σε έναν καπνιστή έφηβο του δίνει αμέσως, έστω και ασυνείδητα την αίσθηση ότι αποτελεί μέρος του υποκόσμου. Και επειδή, με τέτοιες συμπεριφορές, «χάρη» στις οποίες εκμηδενίζεται η αν μη τι άλλο Χριστιανικότατη εκδήλωση αγάπης, ο άλλος νιώθει απίστευτα περιορισμένος και απομονωμένος, καταλήγει, με τη συμβολή-συμβουλή και της σημερινής υπερ- και παρα- πληροφόρησης, στο ότι δεν έχει παρά να αποδεχτεί ότι είναι ένας «αλήτης» που «πρέπει» αφού δεν έχει άλλη επιλογή, να κάνει παρέα με «αλήτες». Στο κάτω κάτω, αυτά τα κολλήματα δίνουν και την εντύπωση ότι όποιος ακούει ροκ, όποιος καπνίζει, και ακόμα κι αυτός που παίρνει ναρκωτικά, δεν ανήκουν στην εκκλησία! Για τ’ όνομα του Θεού! «Εμείς οι Χριστιανοί» απεχθανόμαστε τους «κακούς διεφθαρμένους» και τους δείχνουμε με κάθε τρόπο πως δεν ανήκουν κοντά μας…
    Από την άλλη, δικαιολογείται η αδυναμία, αγαπιέται και στηρίζεται αληθινά και ανυπόκριτα ο άνθρωπος, αλλά η συνήθεια δεν παύει να καταδικάζεται. Δε θα γίνει κανείς καπνιστής εκ νέου για να δείξει ότι δεν έχει πρόβλημα με τους καπνιστές. Λέτε να μην ξέρουν ότι κάνουν λάθος; Πιο δυνατά κι από τη γιαγιά μου άμα δει ποντίκι τσιρίζουν καθημερινά οι προειδοποιήσεις για το τσιγάρο, δόξα τω Θεώ ξέρουμε τι μας γίνεται. Και δόξα τω Θεώ, οι καπνιστές θα βρούν όποτε χρειαστεί το πάτημα να ξεφύγουν, εκτός αν βάλουμε το χεράκι μας εμείς οι άσφαλτοι να το παίξουμε σωτήρες και να τους χώσουμε ακόμα βαθύτερα στη θλίψη τους! Το παράκανα σήμερα, αλλά τι να πει κανείς; Πολυλογού δεν είμαι; 😉 Ευχαριστώ!

    • καλώς την Says:

      Καλώς την την ‘Πολυλογού’. Μου άρεσε η τοποθέτησή σου. Συμφωνώ μαζί σου. Είναι εύκολο να νιώσει κάποιος ανωτερότητα (του στυλ «εγώ δεν είμαι σαν κι εσένα!»), νομίζω. Πιο όμορφο, νομίζω, είναι να νιώσει κάποιος μια αίσθηση ιερότητας για την κατάσταση του κάθε ανθρώπου.

      Η Μαρία Σκομπτσοβα, στην εποχή που έζησε, όπου ο φόνος κυριαρχούσε παντού, πώς να μη καπνίζει, αναρωτιέμαι.. Ποιός ξέρει, ίσως ήθελε να συνηθίσει τον καπνό, ώστε να είναι ‘προετοιμασμένη’ για τον θάλαμο αερίων… (μαύρο χιούμορ).. 😦

  2. philalethe00 Says:

    @Ψαχτήρι-Πολυλογού
    Καλησπέρα…! Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου…! Μας έλειψες! 🙂

    Ψαχτήρι-Πολυλογού μου, δες, τα λες πολύ σωστά, υπήρξε μία σύγκλιση στο σημείο ενός έξαλλου πιετισμού εκείνου των οργανώσεων σε αυτά τα θέματα. Σημασία έχει κυρίως τι εσωτερικά υπάρχει στον άνθρωπο και όχι πώς εκφράζεται. Αλλά, βέβαια, πρέπει να ξέρουμε ότι αυτά δεν είναι και τόσο διαδεδομένα, βασικά ήταν της προηγούμενης γενιάς που ανατράφηκε τις δεκαετίες ως το 70-75, από το 40-50, τα έλεγε κι ο Τσιριντάνης. Εγώ θυμάμαι κάποιον θεολόγο λυκειακό να μας λέει ότι οι παπαροκάδες είναι καλοί, επειδή το ροκ μπορεί να εκφράσει την επαναστατικότητα του χριστιανικού μηνύματος, πράγμα που είναι γεγονός… Το ίδιο ισχύει πολλάκις με το εξεγερμένο «στυλ» των καλλιτεχνών αυτών. Σε αυτούς τους χώρους υπάρχει αυθεντικότητα συχνά, έστω και αν κατευθύνεται πεπλανημένα, ενώ, όπως θα έλεγε ο π. Ρόουζ πολύ ωραία, το «πνεύμα του Αντιχρίστου ζει στους μετρίους ομολογητές», ενώ «ο Νίτσε, αυτοαποκαλούμενος Αντίχριστος, ομολογεί την μεγάλη εσωτερική αναζήτηση του Χριστού»(είχε γράψει και σχετικό ποίημα, αφιερωμένο «στον άγνωστο Θεό», καταπληκτικό και συγκινητικό όντως…). Πρέπει να δούμε βαθύτερα, παιδιά, εμείς, να μην επανάλαβουμε τα ίδια λάθη… Είναι βασικό αυτό, όντως, θαρρώ… 🙂
    Σε ευχαριστώ…

    @καλώς την
    Σωστό… Πράγματι, με αυτά αυτοδικαιωνόμαστε θαυμάσια… Και να ήταν και κάτι… Σε αυτήν την συνάφεια, υπάρχει και το «οι νέοι που [οι άλλοι] τους έλεγαν αλήτες» του Ελύτη, νομίζω.

    Ενώ οι Άγιοι έγιναν «μωροί δια Χριστόν» και ιδιαίτερα οι αντισυμβατικοί και οι δια Χριστόν σαλοί κορόιδευαν αδυσώπητα τον ευσεβισμό και τις κούφιες και υποκριτικές συμβατικότητες στα ήθη, κοινωνικά και εκκλησιαστικά… Και αυτό, διότι ποθούσαν αυθεντικότητα και όχι ντύμα, τσόφλι…

    Πάλι πολλά είπα… 🙂 Την αγάπη μου, θα τα πούμε…

  3. AIMILIA Says:

    🙂 TO SIGARETON KOBETAIN ME PROSEYXHN
    KAI OLOI DYNANTAI NA TO KOPSOUSIN!.-

    🙂
    OI AGIOI PATERES LENE,
    1on-pes-to PATER HMWN PRIN ANAPSEIS TSIGARO
    2on-parakalese ton KYRIO MAS=
    XRISTE MOY,HMARTON,KANE ME NA to sixathw=to tsigaro
    KAI 3on
    pare tin apofasi.-
    ENA KOLPO EINAI EPISHS
    NA ALLAKSETE MARKA AMESWS!
    PARTE ENA ALLO->TO PIO FTHNO KAI PIO ELAFRY TSIGARO THS AGORAS.
    META APO LIGO ME POLY PROSEYXH
    KAI THELHSH->APOFASISTIKOTHTA
    THA TO KOPSETE.

    AS VOHTHAME ME AGAPH OSOUS THELOYN NA APALLAGOYN APO AYTO TO PATHOS.
    ME AGAPH XRISTOY PANTA ….

  4. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Απίστευτα σωστά τα θέτετε παιδιά, τόσο που ντρέπομαι βλέποντας ότι με τόσα λίγα λόγια εσείς είπατε τόσα πολλά και ωραία κι εγώ… το πλατιάζειν εστί αερολογείν απ’ ό,τι φαίνεται! Χεχε! Άκου τα Πολυλογού… Έχω μόνο μία απορία, τι είναι αυτοί οι παπαροκάδες; Δεν ξέρω και πολλά, αν και έχω ακούσει γι’ αυτούς. Είναι καλή η μουσική τους; Αν και βγαίνω λίγο από το θέμα, απλά αν μπορείτε δώστε μου δυο τρία στοιχεία βρε παιδιά να ξέρω πού να κοιτάξω για να μάθω.
    Όσο για το τσιγάρο, συμφωνώ και επαυξάνω με την προσευχή. Έχω πολύ γνωστούς μου που αγόρασαν ελαφρύτερη μάρκα, αγόρασαν κι ηλεκτρονικό τσιγάρο (πατέντα για να κόψεις το κάπνισμα, ή για να το… αρχίσεις άμα τη χρησιμοποιείς ανάποδα!) αλλά, ακόμα βασανίζονται. Απλά δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για αυτούς, πώς να βοηθήσω και πώς να πω σε κάποιον να προσεύχεται; Θα με πάρουν για εξυπνάκια και δε θα ‘χουνε κι άδικο!!!
    Οι δορυφορικές κεραίες μου πιάσανε κάτι για Ελύτη;;; Πού ‘ν’ τος; Α, κι έχω μια μανία με την ποίηση… Βρε κυρ-Φιλαλήθη μας, για ‘ξηγήσου! Σε ποιο ποίημα αναφέρεσαι να το βρω να το διαβάσω; Ή ο ίδιος ο τίτλος είναι «τα παιδιά που τους έλεγαν αλήτες»;
    Ευχαριστώ πολύ! Καλή σας Μέρα!!!

    • AIMILIA Says:

      🙂 ΨΑΧΤΗΡΑ-ΠΟΛΥΛΟΓΟΥ
      ΟΙ παπα-ροκαδες ειναι ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΣΤΟ ΤΡΙΚΟΡΦΟ ΦΩΚΙΔΟΣ
      ΕΙΝΑΙ Ο Π.ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΜΟΥΛΑΤΣΙΩΤΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ
      ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΒΓΑΛΕΙ ΠΡΙΝ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ
      ΜΕΡΙΚΑ σι-ντις με ροκ μουσικη-οχι χαρντ!-αλλα ειχε στιχους
      Χριστιανικους
      και ποιηση υπαρξιακου τυπου
      για τα νεα παιδια που ψαχνονται,και θελουν ροκ ακουσματα.

      η μουσικη αρεσει σε πολλους
      αλλα μερικοι αλλοι ειναι ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΙ
      ΣΤΙς αμερικανιές και δεν μπορουν να ακουσουν Ελληνικα ροκ!

      καλη δυναμη εν Κυριω+

      ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ.

      {ΕΜΕΙΣ δεν σου λειψαμε φιλ,το ξερομεν!
      εσυ αγαπασ μερικες και μερικουσ…μόνον!}

  5. philalethe00 Says:

    @Ψαχτήρι-Πολυλογού
    Για τους παπαροκάδες, Ελεύθερους, ιδού παρακάτω, επανέρχομαι οσονούπω για τα υπόλοιπα. Ομοίως και @(εν_Λόνδρα)AIMILIA. 😀 Να μου προσέχετε εκεί έξω… Ο Χριστός μαζί μας (και εντός μας)….. 😉

  6. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Σεβαστέ κυρ-Φιλαλήθη μας, ευχαριστώ πολύ. Έχω μόνο έναν ενδοιασμό, που ουσιαστικά δεν είναι δικός μου αλλά του παιδιού βιολιού του αληθινού και αγαπητού: για ποιο λόγο οι μοναχοί να θελήσουν να φτιάξουν τέτοιου είδους μουσική; Δε λέω καθόλου πως ισχύει αυτή η προκατάληψη για τη ροκ, άλλωστε χάρη σ’ αυτό το ιστολόγιο γνώρισα τους Kutless, τους οποίους ακούω καθημερινά (πώς παίρνουμε τις ασπιρίνες; Κάπως έτσι!). Ωστόσο, η συμπεριφορά αυτή των μοναχών δείχνει ότι λες κι υπάρχει κάποια ανάγκη η Εκκλησία να «εκσυγχρονιστεί», λες και δεν αρκεί μόνο το ότι οι διαχρονικές αξίες για αλληλεγγύη και, πάνω απ’ όλα, αγάπη, ισχύουν, ζουν και βασιλεύουν. Εύκολα αποκτά κανείς την απορία: χρειάζεται η Εκκλησία, για να προσεγγίσει τη σημερινή εποχή, να αλλάξει την παράδοσή της; Πραγματικά δεν έχω άποψη, ούτε γνώση, και θα ήθελα να μοιραστώ αυτή τη σκέψη, αν και κλεμμένη από το παιδί βιολί που ελπίζω να μη με κράξει που την έκλεψα( 😉 ), μαζί σας να μου πείτε και τη γνώμη σας.
    Αιμιλία γεια σου και χαίρω πολύ! Ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες, πραγματικά, και θα ήθελα να σου προτείνω να κοιτάξεις και τους Kutless που προανέφερα, γιατί έχουν και αυτοί πολύ ωραία χριστιανική ροκ μουσική. Το να ακούει κανείς ξένα νομίζω δεν είναι κακό, η ξενοφιλία είναι καλύτερη και από την ξενοφοβία αλλά και από την ξενομανία. Το θέμα είναι να τα δέχεσαι και να τα δοκιμάζεις όλα, έτσι ανακαλύπτεις, χωρίς να απορρίπτεις ούτε τα ελληνικά ούτε τα ξένα. Έτσι λοιπόν, ρίξε μια ματιά αν ενδιαφέρεσαι.
    Ένα σχολιάκι μόνο αν επιτρέπεται: αν ο μπαρμπα-Φιλαλήθης μας δε μας αγαπούσε όλους το ίδιο, σιγά μη μας άφηνε να πετάμε κάθε ώρα και στιγμή τις μπαρούφες που μας κατεβαίνουνε! Χεχε! Μας ανέχεται ολοκληρωτικά, (ειδικά εμένα που όταν με πιάνει η έμπνευση άσε καλύτερα πόσα γράφω…) και νομίζω πως όχι μόνο μας ανέχεται αλλά και μας νοιάζεται, σωστά; Σωστά! «Εκεί έξω» κάνει κρύο, και το ιστολόγιο ζακέτα μας! Καληνύχτα σε όλους!

    • προς μικρή "πολυλογού" Says:

      Καλέ, ποιά είσαι εσύ; Είχα διαβάσει ένα σχόλιό σου, σε μια άλλη ανάρτηση, πριν κάποιες εβδομάδες. Και, τώρα, σε είδα που ξαναεμφανίστηκες. Τι σε έκανε να εκφράζεσαι τόσο αξιολάτρευτα; Καλή οικογενειακή ανατροφή; Κάτι άλλο; Ό.τι και να’ναι.. Φτου σου, κοριτσάκι μου, να σε χαιρόμαστε. Κατασυμπάθησα τον τρόπο που εκφράζεσαι. Να μεγαλώσεις να γίνεις αστέρι λαμπερό που φωτίζει, εύχομαι..

    • AIMILIA Says:

      🙂 kalin esperan «arxontes»

      ψαχτηρα πολυλογου!@
      οι πατερες ηθελαν να περασουν καποια μηνυματα στην νεολαια
      σε ολους ημας που εχουμε καποιες αποριες
      και αναγκες -πνευματικες και ψυχαγωγικες-
      η μουσικη ειναι ενα πολυ εκφραστικο μεσον
      και ο ενας πατηρ-που συνθετει τη μουσικη-
      ειναι μουσικος και εκανε με ευλογια
      ενα ιεραποστολικο εργο-της εποχης-συμφωνα με τις αναγκες της νεολαιας
      ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΗΓΑΝ-ΠΛΗΣΙΑΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
      ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
      ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ+ΤΟ ΣΤΙΧΟ
      ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΝΕΚΤΑΡΙΟ
      ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑΕΙ
      ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ -ΟΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ.
      ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ
      ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΕΙς ΜΕΣΩ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑς
      ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ Η ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ=ΕΛ.ΤΑ
      ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛ/ΝΟ
      Η ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ.
      ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΣΟΥ ΘΑ ΛΥΘΟΥΝ-

      ΠΑΝΤΩΣ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ
      ΑΠΛΑ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
      ΓΙΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

      ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ
      ΕΧΩ ΠΟΛΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΓΑΛΛΟΥΣ/ΑΓΓΛΟΥΣ /ΕΛΒΕΤΟΥΣ ΚΛΠ
      ΑΠΛΑ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ
      ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΑΛΛΑ ΔΟΓΜΑΤΑ.
      ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΚΑΘΟΛΟΥ
      ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΦΑΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ-ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΗΝ Η Σ Υ Χ Ι Α.
      ΜΟΝΟ ΤΣΙΟΥ ΤΣΙΟΥ ΑΚΟΥΩ->ΠΟΥΛΑΚΙΑ
      ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
      ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΛΙΓΟ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ.ΣΚΕΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ,
      ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ.
      ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ.
      ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΦΛΥΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.

      Ο ΦΙΛ. ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΣΕ ΜΕΝΑ 😦
      «ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ!» 🙂
      ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΑΛΩΝΕΙ… 🙂
      :-)-OMWS ΕΣΑΣ ΟΧΙ!

      KALO SABBATOKYRIAKON+
      XRONIA POLLA SE OSOUS TIMOYN TOUS ARXAGGELOUS+

  7. Παιδί Βιολί Το Αληθινό Says:

    @Ψαχτήρι-Πολυλογού

    Θα σε κράξω, ναι. Με ξενίζουν κάποια από αυτά που λες, ίσως να’ναι δικό μου το λάθος, να μην εκφράστηκα καλά στη συζήτησή μας.

    Πάντως για ακόμη μία φορά ξεφύγαμε από το θέμα της ανάρτησης…

    Καλημέρα! 🙂

  8. philalethe00 Says:

    @Ψαχτήρι-Πολυλογού
    Καλησπέρα! Ναι, κοίταξε, δεν είναι ζήτημα εκσυγχρονισμού, στην Εκκλησία υπάρχει αυτό που λέμε «επαναγωγή στο βάθος του πνεύματος» των Πατέρων, όπως το λέει επί λέξει ο πατέρας Γ.Δ.Μεταλληνός, τον οποίο κατακλέβω και πάλι. 🙂 Έχει ο ιδιος ένα καταπληκτικό δοκίμιο που εξηγεί την σχέση μεταξύ παράδοσης και ανανέωσης στην Εκκλησία. Αυτό που μας ενδιαφέρει κάθε φορά δεν είναι το ντύμα, το ένδυμα, η μορφή, αλλά είναι το περιεχόμενο βασικά. Δες, π.χ., ότι η Εκκλησία εκφράστηκε με όρους ελληνικούς, ελληνικής φιλοσοφίας, τους οποίους και ανανοηματοδότησε ή δες ότι λ.χ. ο ρυθμός της βασιλικής είναι ένα ελληνικό αρχαίο έθιμο ή ότι μπορείς να δεις αντιστοιχίες μεταξύ του κορυφαίου θεωτικού γεγονότος της Θείας Ευχαριστίας και των νεκρικών δείπνων που λάμβαναν χώρα στην αρχαία Ελλάδα. Απλώς, σημασία έχει να μιλάμε για μη-εκκλησιαστική μουσική, νομίζω, μη-λατρευτική και που απευθύνεται σε άλλες στιγμές του βίου.

    Να το πω και με την γλώσσα του π. Λουδοβίκου, αν υποθέσουμε ότι ο φονταμενταλισμός, προτεσταντικής βασικά έμπνευσης, ή ο ιντεγκρισμός στον Παπισμό είναι η προσκόλληση σε κάποιες παρωχημένες μορφές του παρελθόντος που δεν αντιμετωπίζουν προφανώς καθόλου τις νέες προσκλήσεις, για να το αποφύγουμε αυτό ως Ορθόδοξοι, πρέπει και να απορρίπτουμε αλλά και να αφομοιώνουμε, να κάνουμε την προσοικείωση που κάνει η αστική τάξη και που είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό από τα δύο βασικά, μαζί με την ιδεολογία της ευτυχίας, που την διέπουν διαχρονικά, με ένα χριστιανικό τρόπο. Να μεταμορφώσουμε, δηλαδή, όπως κάνει ο Θεός με ΌΛΟΥΣ τους λογισμούς και τα αισθήματά μας ως ανθρώπων παλαιών, ανεξαιρέτως.

    Όταν άρχισα να ακούω τέτοια συγκροτήματα, το έκανα με μία έντονη αρνητική προκατάληψη. Έλεγα ότι είναι αδύνατον με αυτές τις …»εξαλλοσύνες» λ.χ. να εκφράσουν το πνεύμα του Χριστού. Αλλά πόσο ήμουν νυχτωμένος…!!! Χίλιες φορές τα έχουν πει οι Πατέρες για το πόση σημασία έχει η οργή και ο θυμός στην ζωή, πόσο γρήγορα σε αγιάζει, αν τον μεταχειρίζεσαι σωστά ως χαρακτήρας θυμώδης, γιατί μισείς το κακό θανάσιμα… Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αφομοίωσης και προσοικείωσης… Και απαντάει σε αυτό που ρωτάς, νομίζω…

    Σκέψου και το άλλο το πολύ απλό… Αν δεν χρειαζόταν εστίαση στον τρόπο επικοινωνίας όσον αφορά την μορφή, δεν θα είχαμε αυτό που λέει ο Μπαμπινιώτης «εκκλησιαστικός δημοτικισμός» … Δηλαδή, θα έπρεπε να μιλάμε όπως ο ρομαντικός εκείνος αρχαιολάτρης, ο Μιστριώτης… 🙂 Αλλά βλέπεις το ακριβώς αντίθετο: ο Πατροκοσμάς, λ.χ., μιλάει με μια τρομακτικά απλή γλώσσα κατά πάντα στον λαό που προσπαθεί να μορφώσει και να αφυπνίσει ως «Φωτιστής του Γένους», αν και από τις επιστολές του καταλαβαίνει κανείς την άπειρή του λογιοσύνη… Και ο Παύλος το λέει «γέγονα τοις πάντα, ίνα πάντως τινάς ελκύσω», δηλαδή έχω γίνει για όλους όλα, ώστε με όλους τους τρόπους(παντοιοτρόπως) να έλξω ορισμένους(στον Χριστό-Αλήθεια)».

    Ιδού και ένα ακόμη από τους Kutless που ιδιαίτερα «συμπαθώ»… 🙂 :

    Και το πιο γνωστό, και όντως ορισμένως συγκινητικό των Παπαροκάδων, αν και έχει κάποια εύδηλα ψεγάδια, παρά την ριζοσπαστικότητα πολλών από αυτά που λέει… :

    @AIMILIA
    Ευχαριστούμε για τις ευχές. Η ρομφαία των Αρχαγγέλων να κόψει τις κακίες μας, να ευχηθώ συμπληρωματικά… 🙂

  9. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Καλό μεσημέρι σε όλους και χρόνια πολλά επίσης σε όλους γιατί όλοι έχουμε τους Αγγέλους μας! Απαντώ σε όλους με τη σειρά (και χίλια ευχαριστώ για όλα τα σχόλια προς απάντηση στα δικά μου):
    Παιδί Βιολί το Αληθινό (παίρνοντας φάτσα μπόμπιρα που τον κράζουν): Συγγνώμη που βγήκα από το θέμα. Το αν εγώ δεν κατάλαβα τη συζήτησή μας είναι δικό μου λάθος, αλλά η απορία δεν παύει να είναι κοινή. Το θέμα με ενδιέφερε από παλιά. Όσο για το σχόλιό μου, λυπάμαι πολύ που αποπροσανατολίζω την ιστο-συζήτηση, και το κάνω συχνά (όντας πολυλογού…). Κυρ-Φιλαλήθη τα σέβη μου και συγγνώμη. Η αλήθεια είναι ότι συσχέτισα το θέμα του τσιγάρου και της δήθεν αλητείας με τη γενικότερη ανάπτυξη μύθων και τύπων γύρω από την αλήθεια της Εκκλησίας, γι’ αυτό και έθεσα την απορία (με δυο λόγια, ευκαιρία έψαχνα). Όμως όταν λόγω πολυλογικής φύσης το παρακάνω, σας παρακαλώ να μου το υπενθυμίζετε.
    Αξιότιμε μπαρμπα-Φιλαλήθη μας: πραγματικά ευχαριστώ. Πάρα πολύ χρήσιμα αυτά που μας έδειξες εδώ. Ένας πολύ αγαπημένος μας παππούλης είπε ότι η παράδοση της εκκλησίας δεν αποτελεί τύπο, αλλά πολύ παλιό τρόπο λατρείας που έχει συνδεθεί άμεσα με τη θρησκεία και δεν την έχουμε καθιερώσει εμείς κι ο εγωισμός μας αλλά οι ίδιοι οι Πατέρες. Παράδοση όπως για παράδειγμα τα αρχαία Ελληνικά στις ακολουθίες. Από την άλλη, οι τρόποι συμπεριφοράς και αντιμετώπισης των άλλων συνανθρώπων, που ΛΕΜΕ ότι είναι χριστιανικοί, όπως ο ευσεβισμός, δεν είναι παρά υπερβολές που απομακρύνουν και εμάς και τους άλλους από τη Χριστιανοσύνη.
    Αιμιλία: Υπέροχο θέμα αλλά υπόσχομαι να μην επεκταθώ γιατί είμαι υπό επιτήρηση (πλάκα και μόνο πλάκα, μη βαράτε): η μουσική είναι ένα πολύ εκφραστικό μέσον γιατί η ΤΕΧΝΗ ολόκληρη είναι ένα εξαίρετα εκφραστικό μέσον! Δύσκολο να ορίσει κανείς τι είναι η τέχνη, αλλά το πιο εύκολο είναι να καταλάβει ότι η τέχνη είναι έκφραση! Λατρεία, αγάπη, έρωτας, λύπη, βάσανο, απορία, απογοήτευση, κι η ίδια η αίσθηση ανάγκης να τα μοιραστείς όλα αυτά, αυτά εκφράζει η τέχνη και αυτά ΕΙΝΑΙ τέχνη. Γι’ αυτό και η λατρεία μας είναι στενότατα συνδεδεμένη με την τέχνη. Συμβολικοί ύμνοι, συμβολικοί πίνακες, μέχρι και συμβολική ναοδομία! Κρίμα είναι ν’ απομακρύνεται κανείς από την τέχνη, γιατί έτσι χάνει και την ευκαιρία να βγάλει τα πάντα από μέσα του. Με λίγη τόλμη θα έλεγα ότι η τέχνη είναι μια δεύτερη, κατά πολύ βέβαια υποδυέστερη, εξομολόγηση! Πολλά είπα;…
    Προς μικρή πολυλογού: Να ‘στε καλά κι όλοι μας!
    Αυτά τα «»»»»»ολίγα»»»»»» όπως πάντα άλλωστε…;)

  10. AIMILIA Says:

    🙂 poies kakies ennoeis?! 🙂
    proswpika egw den exw kakies….

    XRONIA POLLA+EULOGHMENA….

    Ή Σύναξη (Πανήγυρη) των Αρχαγγέλων ΜΙΧΑΗΛ και ΓΑΒΡΙΗΛ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουρανίων αγγελικών Ταγμάτων
    Κατά την Άγια Γραφή οι άγγελοι στέλνονται από το Θεό με μορφή ορατή

    (οι άγγελοι είναι αόρατα αγαθά πνεύματα κοντά στο, Θεό) σε σπουδαίες Ιστορικές περιστάσεις, πού πρόκειται να εκδηλωθεί ή να εκτελεσθεί κάποια μεγάλη θεία θέληση.

    Τη σχέση, τώρα, πού έχουν οι άγγελοι με το Θεό και τους ανθρώπους, καθώς και την αποστολή τους, Βλέπουμε επίσης μέσα στην Αγία Γραφή.

    Και ιδιαίτερα, αγαπητέ αναγνώστη, αν διαβάσεις τους Ψαλμούς 33, στίχ. 8 και 90, στίχ. 10-12, στη δε Καινή Διαθήκη, Ματθ. ιη’ στίχ. 10, καθώς επίσης και στην προς Εβραίους επιστολή, κεφ. α’ στίχ. 14,

    όπου ό συγγραφέας αναφωνεί: «ουχί πάντες εισί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν;».

    Δηλαδή, δεν είναι όλοι οι άγγελοι πνεύματα υπηρετικά, τα όποια ενεργούν όχι από δική τους πρωτοβουλία, αλλ’ αποστέλλονται από το Θεό για να υπηρετήσουν εκείνους πού μέλλουν να κληρονομήσουν την αιώνια ζωή;

    Επικεφαλής δε των αγγελικών δυνάμεων είναι οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.

    Τον Μιχαήλ συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη. Π.χ. όταν ό Αβραάμ μέλλει να θυσιάσει τον Ισαάκ, στον Ιησού του Ναυή, στον Ηλία και άλλου.

    Τον Γαβριήλ συναντάμε στην Καινή Διαθήκη, όπως στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και άλλου.

    Στην μνήμη, λοιπόν, των αποστολών και του έργου πού επιτελούν οι άγγελοι, ή Εκκλησία μας όρισε τη γιορτή της 8ης Νοεμβρίου.

    Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
    Των ουρανίων στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεν υμάς ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταις υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγων, της αΰλου υμών δόξης, φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας, εκτενώς και βοώντας, εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξίαρχοι, των άνω Δυνάμεων.

    Κοντάκιον. Ήχος β’.
    Αρχιστράτηγοι Θεού, λειτουργοί θείας δόξης, των ανθρώπων οδηγοί, και άρχηγοι Ασωμάτωv, το συμφέροv ημίv αιτήσασθε, και το μέγα έλεος, ως τωv Ασωμάτων Αρχιστράτηγοι.

    +eyxes+ AGAPH AGGELIKH….!!!!!!!!!

    • Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

      ΩΩΩ! Χρόνια πολλά Αγγελική! Ό,τι επιθυμείς! Πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες! Να σε χαιρόμαστε! 😀

      • AIMILIA!!!!!!!!! Says:

        EYXARISTW SAS DIA TAS EYXAS+
        EPISHS+
        NASTE OLOI KALA+
        NA EXOMEN OLOI KALON PARADEISON
        DI EYXWN PANTWN TWN AGIWN HMWN
        ARXAGGELWN_+AGIWN TOY XRISTOU MAS+
        AMHN+
        AMHN
        AMHN+

  11. χρόνια πολλά Says:

    Χρόνια Πολλά και πολλές ευχές σε όσους γιορτάζουν το όνομά τους, και χρόνια πολλά στον Φώτη Κόντογλου που έχει γενέθλια.

  12. philalethe00 Says:

    @AIMILIA
    Εσύ δεν έχεις, αλλά εγώ έχω!!! 😀 Οπότε, χρειάζεται ενιαχού και βιαία επαναγωγή, δοθείσης της έκθυμης συναίνεσής μου, στον δρόμο που φωτίζεται από το ιλαρό φάος… 😉
    @Ψαχτήρι-Πολυλογού
    Ναι, αυτά που λες είναι όμορφα και σωστά. Κοίταξε, προσπαθώ να το …πω μέσα στο ιστολόγιο με πολλούς τρόπους, ότι στην Ορθοδοξία που δεν είναι θρησκεία, είναι αντιθρησκεία και η θεραπεία της θρησκείας(και της παρα-φυσικής λειτουργίας του «νοός» που αυτή δημιουργεί -τα λέει ο π. Ρωμανίδης, είναι ψιλοσύνθετα, ξέρω…) δεν υπάρχει αυτό που λέμε δόγμα, ως αξίωμα. Υπάρχει αυτό που είναι από όλους μεθεκτό, και για αυτό όλοι οι Πατέρες διαχρονικά θεολογούν, μιλάνε περί Θεού λέγοντας τα ίδια, είτε γραμματιζούμενοι είτε αγράμματοι. Και εκεί υπεισέρχεται και το θέμα της θείας έμπνευσης που πρέπει να διατηρείται πάντα ως προς το πνεύμα…

    Συμφωνώ και με τις παρατηρήσεις περί τέχνης… Ιδιαίτερα οι του ρομαντισμού προσπάθησαν να συνδέσουν πολύ τα δύο, «θρησκεία» και τέχνη, π.χ. ο Σλαϊερμάχερ στους λόγους του «περί θρησκείας». Αλλά μην το παρακάνουμε: αυτοί είχαν και έχουν θρησκειοποιημένο χριστιανισμό, παναίρεση, όσο και να τους αγαπάμε… Πάντως, και ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος τα λέει αυτά εν τινί μέτρω. Δηλαδή, λ.χ. ότι η ποίηση έχει ένα μυστικό στοιχείο, μυστηριακό, πολλές φορές και αγιοπνευματικό… Και ο Ελύτης μιλούσε για στίχους(τετράστιχα) που έρχονται κατευθείαν από τα πάνω… 🙂 Πάλι βαττολογώ, οπότε θα το αφήσω εδώ για τώρα… 😀

    Πολλές ευχές……!

  13. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Χρόνια πολλά στον Άγιο Νεκτάριο, το θαυματουργό, χρόνια πολλά στους Νεκταρίους και σε όλους όσους αγαπούν το νέκταρ της ομιλίας με αγάπη. Αν λες ό,τι λες με αγάπη, ηρεμία και κατανόηση στους πολυλογάδες και τους ισχυρογνώμωνες, π.χ. Ψαχτήρι, καταφέρνεις να βγάλεις το καλύτερο και από αυτούς και από τον εαυτό σου. Ζήτω το ομιλητικό νέκταρ!
    Ευχαριστώ πολύ μπαρμπα-Φιλαλήθη και να σε χαιρόμαστε!!! Κι εσύ έχεις ένα εκχύλισμα νέκταρ μέσα σου που ξεχειλίζει ρυάκι μέσα από τα βοηθητικά σε μας σχόλιά σου. Και καθένας έχει αυτό το νέκταρ μέσα του που τυγχάνει να λέγεται και αγάπη. (Κοκκινίζοντας:) Να ρωτήσω κάτι που το κακόμοιρο δεν ξέρω;;; Τι είναι βρε παιδιά αυτός ο κύριος θρησκειοποιημένος χριστιανισμός; Τρώγεται; Καλά ντε, πλάκα κάνω! Μην παρεξηγείστε κι όλας. Αλλά ξηγηθείτε στους μικροτέρους παρακαλώ!
    Το μόνο σχόλιο που θέλω να προσθέσω είναι ότι, άσχετα από το αν οι ποιητές, οι λογοτέχνες και οι καλλιτέχνες γενικότερα υμνούν με τα έργα τους εσκεμμένα το Θεό, αν δηλαδή η ύμνηση που πηγάζει μέσα από κάθε έργο τους κατευθύνεται στο Θεό, πάντα με τις δημιουργίες τους σκοπεύουν στην Έκφραση του Κόσμου τους, την οποία Έκφραση η κοινωνία την έχει κάτω απ’ το δρεπάνι του δήμιου ανά πάσα στιγμή. Έκφραση=Ελευθερία (αρκεί βέβαια να μην είναι εις βάρος των άλλων). Ελευθερία=δώρο Θεού άρα και Τέχνη=Έκφραση=Ελευθερία=Δώρο Θεού άρα Τέχνη=Δημιούργημα Θεού. Όλα τα δημιουργήματα του Θεού Τον υμνούν, άρα και η Τέχνη, η τολμηρή ανθρώπινη Έκφραση, Τον υμνεί χωρίς δισταγμό, άλλο αν ο καλλιτέχνης το καταλαβαίνει!
    Νιώθω σαν να απέδειξα μόλις μια νέα ταυτότητα! Τρομάρα μου… Άντε τα λέμε συντόμως προσεύχομαι γιατί πάω για διάβασμα! Οι ταυτότητες δε βγαίνουν εύκολα για μας τα μικρά! Καλή Δύναμη σε όλους!

    • θαυμασμός Says:

      Να το πάλι το Ψαχτήρι-Πολυλογού. Να’μαι κι εγώ για άλλη μια φορά, να πω πως της έχω αδυναμία. Δείχνει τόσο πολύ συμπαθητική! Την καμαρώνω! (όπως και όλους τους υπόλοιπους εδώ μέσα).

  14. philalethe00 Says:

    Ψαχτήρι-Πολυλογού μου, σε ευχαριστώ για τα ωραία, για ακόμη μια φορά, ερωτήματα, όπως βέβαια και για τις ευχές σου. 😀 Και το εννοώ. Λοιπόν, δες, αυτή η έκφραση «θρησκειοποιημένος Χριστιανισμός» είναι μία από τις φράσεις που χρησιμοποιεί ο Γιανναράς στο «Ορθοδοξία και Δύση στην Νεώτερη Ελλάδα», αλλά και που προϋποθέτει και συνεπάγεται όλη η σχολή του δογματολόγου που έφερε και πάλι την αναγέννηση της Ορθοδοξίας στον 20ο αιώνα, δηλαδή του πατέρα Ιωάννη Ρωμανίδη, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα Γ. Μεταλληνού, του σεβ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεου(που έχω σε τεράστια εκτίμηση και που έχω διαβάσει κάποια – 5, αν θυμάμαι καλά…- βιβλία του κατά μέρος και πολλά άρθρα του …εν όλω).

    Ο Χ. Γιανναράς λέει χαρακτηριστικά ότι η βασική διαφορά που ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο μεγαλύτερος, λέγεται Πατέρας/Θεολόγος έως και σήμερα -συμπεριλαμβανομένου άρα και του Άγ. Νικόδημου του Αγιορείτη- έβλεπε στον Παπισμό σε σχέση με τις ελληνιστικές αιρέσεις των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων, τον νεστοριανισμό, τον αρειανισμό -που τόσο απόλυτα ταλαιπώρησε την Εκκλησία-, κτλ., ήταν ότι επρόκειτο για μια τέλεια αντιστροφή του Χριστιανικού Ευαγγελίου, δηλαδή της καλής αγγελίας που μαρτύρησαν σε εμάς τα εκατομμύρια των μαρτύρων, των Αποστόλων κτλ, κτλ. Και ότι επρόκειτο για μια θρησκειοποίηση των αληθειών αυτών με την έννοια ότι δημιουργούσαν κάποιες ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΈΣ(αυτό το λέει επί λέξει ο Παλαμάς), φιλοσοφικές θεωρίες αντί για την ίδια την μετοχή στον Ζώντα Θεό, στις άκτιστες ενέργειές Του δηλαδή στις οποίες «βρίσκεται» όλος κτλ. Έτσι, γινόταν σαν ένα ακόμη ανθρώπινο κατασκεύασμα· ήταν μια Παναίρεση. Και βέβαια αυτό το βλέπουμε φρικτά σε πολλές λεπτομέρειες, λ.χ. στην κατακύρωση, υποτίθεται πρώτη στην Ιστορία, της Συνόδου της Λυών του 13ου αιώνα(το λέει συγκεκριμένα ο πατέρας Μεταλληνός σε ένα πολύ ωραίο κείμενο στον «Ορθόδοξο Τύπο» που κυκλοφόρησε την Παρασκευή που μας πέρασε), των βασανιστηρίων ως δόκιμης μεθόδου στην λεγόμενη Ιερά Εξέταση, όπως και στο ότι δεν υπάρχουν ούτε Άγιοι ούτε Χάρις στην Δύση, με αποτέλεσμα το ότι η Δύση τελεί σε μία τέτοια αθεϊστική αιχμαλωσία από τον 18ο αιώνα. Αυτοί είναι οι καρποί της θρησκειοποίησης.

    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει μετοχή ανεπίσημη στην Δύση. Ο Ζακ Ελλύλ είχε θεοπτία, όπως και ο Πασκάλ όπως και ο πατέρας Παΐσιος στα 16 του, ακριβώς για να τον βοηθήσει, όπως λένε πολλοί γέροντες μεγάλοι, ο Χριστός εκεί πέρα στο χάος που βρίσκεται και που παλεύει…Ουφ. Δεν ξέρω αν βοήθησα καθόλου… Είναι γεγονός ότι θέλει μία ψιλομελέτη… 🙂

    Κατά τα άλλα, ωραία ταυτότητα, για να πω κάτι προβοκατόρικο, όμως, ο Liszt, ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες όλων των εποχών, έγραφε το «Μεφίστο Βαλς», που αναφέρεται στον Μεφιστοφελή(μετά, βέβαια, έγινε μοναχός, ως το τέλος της ζωής του… 😉 ), ενώ ο Μπωντελαίρ, πριν ή αφού εξυμνήσει τον αστό λέγοντάς του «Είστε η δύναμη!» -φοβερό-, έγραψε τους «Υμνους στον Εωσφόρο». Εντάξει, βέβαια, είναι γεγονός ότι και στους στίχους του Μπωντλαίρ, υπάρχει ένα θεϊκό στοιχείο εν μέρει, λ.χ. στους στίχους του για το φθινόπωρο, την έλευση του φθινοπώρου, δεν ξέρω αν τους μετάφρασε κανείς στα ελληνικά αυτούς… Αυτά! Τροφή για σκέψη -και προσευχή- μάλλον παρά ο,τιδήποτε βάσιμο… Τα λέμε… Καλό διάβασμα…! 🙂

    • AIMILIA!!!!!!!!! Says:

      SORRY PAIZAKIA 🙂
      ALLA emena zen 😦 me aresei o Giannaras,
      KASOOOOOOOOOOOLOU MALISTA….
      exei ena yfos…tou kserooooooooola!
      HMARTON KYRIE….

      KALO EINAI NA AGAPAME APLA KAI TAPEINA 🙂
      DIOTI O KYRIOS MAS
      HR8E APLOS -ENSARKWTHIKE TAPEINA
      MILHSE-DIDAKSE APLA
      KAI VRHKE APLOUS PSARADES GIA APOSTOLOUS!

      AS EIMASTE TAPEINOI
      KAI OUXI …..YPERHFANOI….

      FILAKIA 🙂

  15. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Καλό σας απόγευμα!
    Αξιότιμε μπαρμπα-Φιλαλήθη, ευχαριστώ και πάλι! Παλαμάς είπες;;; Άκουσα κάτι για ΠΑΛΑΜΑ;;; Ααα, οπωσδήποτε πρέπει να μου πεις πού το διάβασες αυτό για τις φανταστικές φιλοσοφικές θεωρίες που ανέφερες. Γιατί αν είναι ποίημα… ενδιαφερόμαστε, ενδιαφερόμαστε!!!
    Όσο για τα υπόλοιπα περί τέχνης, μόνο μια ερώτηση:η ευλογία του Θεού στα έργα που υμνούν τους δαίμονες δεν υπάρχει; Εκ πρώτης όψεως σίγουρα όχι, γιατί δεν είναι «ψυχ-αγωγικά» δηλαδή δεν οδηγούν την ψυχή στη γνώση και την αρετή. Απλά, ακόμα κι αν το περιεχόμενο είναι ξεκάθαρα ψυχοφθόρο (δεν αναφέρομαι στους κλασικούς συνθέτες που συμπεριέλαβες στην απάντησή σου γιατί δεν ξέρω περί τίνος πρόκειται η συγκεκριμένη σύνθεση), μόνο στο μέρος που αφορά στην ελεύθερη έκφραση δεν υπάρχει κάποια ευλογία; Μόνο και μόνο το ότι χρησιμοποιώντας τους δρόμους της τέχνης εκφράστηκαν ελεύθερα δεν σημαίνει ότι κέρδισαν κάτι από θεία Ευλογία;
    Εις το επανα-πληκτρολογείν και καληνύχτα σε όλους!

  16. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:


    Ελπίζω πραγματικά να σας αρέσει! Παρακαλώ, αν η εικόνα σας φαίνεται περίεργη, αγνοήστε την απλώς, είναι μόνο το εξώφυλλο του άλμπουμ. Προσέξτε τα λόγια, είναι υπέροχα! Πιστεύω ταιριάζουν με το θέμα της ανάρτησης… Ακούω εντυπώσεις!!! 😀

    • Ανώνυμος Says:

      Ευχαριστούμε για το μοίρασμα.
      Δεν άκουσα το τραγούδι επειδή δεν θέλω να ενοχλήσω με τον ήχο στην βιβλιοθήκη, κοίταξα τα λόγια γραμμένα.
      Δεν κατάλαβα και πολλά από τους στίχους.. :/ Τι λένε; γιατί ίσως ταιριάζουν με το θέμα της ανάρτησης;

  17. philalethe00 Says:

    @Ψαχτήρι-Πολυλογού
    Ευχαριστούμε πολύ!!! 🙂 Διάβαζα τους στίχους από εδώ…:

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=44821

    …και είναι γεγονός ότι θα ήταν και σ’ εμένα ωφέλιμη μια περαιτέρω επεξήγηση. 😀 Πάντως, δεν είναι κακό, έτσι..; 🙂 Άλλωστε, σημασία, όπως διάβαζα και παλιότερα, έχει η διακριτική δύναμη στα θύραθεν, είτε στους Onirama είναι είτε στα Ομηρικά Έπη…

    Καλη συνέχεια…

  18. Ψαχτήρι Says:

    Εχμ, τι είναι τα θύραθεν;
    Το τραγούδι μου άρεσε γιατί δείχνει πως κι ο πιο σκληρός άνθρωπος έχει ανάγκη από αγάπη και δεν μπορεί ούτε να σταθεί όταν είναι μοναχός, κι ας θέλει να δείχνει σκληροτράχηλος. Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται…
    Εγώ ευχαριστώ και επίσης καλή συνέχεια!

  19. philalethe00 Says:

    @Ψαχτήρι
    Θύραθεν=εξωχριστιανικός.
    Καταλαβαίνω, αυτό όντως σημαίνει διακριτική δύναμη… 🙂 Πάντως, θαρρώ πως αν προσδοκάς την πλήρωση, βασικά θέλεις να έχεις αγάπη και να δίνεις (με αυτεπίγνωση-ταπεινότητα) στο μέτρο που το ανέχεται/δέχεται ο άλλος και όχι να σου δίνουν αγάπη… Ε; 🙂 (Εντάξει, αυτό το έλεγε σχεδόν αυτολεξεί και ο γέροντας Πορφύριος άλλωστε ως κριτήριο πνευματικής προκοπής….) Είναι και το «μακάριον εστίν διδόναι μάλλον ή λαμβάνειν», που και ο Ν. Ψαρουδάκης το θεωρούσε επιτομή του (χριστιανικού) σοσιαλισμού. 😀

    Ευχαριστούμε!!!… (Ετοιμάζομαι συν Θεώ να σας αναρτήσω ένα ακόμη κομμάτι που …το ενέκρινα… 🙂 Και που είναι και σχετικό με αυτά που συζητάμε εδώ….. )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: