Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι, χαρακτήρας και …προστάτης μειονοτήτων

by

Το «ΌΧΙ» που μόλις παρήλθε πρέπει να μας γεμίση από μια σειρά διδαγμάτων, που έχει να μας προσφέρη αυτή η τελείως αποκαλυπτική υπόθεση του ιταλικού φασισμού. Ο Μπενίτο Μουσολίνι, αν και λιγότερο ίσως από τον Χίτλερ, ανήκει στην σειρά εκείνη των «φοβερών απλοποιητών» δικτατόρων για τους οποίους κάνει, προφητικά όπως και ο Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους», λόγο ο πολύ γνωστός συγγραφέας Jacob Bruckhardt(ο Τσιριντάνης κάνει μνεία στο έργο του για την Ιταλική Αναγέννηση, που αποκαλύπτει τι βαθύτερα υπήρξε), που τους βλέπει να έρχονται στον 20ο αιώνα. Ο Μουσολίνι είναι πράγματι αυτό: με μερικά γελοιωδώς ψεύτικα προπετάσματα, είναι ένας συνεπέστατος αμοραλιστής, συνεπειοκράτης, και είναι ένας ορθολογιστής. Δεν φαίνεται να αφήνει κανένα ηθικό ή πνευματικό στοιχείο να επηρεάσει την κρίση του, θεωρώντας προφανώς ότι έτσι «νικάει την ηθική» , όπως νομίζουν οι σημερινοί κουφιοκεφαλάκηδες για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, π.χ.  αριστεροί αστοί πολιτιστικοί συντάκτες ή αυτοί που έλεγαν ανοησίες του τύπου «οι κρίσεις μας για τον ντε Σαντ μας κρίνουν». Ο Μουσολίνι, ακόμη, θέλει να ανασυστήσει το αρχαίο ρωμαικό πάνθεο, και την αίγλη της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και το Κράτος θα λατρεύεται και πάλι στο πρόσωπό του. Όλα αυτά πηγαίνουν μαζί. Αλλά η πραγματικότητα και όχι οι γελοίες υπεραπλουστεύσεις των δογμάτων των Ρεαλιστών μας δείχνει ότι «η μεγαλωσύνη των εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα»… Έτσι, ο ιταλικός στρατός, υποστηρίζοντας μια ολοφάνερα μηδενιστική απειλή εναντίον ενός ανίσχυρου αντίπαλου, κόντρα σε κάθε ρεαλιστική εκτίμηση, ηττάται κατά κράτος, με περιοχές της Β. Ηπείρου να ανακαταλαμβάνονται κτλ.. Όμως, πριν από αυτό, υπήρξαν ορισμένες αφορμές, οσοδήποτε αστείες. Μία από αυτές αφορούσε κάποιες μειονότητες που το ελλαδικό κράτος κατηγορείτο ότι καταπίεζε. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος στην «Νέα ελληνική ιστορία» γράφει τα εξής σημαντικά:

«Ιταλικά αεροπλάνα, επανειλημμένως και σε διάφορες θέσεις, βομβαρδίζουν μονάδες του ελληνικού στόλου στις ακτές της Κρήτης στις 18 Ιουλίου 1940, στη Ναύπακτο στις 31 του ίδιου μήνα, στον Κορινθιακό κόλπο στις 2 Αυγούστου. Η ιταλική κυβέρνηση δικαιολογείται ισχυριζόμενη ότι οι αεροπόροι της νόμισαν τα πλοία αυτά αγγλικά. Μολαταύτα ο ιταλικός τύπος αρχίζει συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας, ότι καταπιέζει τις αλβανικές μειονότητες, ότι δεν τηρεί την ουδετερότητα κλπ.»(σ.413, εκδ. Βάνιας, 2005  Θεσ/νίκη)

Έτσι, λοιπόν, μαθαίνουμε το εξής σημαντικό που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε ό,τι αποκαλείται στην Λογική «αναλογικό επιχείρημα»:  οι προστάτες των μειονοτήτων ενδέχεται να είναι

α)φασίστες

β)υποκριτές

γ)υστερόβουλοι

δ)όλα αυτά μαζί.

Και ιδιαίτερα, σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι καταπιέσεις των μειονοτήτων αναφέρονται σε μέρη όπως οι διάφορες τακτικές εκθέσεις του Στέητ Ντηπάρτμεντ, ενώ γνωστότατος Τούρκος αξιωματούχος είχε αναφέρει την μειονότητα στην Κύπρο ως δημιουργηθείσα από το ίδιο το τουρκικό κράτος ως πρόσχημα εισβολής. Βεβαίως, σε αυτά τα θέματα αναφέρονται και ποικίλες κρατικοδίαιτες Μ.Κ.Ο., οι οποίες, ακόμη και η Διεθνής Αμνηστία Διαφάνεια, χρεώνονται από το ελάχιστο αποπολιτικοποίηση των εγκλημάτων των νεοφιλελεύθερων δικτατορικών καθεστώτων έως χρηματοδότηση από μεγιστάνες του πλούτου(περίπτωση «Ιδρύματος Φορντ»), ώστε να εξυπηρετούνται σκοποί ιμπεριαλιστικοί.

Πλην αυτών, στα τοιαύτα αναφέρονται διάφορα «αριστερίστικα γκρουπούσκουλα» , που επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτό που είχε πει ο Μπερντιάεφ για τους μηδενιστές επαναστάτες του καθεστώτος της εποχής του: ότι τείνουν στο να γίνονται ως και ακραίοι εθνικιστές για οποιοδήποτε άλλο εθνικό ζήτημα πλην αυτών της Ρωσσίας. Παρόμοια λέει, άλλωστε, και ο (ύστερος) Κονδύλης.

Και το ερώτημα είναι: μήπως πρέπει όλα αυτά να μας βάλουν σε σκέψεις;*

 

 

*εδώ υπάρχει χαμόγελο στην πραγματικότητα
Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

8 Σχόλια to “Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι, χαρακτήρας και …προστάτης μειονοτήτων”

  1. lefterisgeorgouletis Says:

    Καλησπέρα φιλαλήθη!

    Πράγματι, η ρητορική περί μειονοτήτων χρησιμοποιείται ως όπλο. Η Τουρκία για παράδειγμα μέσω του Νταβούτογλου και του δόγματος του νεοθωμανισμού έχει θέσει στόχο τη χρήση των βαλκανικών μειονοτήτων της για εξωτερική πολιτική. Η Βαρδαρία προσπαθεί αποτυχημένα προς το παρόν να εγείρει ξανά μειονοτικό ζήτημα. Οι Αλβανοί μιλάνε για Τσάμηδες όπως μιλούσαν παλιά για Κοσοβάρους κτλ. .

    Για να παραπέμψω και στο γνωστό δίλημμα του φυλακισμένου, για να έχει νόημα η φιλομειονοτική ρητορική θα πρέπει να υπάρχει ευρύτερο πλαίσιο συνεργασίας, οι δύο ύποπτοι να «μην ομολογήσουν». Καλώς ή κακώς όμως, η ισορροπία σε αυτό το παίγνιο είναι να ομολογούν και οι δύο. Αν ο ένας απ’ τους δύο δεν ομολογήσει (στρατηγική μη-διεκδίκησης), θα πιαστεί κορόιδο…

  2. philalethe00 Says:

    @lefterisgeorgouletis
    Καλησπέρα, Λευτέρη μου!.. Εξαιρετικές οι παρατηρήσεις σου! -που λειτουργούν συμπληρωματικά. Σχετικά δε με αυτό το θέμα της μη-διεκδίκησης, είναι κάτι σημαντικό. Υπήρχαν διάφορες φωνές(π.χ. Πάμπλο-Μιχάλης Ράπτης-ήταν και τροτσκιστής) στην επίσημη Υπαρκτή Αριστερά(ναι, είναι απίστευτο 🙂 ) που κατόρθωσαν να δουν την («εθνική») δικαιοσύνη να απαιτεί λ.χ. άλλη διευθέτηση του ζητήματος της Βόρειας Ηπείρου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε, αν δεν απατώμαι, η βασική γραμμή του ήταν ότι «δεν διεκδικούμε τίποτα, αλλά δεν παραχωρούμε ικμάδα, ίχνος τελος πάντων, ελληνικού εδάφους». Εξ ου και τα γεγονότα του 1988 με τα Χόρα, Σισμίκ ΙΙ και τα συναφή. Εγώ δεν έχω καταλήξει. Άλλωστε, και αυτή η διπλωματία είναι ένα επίσημο ψεύδος, όπως έλεγε ο Ψαρουδάκης, και θα έπρεπε να βαίνει προς …κατάργηση κατά το μέτρο του δυνατού. Ως τότε, το σωστό θα υποστηρίζεται πάντοτε, αλλά με πολιτική αμνησικακία και διάθεση ειρηνοποιΐας, εκτός και αν μιλάμε για καταπιεζόμενους ελληνικούς πληθυσμούς, όπως ήταν κραυγαλέα στην Μακεδονία και όπως είναι εν μέρει στην σημερινή Αλβανία. Είναι λυπηρό, αλλά εκεί πρέπει να τεθεί πιο «επιθετικά». Δεν ξέρω πώς σου φαίνονται όλ’αυτά… Εγώ απλώς καταγράφω σκέψεις αυθόρμητες… Που απαιτούν συστηματικότερη επεξεργασία και βαθύτερο προβληματισμό…

    Πάντως, δεν το ξέρω αν το παρατήρησες, Λευτέρη, αλλά όλες οι χώρες που αναφέρεις είναι στον σκληρό πυρήνα των συμμάχων ή υποτελών , καλύτερα, των ΗΠΑ… [Εξ ου και οι(μη-ανεξαρτησιακοι) εθνικισμοί τους επιδοτούνται από το Μεγάλο Αφεντικό… :-)]

  3. lefterisgeorgouletis Says:

    Έχεις δίκαιο φιλαλήθη. Η βαλκανική ιστορία είναι η επιτομή του «διαίρει και βασίλευε» κι ένα μέσο προς αυτή την κατεύθυνση είναι και ο λόγος περί μειονοτήτων.

    Όσο για τη Βόρεια Ήπειρο, το παρατημένο αυτό θέμα, απλώς θα πω ότι η πολιτική πίεση που νιώθει η εκάστοτε κυβέρνηση γι’ αυτό είναι κοντά στο 0. Μόνο ο ΛΑ.Ο.Σ. έχει τομέα Βορειοηπειρωτικού και αν μη τι άλλο αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε… Δεν είναι ανάγκη να τεθεί θέμα αυτονομίας, απλώς να τηρηθούν τα υπεσχημένα.

    Αλλά δεν περιμένω κάτι παραπάνω απ’ την εξωτερική και τη μειονοτική πολιτική. Το έθνος -και ίσως είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 200 χρόνια – δεν έχει κάποιο μακρόπνοο σχέδιο αυτή τη στιγμή και αυτό με προβληματίζει πολύ περισσότερο από μια παροδική καπιταλιστική κρίση… Ακόμα και οι Ολυμπιακοί αγώνες, το όργιο της μίζας, χρησιμοποιήθηκαν μεν ως στόχος αλλά η δυναμική τους έσβησε άδοξα.

  4. philalethe00 Says:

    @lefterisgeorgouletis
    Το θέτεις σωστά. Η Βόρεια Ήπειρος είναι ένα χαρακτηριστικό ζήτημα που δείχνει πόσο, δυστυχώς, πεθαμένα είναι τα κόμματα της (συνήθως μαρξιστογενούς και διαφωτιστικογενούς, ευρύτερα δε αστικής) Υπαρκτής Αριστεράς που αδυνατούν να θέσουν ένα ζήτημα από την τοποθέτηση ενός πατριωτισμού που βρίσκεται στα πλαίσια της «εθνικής δικαιοσύνης» για όλους και δεν γίνεται εθνικισμός… (Άφησέ δε που είναι και απίθανα υπερφίαλα συν τοις άλλοις εν μέρει, οι πεθαμένοι τα έχουν αυτά… 😀 )

    Δεν ξέρω αν θα ήθελες να μας πεις κάτι για τα «υπεσχημένα», δεν τα πολυέχω υπ’όψει… 😀 Πάντως, υπάρχει και το περίφημο «Πρωτόκολλο της Κερκύρας». Το μεγαλύτερο πρόβλημα με όλα αυτά είναι η απίστευτη καταπίεση που δέχονται οι ομογενείς στο Κράτος αυτό ΣΉΜΕΡΑ και διαχρονικά, ξέρω λ.χ. το κρίσιμο ζήτημα με την εξαιρετικά ελλιπή ελληνόγλωσση εκπαίδευση από παληότερα…

    Όσο για το όραμα του έθνους, ναι, συμφωνώ απόλυτα… Ο Τσιριντάνης μιλούσε από παληά για «γενιά χωρίς τραγούδι», μετά το ’22 εννοούσε… Δυστυχώς, φαίνεται ότι ισχύει κάτι παρόμοιο με τους Ρώσσους με το δίπολο Αποκαλυπτικοί-Μηδενιστές που βλέπει ο Μπερντιάεφ. Οι σημερινοί Έλληνες πραγματικά ζούμε για το μηδέν εν μέρει, ιδιαίτερα επί Σημίτη αυτή ήταν, μαζί με ενός είδους μικροπρεπούς ανθελληνικής ευρωλιγούρας ως αντίστροφο και Νέμεση της προηγούμενης πατριδοκαπηλικής ρητορείας, η επίσημη ιδεολογία που μας πέταξαν στα μούτρα -συγγνώμην για την έκφραση. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δυστυχώς δεν εκφράζουν κανένα ιδανικό: ούτε σχέση έχουν με τους αρχαίους -χωρίς εξιδανίκευση- και ανασυστήθηκαν από κάποιον Μασώνο Βαρώνο στην νεώτερη εποχή. Πραγματικά, τραγωδία. 😀 Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι αυτά ζουν και στην ψυχή των απλών ανθρώπων, όπως το έχουν δει από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ και τον Νίτσε ως τον Ζακ Ελλύλ και στα καθ’ημάς τον Γιανναρά και τον Ζιάκα: δηλαδή ο μηδενισμός εγκαταστάθηκε στις ψυχές των ανθρώπων και ειδικότερα των Ελλήνων. Έχουμε πολλή δουλειά, Λευτέρη μου… 🙂

    Πολλές ευχές… Καλως μας ήρθες στην wordpress, νομίζω έκανες καλή επιλογή…

  5. lefterisgeorgouletis Says:

    Μα αγαπητέ, ο «αντιφασισμός» της παραδοσιακής αριστεράς δεν είναι παρά συγγενικό μίσος ή αν θες αντιπάθεια για το διπλανό μαγαζί που πουλάει τα ίδια είδη!

    Ο φασισμός είναι κατά τη γνώμη μου «αίρεση» της αριστεράς, μαζικό κίνημα με σκοπό την «αλλαγή», και διαφέρει από τη λεγόμενη «»ακροδεξιά»» παρά τις ομοιότητες σε μερικές ιδέες. Ο Μουσολίνι από τις τάξεις της ιταλικής αριστεράς ξεπήδησε. Ο Χίτλερ χρησιμοποίησε αριστερά σύμβολα, απορρόφησε στο κόμμα του μεγάλο κομμάτι των μελών του ΚΚ Γερμανίας και αντικατέστησε την αυτοκρατορική σημαία με ένα αρχαίο σύμβολο, κίνηση παρόμοιας συμβολικής σημασίας με την καθιέρωση του σφυροδρέπανου για σημαία της ΕΣΣΔ ή της τρίχρωμης σημαίας για σημαία της Γαλλίας. Άντε πες το όμως αυτό στον τυπικό αριστερό χωρίς να σε πει «χιτλερικό» 🙂 . Καμία ελπίδα δε βλέπω στην παραδοσιακή αριστερά ή στο φασισμό: χρεωκοπημένες λύσεις που στην καλύτερη βολεύονται με ένα αντιπολιτευτικό έδρανο.

    Τα «υπεσχημένα» που έχω κατά νου δεν είναι παρά τα δικαιώματα που έχει κάθε εθνική μειονότητα ανά τον κόσμο. Ένα από αυτά είναι ότι οι μειονοτικοί απολαμβάνουν την ίδια προστασία από το κράτος με όλους τους υπολοίπους, κάτι που στη Βόρειο Ήπειρο δε βλέπουμε. Δεν το πάω στο σημείο να ζητηθεί αυτονομία αλλά οπωσδήποτε το θέμα πρέπει να τεθεί πριν η Βόρειος Ήπειρος γίνει ακόμα μια «αλησμόνητη πατρίδα»: ήδη οι Έλληνες της Ίμβρου, της Τενέδου και της Κωνσταντινούπολης έζησαν αυτό το σύστημα σταδιακού ξεριζωμού…

    Για τους Ολυμπιακούς αγώνες που τους ανέφερα ως στόχους είχα κατά νου ότι στην πεδιάδα και ο λόφος μοιάζει με βουνό. Πόλεις όπως η Βαρκελώνη και η Ατλάντα ωφελήθηκαν πραγματικά από τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων στα μέρη τους. Τι στόχο μπορούμε να βάλουμε τώρα είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Πάντως δεν είναι στόχος ο «νέος, οικονομικός πατριωτισμός». Το θέμα δεν είναι να πληρώνεις τους φόρους αλλά πού στο καλό πηγαίνουν τα λεφτά.

    Καλώς σας βρήκα! Με βοηθάει περισσότερο το στήσιμο του wordpress αν και το να γράφεις σε ένα ιστολόγιο είναι το εύκολο. Το δύσκολο είναι να ξεφύγεις από το βολικό μηδενισμό εκεί έξω, στην «πραγματική πραγματικότητα» όπου συχνά δε σε αφήνουν να τους μιλήσεις, πολύ περισσότερο να τους πείσεις…

  6. apeitharxos mousa Says:

    Καταρχάς θεωρώ το θέμα της Βορείου Ηπείρου,ζήτημα μείζονος σημασίας.Όμως διακρίνω κάποιες ασάφειες στα λεγόμενα του αγαπητού μου φίλου φιλαλήθους με μεγάλη μου λύπη και του συνομιλητή του.

    Κατα πρώτον ας μην φτάνουμε στο άλλο άκρο και κατηγορούμε την Αριστερά,αποδίδοντας σ’αυτήν την βαρύτατη ευθύνη που φέρουν τα κυβερνώντα κόμματα των τελευταίων τριών δεκαετιών τουλάχιστον.Ας μην εκθειάζουμε επίσης την λεγόμενη Λαικη Δεξιά γιατι κάθε άλλο παρα Λαική δεν είναι,εγκρίνοντας το Μνημόνιο-ζητώ την κατανόηση σας για την παρέκβαση μου αναφορικά με την Ελληνική πραγματικότητα.

    Επίσης,χρεώνουν στην Αριστερά την ήττα στο Μικρασιατικό μέτωπο,λόγω της ρητής αντίθεσης που επέδειξε στην επεκτατική μανία που πρέπει να αποδοθεί στις κυβερνήσεις Βενιζέλου.Θεωρώ πως κάθε πολιτική πράξη,συνάμα με κάθε διπλωματική,επιφέρει τόσο θετικές οσο και αρνητικές συνέπειες σε οτι αφορά τα κεκτημένα.Πρωτίστως,όμως θεωρώ πως οφείλουμε να μην εξαπολύουμε μύδρους σε κάποια ιδεολογία που μας βρίσκει αντίθετους-Επιτέλους ας αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων να προσπεράσουμε τις ιδεολογίες που μάλλον.Δεν υπεραμύνομαι της απάθειας ωστόσο.

    Όσον αφορά το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου θεωρώ οτι είναι κεφαλαιώδους σημασίας η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή.Πρακτικά,η διεκδίκηση της αυτονομίας της Βορείου Ήπείρου αυτονομία,θα επέφερε προφανώς ακόμη και ένοπλες συγκρούσεις απο τα φασιστικά Αλβανικά στοιχεία της περιοχής.Αγνοώ την μοιρασιά των εδαφών και τα πραγματικά σχέδια των ηγετών του κόσμου.Ωστόσο,θεωρώ πως το ζήτημα της προστασίας των δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου είναι ένα αιτούμενο που οφείλει να προβληματίζει τους λαούς,και δη τους Έλληνες καθώς στις φλέβες των Βορειοηπειρωτών ρέει ελληνικό αίμα.

    Χαιρετώ,καλη τη πίστη ευελπιστώντας οτι η εκδοχή μου προσέθεσε ένα πρίσμα οικουμενισμού και πατριωτισμού.Συγχαίρω για την ύλη του ιστολογίου.

  7. philalethe00 Says:

    @lefterisgeorgouletis
    Λευτέρη μου, καλησπέρα και συγγνώμην για την καθυστέρηση…
    Το λοιπόν, ναι, συμφωνώ, ο φασισμός με την μεσοπολεμική έννοια έχει οπωσδήποτε αρκετά κοινά στοιχεία και με την τότε Αριστερά(και σήμερα δεν έχει αλλάξει, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, και τόσο πολύ…) και με άλλα ρεύματα. Οπωσδήποτε, μοιάζει υπερβολικά στον αμοραλισμό, στην σκέψη εκείνη που μιλάει για συμφέροντα, και συμφέροντα και πάλι συμφέροντα, την μονοτροπία του ιστορικού υλισμού κατά το πώς το λέει ο Γιανναράς, βασιζόμενος προφανώς στον Γκεόργκι Λούκατς, που το αναγνώριζε αυτό ως βασικό κοινό μεταξύ της «αστικής επιστήμης» και του μαρξισμού.

    Ο ίδιος ο Μουσολίνι ήταν μέλος της Β’ Διεθνούς, βεβαίως, μαζί με όλους τους άλλους γνωστούς αστέρες… Πάντως, δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε για «αίρεση της αριστεράς», είναι σίγουρα, πάντως, ένα ζήτημα… 🙂 Θυμάμαι ακόμη και τον αναρχοσυνδικαλιστή Ζωρζ Ζορέλ που, πριν εκδηλώσει την υποστήριξή του προς το τέλος της ζωής του στον Λένιν και την»Ρωσική επανάσταση», είχε περάσει ένα διάστημα που π ρ ο σ έ γ γ ι σ ε την Action Directe, οργάνωση, ας πούμε, «ακροδεξιά» ή φασιστική. Οπωσδήποτε, μοιράζονταν την αγάπη για την βία, που ο Σορέλ θεωρούσε ως όντως μη-αστικό χαρακτηριστικό, άρα κατάλληλο για μία προλεταριακή ηθική… Πράγματι, όλα αυτά είναι φαινόμενα που συνδέθηκαν υπερβολικά με την εποχή τους και ΟΡΊΣΤΗΚΑΝ από αυτήν ως περιεχόμενο και όχι ως μορφή. Άρα, σήμερα δεν μας κάνουν: εξ ου και η οργή των «σταλίνων»-σταλινομαρξιστών: χρειάζεται να ανατρέχουν στην θεωρητική φυσική του 19ου αιώνα, για να θεμελιώσουν τις φιλοσοφικές τους θέσεις που τους φαίνονται και σύμφυτες με τις πολιτικές- θλιβερό…

    Συμφωνώ απόλυτα σχετικά με τα όσα λες για την ομογένεια.

    Για τα Ολύμπικ Γκέημς, δεν ξέρω, είναι στην εποχή του μεταμοντέρνου διαφωτισμού κατά Χουρμουζιάδη ένα «τσίρκουλο», δυστυχώς, Λευτέρη μου, και συγχώρεσέ μου την έκφραση. Οι Ολυμπιακοί προϋποθέτουν ότι έχεις γνησιότερα ιδεώδη από το να τρέχεις για την κονόμα και την καριέρα και την δόξα και, ακόμη, ίσως-ίσως, για να αποκτήσεις fans ανάλογους των groupies… 🙂 Άφησε δε την εκμετάλλευση των μεταναστών που ανέφερε ο φιλομετανάστης «σοσιαλδημοκράτης» Σημίτης που έριξαν και τον πληθωρισμό -αυτή η δουλοκτητική νοοτροπία είναι χαρακτηριστικό βλακός, ηλιθίου που δεν καταλαβαίνει ότι μιμείται ό,τι χειρότερο και αυτό που ρίχνει τον ισχυρό που λιμασμένα θαυμάζει σε βάραθρα αγριωπά… Συγγνώμη για την γλώσσα… 🙂

    @apeitharxos mousa
    Καλώς μας ήρθες… Πραγματικά αυτό που λέμε «ευχάριστη έκπληξη»… 🙂 Επανέρχομαι, λοιπόν, αγαπητή μας απείθαρχε μούσα, οσονούπω, για να απαντήσω…….!

    Χαιρετίσματα, παιδιά σε όλους, προς το παρόν, και «φιλήματα άγια»… 🙂

  8. philalethe00 Says:

    @apeitharxos mousa
    Λοιπόν, αγαπητή μου φίλη, αφού σε ευχαριστήσω και πάλι για τον κόπο σου, πρέπει να σε ευχαριστήσω και για τις πολύ ωραίες παρατηρήσεις γενικά. 🙂

    1)Στο θέμα της Βορείου Ηπείρου, είναι γεγονός ότι στην Αλβανία υπάρχει ένας εντονότατος όχι εθνικισμός, αλλά επιθετικός εθνικισμός, επιδοτούμενος από τις ΗΠΑ. Σας θυμίζω ότι, όταν είχε έρθει ο Μπους, πολλοί Αλβανοί, δυστυχώς, βγήκαν να τον προϋπαντήσουν με αλβανικές σημαίες… Εδώ, φοβάμαι ότι θα είχε δεχτεί επιθέσεις με τομάτες και άλλα ζαρζαβατικά… 🙂 Επίσης, είναι γνωστό ότι υπάρχει από θέμα με την Ήπειρο ως εθνικώς αλβανική έως και UCC, δηλαδή απελευθερωτικός στρατός Τσαμουριάς, όπου Τσαμουριά=Ν.Ήπειρος. Ο Ραμίζ Αλία έλεγε ότι η Ελλάδα και η Αλβανία είναι δύο χώρες που, αν και γειτονικές, εντούτοις δεν ήρθαν σε σύγκρουση, πράγμα αρκετά αληθές· αλλά από εκεί μέχρι να πούμε ότι θα ανεχτούμε τις αισχρές προκλήσεις του αλβανικού νασιοναλισμού και επεκτατισμού «χάσμα μέγα εστήρικται» -δείτε και τα τελευταία γεγονότα με τον ομογενή Αριστοτέλη Γκούμα …

    2) Η Μικρά Ασία είναι ένα πονεμένο θέμα… Νομίζω, πάντως, ότι και Καρυωτάκης αναφέρεται στην «ωδή εις Ανδρέαν Κάλβον» στα «ελεγεία και σάτιρες» στην Δεξιά, τους αντιβενιζελικούς, όταν λέει, ότι «ιδού την χώρα νέμεται/ η στρατιά της ήττης». Η Δεξιά είχε, όπως μας έχουν διαφωτίσει και οι φίλοι του Ιστολογίου «Πόντος και Αριστερά» με σειρά αναρτήσεων ένα ορισμένο «αντιπροσφυγικό ρατσισμό» και πρέσβευε την «μικρά πλην έντιμο Ελλάδα», και έτσι έχασε το μέτωπο, όταν ανέλαβε την εξουσία. Τώρα, στην «Υπαρκτή Αριστερά», φύτρωσαν, νομίζω, διάφορες τάσεις στην διαχρονία της· ίσως ο Ζαχαριάδης έδωσε αυτήν την τάση που λες, δηλαδή ότι ήταν «αστικοτσιφλικάδικη εκστρατεία» και οι ΚΚΕδες και άλλοι την πρόδωσαν συνειδητά…

    3) Εδώ έρχεται και η κριτική, τουλάχιστον η δική μου, περί Αριστεράς. Δηλαδή είναι κριτική της «υπαρκτής αριστεράς», ακόμη της από τα πάνω Αριστεράς. Παρατηρώ, επίσης, ότι πολλοί έχουν ασπαστεί αυτές τις απόψεις, ακόμη και ο Αλ. Αλαβάνος(τον οποίον έχω σε εκτίμηση ως πολιτικό, σημειωτέον)… 🙂 Επίσης, σε εμένα συνδυάζεται με την κριτική της Δεξιάς. Θεωρώ δε ότι δεν μπορεί να υπάρξει όντως Λαϊκή Δεξιά και πολύ, έστω και αν ρητορικά ασπάζεται μία λαϊκότροπη ρητορική σε πολιτιστικά θέματα ή σχετικά με την Παράδοση, το περί Θεού ζήτημα κ.ά.(βλ.Ψωμιάδη κ.τ.τ.)…

    Αυτά τα ολίγα προς το παρόν από μένα. Αυτά είναι καταπληκτικά ενδιαφέροντα ζητήματα, δεν χορταίνω και εγώ να τα συζητάω… 😀 (Αναμένω απάντηση..! )Πολλές ευχές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: