Οι χτυπητές κακοδοξίες των «θείων κηρυγμάτων»

by

Ξέρετε, είναι φοβερά εύκολο σήμερα να πέση κάποιος σε πλάνη· οι ιδεολογικοί μηχανισμοί είναι εξαιρετικά ισχυροί, οι πιο πολλοί είμαστε ανενημέρωτοι για τα θύραθεν ρεύματα και για το πώς λειτουργεί η κοινωνία σήμερα, η κοινωνία μας, όπως έλεγε ο Ζακ Ελλύλ πριν περίπου 40 χρόνια , παρά το ότι η αστική τάξη έχει εξαφανιστεί, είναι πιο αστική από ποτέ, και η τάξη πραγμάτων είναι η αστική τάξη πραγμάτων, πράγμα που διαφυλάσσεται με συνεχείς Propaganda Fidei. Έτσι, οι καθηγητές μας, οι Πατρολόγοι, οι ιερείς, πέφτουν σε τέτοια σφάλματα συχνά, ιδιαίτερα  αν θέλουν να φαίνονται νεωτερικοί και εγγράμματοι. Θα προτιμούσα να μην μιλούν καθόλου για ένα θέμα ή να μιλούν με διφορούμενα, παρά να λένε πλάνες ανοησίες· νομίζω, ο άγιος Θαλάσσιος έχει μιλήσει για αυτό, με σαφήνεια…

Έτσι συμβαίνει και με τα πολύβουα και πολύκροτα -διότι τα κέρδη είναι τεράστια, και όχι μόνο- θέματα της «ψυχικής υγείας». Είναι οι διάφοροι «ψυχοθεραπευτές», αυτοί που εμφανίζονται πιο θεωρητικοί και αυτοί που εμφανίζονται πιο θετικιστές «επιστήμονες» -το μέγα είδωλο της εποχής, από τον 18ο αιώνα- ή μήπως είναι αυτό που έλεγε ο καθ. Ψυχιατρικής των ΗΠΑ Τόμας Σας, δηλαδή «οι παπάδες(=αυτοί που έχουν την αξίωση να τους αντικαταστήσουν) της εποχής της νεωτερικότητας»; Τα έχουμε ξαναπεί εδώ, αρκετές φορές. Εν ολίγοις, κάποιες (ακόμη) επισημάνσεις, ιδιαίτερα από μεγάλους γέροντες και Πατέρες…

1)Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ήδη είχε χαρακτηρίσει ηθικά τα προβλήματα που άλλοι χαρακτήριζαν «ψυχολογικά»/ιατρικά.

2)Η Εκκλησία, λ.χ. από τον ι. Χρυσόστομο, χαρακτηρίζεται πνευματικόν νοσοκομείον και πνευματικόν ιατρείον, το Μυστήριο της Εξομολόγησης χαρακτηρίζεται από τους Πατέρες «ιατρική κλινική», ενώ η Θεία Κοινωνία «φάρμακον αθανασίας«.

3)Κατ’εξοχήν ασχολήθηκε με το θέμα ο γέροντας Πορφύριος με τις «χαρισματικές διαγνώσεις» του και το διορατικό(=καρδιογνωστικό) του χάρισμα. Ο γέροντας έβλεπε ακριβώς τι υφίστατο στις ψυχές των επισκεπτών του, τα τραύματα που τους είχαν δημιουργήσει ορισμένες αμαρτίες, που τους έκαναν ευάλωτους, όπως τους λαβωμένους στρατιώτες στον πόλεμο, στις νέες δαιμονικές προσβολές, όπως και έβλεπε ακριβώς πώς η Θεία Χάρις μετά την ανάγνωση της συγχωρητικής ευχής («Η χάρις του Παναγίου Πνεύματος, δι’εμού του αναξίου», κτλ.) επούλωνε, έκλεινε τελείως τις πληγές των ανθρώπων αυτών των σήμερα αποκαλούμενων «ψυχασθενών» (που λίγο -πολύ είμαστε όλοι). Είναι γεγονός ότι προσωπικά αυτό το θαύμα το έχω δει σε «φίλους και γνωστούς», οταν είχαν μία ειλικρινή και αγνή πρόθεση, όπως λέμε, με, χωρίς πρόθεση υπερβολής ρητορικής-λεκτικής, τρομακτικά, υπερφυσικά ριζική και άμεση αλλαγή, όπως ο Παύλος προ και μετά Δαμασκού.

4)Ο γέροντας Παΐσιος επίσης κατήγγελε την «ψυχανάλυση και την ψυχιατρική»(ο όρος είναι μία αντίφαση αυτόχρημα) παρά το ότι δεν είχε τις τεράστιες ιατρικές(φυσικές και χαρισματικές) γνώσεις του γέροντα Πορφύριου. Η στάση του ήταν τελείως κατά -πάντα μιλούμε εκτός από νευροφυσιολογικές, νευρομυϊκές κτλ. ασθένειες, κάτι τελείως άλλο (π.χ. σκλήρυνση κατά πλάκας, αυτισμός κ.π.ά.). Φυσικά, πόσοι Άγιοι απέφευγαν τελείως τα γιατρικά και τις σχετικές φροντίδες. Ο Χρυσόστομος στην εξορία είχε αποστείλει στην συνεργάτιδά του Καρτερία κάποιες ιαματικές ουσίες που του έστειλε πίσω σε αυτήν, όπως αναφέρει συγκινητική επιστολή του..!(βλ. «γράμματα από την εξορία», εκδ. «Χριστιανική Στέγη Καλαμάτας»). Η ιατρική φροντίδα ήταν για τους ασθενείς (στην πίστη), όπως λέει και ο Άγιος Μακάριος Αιγύπτου(στο θέμα αναφέρεται ο π. Πλ. Deseille), αφού η ίδια η Εκκλησία ως θεραπευτική κοινότητα παρέχει όλα τα μέσα και για την ίαση του σώματος.

5)Η χειρότερη περίπτωση, ίσως, αν και η πιο αβλαβής ιδεολογικά, είναι μάλλον ο εφαρμοσμένος χυδαίος υλισμός της φαρμακρατικής ψευδο-ψυχιατρικής. Στο πνεύμα μίας ποσοτικοποίησης των πάντων(κατά την φράση της Ρομαντικής κριτικής, όπως συνοψίζουν οι Sayre/Lowy) που έλκει την καταγωγή της από τον 18ο αιώνα, τώρα εσχάτως από τις φαρμακοβιομηχανίες εξήλθαν θεωρίες περί νευροδιαβιβαστών κ.ά. συναφών, άκρως διαδεδομένες λόγω των μέσων που έχουν, του ισχυρού εκτοπίσματος του οικονομικού και της απόλυτης άγνοιάς μας για το τι σαθρά σχήματα αποτελούν, που θέλουν να βρουν τις αιτίες διάφορων «ψυχικών παθήσεων» σε τέτοιες ποσότητες κάποιων ουσιών στον ανθρώπινο εγκέφαλο που συνεργούν στην μετάδοση των νευρωνικών σημάτων(sic!). Η πραγματικότητα είναι ότι πρόκειται για αυτό που έλεγε ο γέροντας Πορφύριος, δηλαδή για ναρκωτικά, με σύσταση πολύ κοντινή στην κοκαΐνη που μετά μανίας κατανάλωνε ο Φρόυντ, όπως αναφέρει στα γράμματά του(όπως αναφέρει ο ψυχολόγος P. Breggin), και στο Έκστασυ. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και με νέες υποτιθέμενες παθήσεις, όπως την «διάσπαση προσοχής», όπου η αναλογία είναι και πάλι με σκληρά ναρκωτικά(αμφεταμινοειδή).

6)Οι Πατέρες συμφωνούν στο ότι ο δαιμονισμένος είναι απλώς ο ευρισκόμενος στην μέγιστη δυνατή βαθμίδα επηρεασμού από δαιμονικό πνεύμα (η συνάφεια οφείλεται στην συγγένεια της φύσης, χτίζεται στην απουσία της Άκτιστης Χάριτος και το «κενό νοός» κ.π.ά.). Οι υπόλοιποι απλώς βρίσκονται υπό καθεστώς δαιμονικής επήρρειας, που οφείλεται στα δικαιώματα που δίνει στα πνεύματα αυτά η αμαρτία και ιδίως μία βαριά αμαρτία, εννοείται η αμετανόητη(και, κατόπιν, ανεξαγόρευτη).

Πολύ συνοπτικά και επί τροχάδην αυτά θα μπορούσαμε να πούμε. Οι ιεροκήρυκές μας και Καθηγητές όπως ο Στυλιανός Παπαδόπουλος (εξαίρετος κατά τα άλλα, το λέω για κάποιες ερμηνείες που δίνει σε βιβλίο του για τον γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη) θα πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ, διότι με αυτά και με αυτά καταστρέφονται ζωές, αφού ρίχνονται στα χέρια ασχέτων, συνήθως υλιστών (διότι συνήθως αυτή είναι βάση της ψευδοεπιστήμης αυτής), που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, αφού ο πειρασμός δεν φεύγει, είτε ποτιστεί κανείς με ναρκωτικά είτε με αλκοόλ, παρά μόνο διαβρώνεται το σώμα.

Ο αγώνας κατά της ψευδοεπιστήμης(επιτομή της αστικής ιδεολογίας, το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές) πρέπει να είναι συνεχής και σκληρός. Και επίσης πρέπει να κοπούν πρόρριζα οι υλιστικές αυταπάτες που σπέρνει το σύστημα με τις αλήθειες, που είναι μυστηριακές και δεν προσεγγίζονται με την διάνοια, όπως νομίζουν από την εποχή του Μεσαίωνα οι Δυτικοί προστάτες μας…

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Ένα Σχόλιο to “Οι χτυπητές κακοδοξίες των «θείων κηρυγμάτων»”

  1. philalethe00 Says:

    Επειδή μπορεί να αναρωτιέστε, η αφορμή για το κείμενο αυτό δόθηκε από αρθρίδιο στον «Ορθόδοξο Τύπο» της περασμένης Παρασκευής, που υποτίθεται ήταν κήρυγμα για το Ευαγγέλιο της Εβδομάδας. Δεύτερον, από κάποια άλλο κήρυγμα εν Μακεδονία Μητροπολίτη σε σχετικό ανάγνωσμα ακρόαμα, ραδιοφωνικό. Τρίτον, από άκρως, νομίζω, εκκοσμικευμένο, και άρα απαράδεκτο κήρυγμα στην «Φωνή Κυρίου», όπως το ξανάγραψα σε κάποιο σχόλιο εδώ. Ο μόνος ο οποίος παρατήρησα ότι βρέθηκε πιο κοντά στο «επόμενος(=ακόλουθος) τοις θείοις Πατράσι» σ ε α υ τ ό τ ο θ έ μ α (παρακολούθησα από κοντά αυτή του την κηρυγματική ομιλία) ήταν ο Μητροπολίτης Θεσ/νίκης Άνθιμος και τον συγχαίρω ταπεινά.

    Αυτά για να υπάρχει ένα πλαίσιο. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: