Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον- Μετάφραση κειμένου του Christopher Lasch(Μέρος 5o)

by

Ως προϊόντα μιας φιλελεύθερης κουλτούρας, το βρίσκουμε δύσκολο να κατανοήσουμε την σημαντικότητα που άλλες πολιτικές παραδόσεις θέτουν πάνω στην αυθόρμητη συνεργασία και την αξία των υποσχέσεων. Για τους Έλληνες, η δυνατότητα να κάνει κάποιος υποσχέσεις ήταν σχεδόν ο ορισμός του πολιτικού ζώου. Ο φεουδαλισμός έκειτο πάνω σε μία διαφορετική αλλά εξ ίσου ισχυρή σύλληψη της σπουδαιότητας δεσμευτικών όρκων. Η μοντέρνα σύλληψη, από την άλλη -που είναι βαθύτατα απολιτική- είναι ότι η δυνατότητα για ορθολογική επιλογή, ορθολογικό υπολογισμό της χρησιμότητας [σ.ph.: με την «χυδαία ωφελιμιστική» ή ηδονιστική έννοια, πρβλ. χρησιμοθηρία] και του προσωπικού πλεονεκτήματος, είναι αυτό που ορίζει τον πολίτη ή τον συμφωνημένο ενήλικο [σ.ph.: νομική ορολογία], όπως λέμε. Η μοντέρνα σύλληψη  δίνει ελάχιστη στήριξη στις δεσμευτικές υποσχέσεις που υπολανθάνουν στην οικογένεια, ειδικά όταν προσθέσουμε στην ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων την ευρέως αποδεκτή πίστη στην οικουμενική [σ.ph.: καθολική, που αφορά όλους ανεξαιρέτως] υποχρέωση να είναι κανείς ευτυχής. [σ.ph.: είναι ακριβώς αυτό που αποκαλεί ο Ζακ Ελλύλ «ιδεολογία της ευτυχίας»] Η φιλελεύθερη ιδεολογία όχι μόνο δίνει ελάχιστη στήριξη στην οικογένεια, δεν μπορεί ούτε να βγάλει νόημα από την οικογένεια, μία θέσμιση που παρουσιάζεται ανορθολογική κατά την έννοια ότι τα μέλη της θεωρητικώς δεν σκέφτονται τα δικά τους συμφέροντα και τα δικαιώματα που σχεδιάστηκαν για να τα προστατεύουν, και στην περαιτέρω έννοια  ότι υπόσχονται να διατηρήσουν ο ένας τον άλλο δια μέσου μίας ζωής. Τι τρέλλα!

Η όλη τάση της μοντέρνας κοινωνίας, του μοντέρνου φιλελευθερισμού [σ.ph.:κατά την αμερικανική έννοια] ειδικότερα, παραδίδει την οικογενειακή ζωή (κατά οποιαδήποτε έλλογο ορισμό της οικογενειακής ζωής) στην σφαίρα της «νοσταλγίας». Προσέξτε ότι δεν κατηγορώ για την αστάθεια της οικογενειακής ζωής τον φεμινισμό. Εφ’ όσον ο φεμινισμός είναι μία έκφραση καλοθεμελιωμένων κακοπαθειών, και εφ’όσον η οικονομική και ιδεολογική επίθεση στα θεμέλια της οικογενειακής ζωής προϋπήρξε της ανάδυσης του φεμινιστικού κινήματος, θα ήταν ασυλλόγιστο να κατηγορήσουμε τον φεμινισμό για την κατάρρευση της οικογένειας. Αλλά είναι εξ ίσου ασυλλόγιστο να προσποιούμαστε ότι ο φεμινισμός είναι συμβατός με την οικογένεια. Ο φεμινισμός είναι αφ’εαυτού του μία παραφυάδα του φιλελευθερισμού, μεταξύ άλλων πραγμάτων, και μοιράζεται την πίστη του φιλελευθερισμού [σ.ph.: βλ. παραπάνω σημείωση] στα ατομικά δικαιώματα, τις συμβολαιακές σχέσεις, και την προτεραιότητα της δικαιοσύνης, εκ των οποίων όλα τον καθιστούν αδύνατο να κατανοήσει την φύση ή την αξία της αυθόρμητης συνεργασίας.

Οι αυθόρμητες συσχετίσεις όπως η οικογένεια θεσμίζουν (στην μορφή υποσχέσεων, όρκων, δεσμεύσεων νομικών) μία προθυμία αποδοχής των συνεπειών των ενεργειών σου -στην περίπτωση της οικογένειας, την ενέργεια της παιδοποϊΐας. Η οικογένεια υπονοεί  την παληότερη γενιά στην ζωή της νεότερης. Αντιμετωπίζει την τάση, πολύ ανεπτυγμένη σε ανθρώπους και ειδικότερα άρρενες ανθρώπους, της διαφυγής από την υπευθυνότητα για τους νέους. Η οικογένεια είναι η απάντηση της κουλτούρας στην παράξενη δομή της ανθρώπινης βιολογίας, την απουσία της ζευκτικής περιοδικότητας που καθιστά πιθανή για τους ανθρώπους να τεκνογονούν με εγκατάλειψη, και στην επιμηκυμένη εξάρτηση του νέου ανθρώπου. Ο συνδυασμός αυτών των δύο βιολογικών χαρακτηριστικών γνωρισμάτων θα ήταν μοιραίος για την αναπαραγωγή και την μετάδοση της κουλτούρας χωρίς θεσμούς σχεδιασμένους να δένουν τους ανθρώπους μαζί, καθώς και με τους γόνους τους, και να περιστέλλουν αμφότερα τα φύλα στην φροντίδα αυτών.

Επειδή το μονογαμικό ιδεώδες που θεσμοποιείται στην οικογένεια αντιστρατεύεται την ανθρώπινη βιολογία, είναι απαραίτητο να δούμε την οικογένεια πάνω από όλα ως ένα σύστημα περιορισμών. Στην διαφωτισμένη εποχή μας, η καταφανής ανορθολογικότητα αυτών των περιορισμών, αυτής ταύτης της ιδέας των περιορισμών, παρέχει πολλή από την ενέργεια για την επεξεργασία αυτών των «εναλλακτικών τρόπων ζωής» (μία προσπάθεια , μολοντούτο,  που ουδόλως είναι τόσο ευρέως διαδεδομένη όσο οι ελευθερωτές μας θα ήθελαν να πιστεύουν, αφού αντιμαχεί με ένα επίμονο λαϊκό ρεαλισμό σε αυτά τα θέματα). Στην όψη της εξέγερσης εναντίον των οικογενειακών περιορισμών, είναι σημαντικό να υπερτονίσουμε την αξία τους, που κείται όχι μόνο στο αρνητικό τους αποτέλεσμα, στο να κάνει πιο δύσκολο από ό,τι θα ήταν αλλιώς να παρατήσουν οι άνδρες τις γυναίκες και τα παιδιά τους, αλλά στην ενθάρρυνση που αυτοί οι περιορισμοί δίνουν στην ελευθερία την ίδια, μία που πηγαίνει πέρα από την εξίσωση της ελευθερίας με την απεριόριστη επιλεξιμότητα και «μη- δεσμευτικές αφιερώσεις» [σ.ph.: ενν. δεσμεύσεις πιο «χαλαρές» και όχι απόλυτες ή νομικώς κατοχυρωμένες].

Σημ.: θα ακολουθήσει το 6ο και τελευταίο μέρος. Ίσως δεν χρειάζεται να πω καν ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, αποκλείεται τελείως, όσο υπέροχος και αν είναι ο παρατιθέμενος συγγραφέας, η τέλεια συμφωνία -παραταύτα, το επισημαίνω. 🙂
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

2 Σχόλια to “Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον- Μετάφραση κειμένου του Christopher Lasch(Μέρος 5o)”

  1. philalethe00 Says:

    Όσοι ενδιαφέρεστε για τον φεμινισμό τον αληθινό, δηλαδή τον χριστιανικό, σε μία θεώρηση αρκετά πρωτότυπη, αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα(ο γάμος ως φεμινισμός -και παραπάνω από αυτό), δείτε, αν θέλετε, εδώ. σσ/ 14-15 :

    [Το κείμενο που αναφέρομαι είναι αυτό:

    Ὁ Χριστιανικὸς Φεμινισμός
    Τὸ μυστήριο τοῦ γάμου
    Τοῦ Παναγιώτη Ἰ. Μπούμη]

    http://www.imp.gr/images/Period/2010/peiraiki%20ekklisia218.pdf

    Καλή ανάγνωση!!! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: