Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον- Μετάφραση κειμένου του Christopher Lasch(Μέρος 4ο)

by

Ας προσπαθήσω να επαναδιατυπώσω το επιχείρημά μου σχετικά με την οικογένεια σε μια μορφή που οι κριτικοί μου μπορούν να παρακολουθήσουν. Για το καλό της απλότητας, θέλω να περικλείσω την περισσότερη από την προσοχή μου στην πρώτη κατηγορία των «οικογενειών». Από την δεύτερη μπορούμε εύκολα να απαλλαχθούμε. Άγαμα άτομα που μένουν μόνα προδήλως δεν μπορούν να περιγραφούν πολύ καλά ως οικογένειες (αν και άνθρωποι το έχουν προσπαθήσει). Όσο για την ανεπίσημη συγκατοίκηση, ακόμη και αν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε να την αποκαλέσουμε ένα γάμο κάποιου είδους, και πάλι δεν θα είχαμε κανένα λόγο να την αποκαλέσουμε οικογένεια. Σε κάθε κοινωνία γνωστή στην ανθρωπολογία, με λίγες πολύ στασιαζόμενες εξαιρέσεις, μία οικογένεια  αποτελείται από ένα άνδρα και μια γυναίκα ενωμένους από τον γάμο και ζώντες με τους γόνους τους. Είναι αδύνατο να συζητηθεί η οικογένεια χωρίς αναφορά στον γάμο, αλλά είναι επίσης αδύνατο να  συζητηθεί σαν να ήταν γάμος και τίποτε παραπάνω. Καθαρά σημαίνει ένα γάμο συν παιδιά. Οποιοδήποτε άλλο είδος οικογένειας είναι απλώς παιχνίδι με λέξεις.

Αυτό μας αφήνει με την πρώτη κατηγορία. Κανένας δεν μπορεί να εγείρει ένσταση στην συγκατάλεξη των αναμιγμένων οικογενειών, επεκταμένων οικογενειών, ή ακόμη, ίσως, των μονογονεϊκών νοικοκυριών ως οικογενειών. Το ερώτημα είναι αν αυτοί οι διακανονισμοί αναπαριστούν εναλλακτικές στην «παραδοσιακή» οικογένεια ή τα ερείπιά της. Νομίζω ότι είναι δύσκολο να δειχθεί ότι άνθρωποι έχουν επιλέξει αυτούς τους διακανονισμούς στο πνεύμα του να πρωτοτυπήσουν κοινωνικά. Όλα τα αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν ότι οι άνθρωποι προτιμούν πιο συμβατικούς οικογενειακούς διακανονισμούς αλλά το βρίσκουν δύσκολο να τους συγκρατήσουν. Αυτό που είναι παραπλανητικό δεν είναι τόσο πολύ η περιγραφή των νέων διακανονισμών ως οικογενειών αλλά ο επιπρόσθετος ισχυρισμός ότι οι άνθρωποι τώρα προτιμούν «εναλλακτικές οικογένειες» παρά την «παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια». Απεναντίας, οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμη φαίνεται ότι στέργουν την σταθερότητα που συσχετίζεται με την «παραδοσιακή οικογένεια», ακόμη και αν αυτό το ιδανικό δεν συνταιριάζεται πολύ καλά με την καθημερινή πραγματικότητα.

Οι άνθρωποι ακόμη στέργουν την σταθερότητα της μακροπρόθεσμης γαμικής και διαγενεακής αφοσίωσης, με άλλα λόγια, αλλά βρίσκουν μικρή υποστήριξη για αυτούς σε μία καπιταλιστική οικονομία ή στην επικυριαρχούσα ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες τείνουν να υποσκάπτουν την οικογενειακή ζωή, ακόμη και αν οι περισσότερες από αυτές επαγγέλλονται ένα συναισθηματικό δεσμό στις «οικογενειακές αξίες». Αυτή η τάση υπήρξε παρούσα από την ίδια την αρχή της φιλελεύθερης καπιταλιστικής τάξης, στους 18ο και 19ο αιώνα.

Αρχικά, ο οικογενειακός μισθός ήταν ένα φτωχό υποκατάστατο για την αυτοσυντηρούμενη οικιακή οικονομία που καταστράφηκε από τον βιομηχανισμό. Όχι μόνο οι μισθοί συχνά δείχνονται μικροί σχετικά με τις πραγματικές απαιτήσεις της οικογένειας, αλλά το οικογενειακό σύστημα μισθών είχε την συνέπεια, ακριβώς όταν ήταν πιο πετυχημένο, να καταστήσει τις γυναίκες οικονομικά εξαρτημένες από τους άνδρες -μία νοσούσα κατάσταση των υποθέσεων.

Αργότερα, η ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων ήταν βαθιά αντιμέτωπη στις «οικογενειακές αξίες»(παρά το ότι η δεξιά ποτέ δεν αντελήφθη το σημείο αυτό). Ορίζοντας το άτομο ως ένα ορθολογικό υπολογιστή του δικού του οφέλους, η φιλελεύθερη ιδεολογία το έκανε απίθανο να συλλάβει κάποια μορφή συσχέτισης που δεν βασιζόταν στον υπολογισμό του αμοιβαίου οφέλους· που σημαίνει βάσει κάποιου συμβολαίου. [σ. ph: πρβλ. την «συμβολαιακή κοινωνία» του νεοφιλελευθερισμού] Δεν υπάρχει στον φιλελευθερισμό χώρος, ή, το καλύτερο, υπάρχει ένα ανασφαλές και κινδυνώδες μέρος, για αυτές τις μορφές της συσχέτισης που βασίζονται σε μία αυθόρμητη συνεργασία.  Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να μαλλώνουν για τα δικαιώματά τους, για την πρόσληψη του δίκαιου μέρους των αγαθών, η συνεργασία καταρρέει. Όταν η συνεργασία σπάζει, αντίστροφα, οι άνθρωποι αρχίζουν να μαλώνουν για τα δικαιώματά τους. Είναι λιγότερο σημαντικό να προσπαθήσουμε να εμπεδώσουμε τι ήρθε πρώτα, ιστορικά, παρά να αναγνωρίσουμε την αντιπάθεια [σ.ph.: αντιμαχία] μεταξύ μία συμβολαιακής θεώρησης της σχέσης, ειδικά του γάμου και της οικογένειας, και μια θεώρηση, από την άλλη μεριά, που θεωρεί την υπόσχεση όχι ως μία συμβολαιακή υποχρέωση, αλλά ως μια δοκιμασία του χαρακτήρα. Σύμφωνα με την πρώτη μέθοδο της θεώρησης των πραγμάτων, κρατάς μια υπόσχεση όσο αποδίδει προς όφελός σου ή -σε μία παραλλαγή αυτής της «λελογισμένης» ηθικότητας μόνο οριακά σε υπεροχή- επειδή είναι επιθυμητό να εγκαθιδρύσεις την φήμη του κρατήματος υποσχέσεων. Η δεύτερη θεώρηση, εν αντιθέσει, αρνείται να θεωρήσει την πιστότητα στις υποσχέσεις ως ένα είδος κοινωνικής συμβατικότητας. Παίρνει την θέση ότι ο υποσχεσιακά- πιστός, όπως το θέτει η Κ. Ρ. Μινόγκ στο «Ο Φιλελεύθερος Νους», «έχει ένα διαφορετικό χαρακτήρα από ένα αθετητή υποσχέσεων, και [ότι] αυτός ο χαρακτήρας μπορεί μόνο να είναι επαρκώς περιγραπτός αν τον θεωρήσουμε με ηθικούς όρους.»

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , ,

20 Σχόλια to “Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον- Μετάφραση κειμένου του Christopher Lasch(Μέρος 4ο)”

  1. παιδι βιολι που εισαι? Says:

    Ας αγαπούμε το ωραίο με απλότητα. φιλοκαλούμεν μετ ευτελείας.

  2. philalethe00 Says:

    … και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας. Κρίνοντας δε και από το περιεχόμενο και τον τίτλο του μηνύματος (την ταυτότητα του σχολιογράφου, φαντάζομαι, την μαντεύετε), σε αυτό το τελευταίο πρέπει να ισχύση το «ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πέσῃ», έτσι δεν είναι; 🙂 Προσωπικά, πάντως, προσέχω να μην πέσω και δεν νομίζω ότι στέκομαι…

    Ήθελα, γενικά, να τονίσω, για τους φίλους που διαβάζουν ότι εδώ ο Lasch αναπτύσσει μία καταπληκτική θέση, ότι δηλαδή ο καπιταλισμός ήταν και είναι, μετωπικά, κατά των παραδοσιακών αξιών. Σκεφτείτε πόσο σημαντικό είναι…..!!! Και, σε συσχέτιση με αυτό, σε τι στερεότυπα μας έχει εθίσει το καλό μας σύστημα και η κοινωνική σύμβαση, αριστερή και δεξιά…

  3. Παιδί Βιολί Το Αληθινό,Χαμένο κάπου στο Χωροχρόνο Says:

    @παιδι βιολι που εισαι?

    Ναι, με απλότητα. Και χωρίς να καταχρώμαστε τη φιλοξενία των ιστολογίων. Και εννοείται χωρίς πιέσεις, βεβαίως. Αλλιώς δεν νοείται πραγματική αγάπη. Όταν αγαπάμε κάτι το αφήνουμε ελεύθερο, αν μας αγαπάει κι αυτό, θα γυρίσει, θα μας ψάξει. Αν όχι, ο πανδαμάστωρ χρόνος θα κάνει τη δουλειά του. Απλά.

    @philalethe00

    Ναι, ναι! Γενικά, πρέπει Οπωσδήποτε να ισχύσει, φυσικά!
    Ειδικότερα, μπορείς να άπλώσεις το χέρι σου, να πιαστείς από κάπου, να σιγουρευτείς για το πού στέκεσαι. 🙂

    Σχετικά με τον Lasch και τις παραδοσιακές αξίες,

  4. Παιδί Βιολί Το Αληθινό,Χαμένο κάπου στο Χωροχρόνο Says:

    (συνέχεια)
    δεν νομίζω ότι νοείται καπιταλισμός με παραδοσιακές αξίες. Πώς θα ανπτύσαμε το καταναλωτικό μας πνεύμα έχοντας κάποιες αξίες, θεσμούς και -κυρίως- ανθρώπους να στηριχτούμε;

  5. philalethe00 Says:

    @Παιδί Βιολί Το Αληθινό,Χαμένο κάπου στο Χωροχρόνο
    Καλησπέρα!!! Ναι, βρε, σωστά, αυτός είναι ο καημός του στηρίγματος. 🙂 Ο λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ο παραμελημένος «όλως Άλλος».

    Δεύτερον, πολύ σωστά, πρόσεξε το εξής, ότι ο καπιταλισμός απαιτεί homo oeconomicus, δηλαδή ένα αναίσθητο ατομιστή που κατά τους δυτικούς αστούς, σκέφτεται …ορθολογικά… Απίθανο… 🙂

  6. Παιδί Βιολί Το Αληθινό Says:

    Νάτος πάλι ο συνήθης ύποπτος! Αυτός ο ορθολογισμός, παντού χώνεται και κάνει χαλάστρα…

    • Ορθολογισμός ή μήπως ορθισμός Says:

      Αγαπητοί και εν Χριστώ αυτάδελφοι, θαρρώ ότι υπάρχει και ορθισμός, εκτός του ορθολογισμού. Είμαστε πλείονες ώρες ημερησίως όρθιοι. Πώς να ηρεμήσει η γλυκύτατη κραδία μας (από το κραδαίνομαι, τουτέστιν δίδω κραδασμόν), αφού είναι αναγκασμένη να δουλεύει υπερ του δέοντος. Πρέπει να βρούμε όλοι ένα λείο βράχο ή ένα δένδρο να εναποθέσουμε το σώμα μας επάνω τους και να εναγκαλιστούμε με το μορφέα. Ο βράχος και το δένδρο μας αγαπάνε σε κάθε χρονική στιγμή, ούτε μας ψάχνουν, ούτε ζητούν να τα αφήσουμε ελεύθερα, ούτε τίποτα. Επίσης στερούνται: στοματικής κοιλότητας, άρα δε μιλούν + άκρων αρα δε φεύγουν ποτέ από κοντά μας + εγκεφάλου, άρα δε σκέφτονται. Σίγουρα αξίζουν να τα αγαπάς. Είναι απλά αυθύπαρκτα. Ειδικά τα βράχια, διοτί τα δένδρα κάποτε θνήσκουν παρότι είναι αιωνόβια. Είναι η αυθυπαρξία σε αντίθεση με την ανυπαρξία. Ανυπαρξία συναισθημάτων, αισθημάτων, αξιών, ιδανικών και άλλων πολλών.

  7. philalethe00 Says:

    @Παιδί Βιολί Το Αληθινό
    Βασικά, πρόκειται για μια σκιά σκιάς, που θα έλεγε και ο Γρυπάρης, του ορθολογισμού του αρχαιοελληνικού ή αριστοτελικού, όπως εξηγεί και τεκμηριώνει υπέροχα ο Γιανναράς στο «Ορθοδοξία και Δύση στην Νεώτερη Ελλάδα». Διότι πρώτα-πρώτα αυτός περιείχε αποφατισμό, ενώ ο δυτικός από την εποχή του Μεσαίωνα περιέχει -το αντίθετο- γελοιώδεις «βεβαιότητες»…

    Και, ΠΒΤΑ, μην απατώμεθα: είναι γνωστό σε όλους όσους σκέπτονται κάπως έντιμα, όπως ο Κονδύλης, ότι ο Ορθός Λόγος προϋποθέτει ορθές παραδοχές. Διότι συλλογιστική χωρίς λογισμούς ως πρώτη ύλη δεν υφίσταται. Ο καπιταλισμός δεν λέει βέβαια «το λέει ο Χριστός» ή «το λένε οι Πατέρες», αλλά λέει ότι «είναι προς το μέγιστο υλικό όφελός μου». Ο ίδιος ο αστός, βέβαια, δεν σκέφτηκε ποτέ έτσι, όπως εξηγεί και ο Ζακ Ελλύλ, διότι μία συνείδηση ΤΌΣΟ ένοχη δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από κανένα, και δη τον πιο στοιχειωδώς έξυπνο άνθρωπο…

    Άρα, ναι, αυτός ο ορθολογισμός χώνεται παντού και τα χαλάει όλα· και βέβαια, όλα τα καλά…

    • Παιδί Βιολί Το Αληθινό Says:

      Άλλη μια ωραία ρήση του Ζακ Ελλύλ. Τι καλά θα’ταν να μαθαίναμε κι άλλες… 😉

      • philalethe00 Says:

        Α, μην στενοχωριέσαι, θα φροντίσω εγώ για αυτό. 🙂 Με την ευκαιρία, να πω, παιδιά, ότι σκεφτόμουν, αν προλάβω πάντα και συν Θεώ, να μεταφράσω ορισμένα κείμενα του Ζακ Ελλύλ -κάποια ήδη τα έχω διαβάσει-, οι αδ/φοί των Jesus Radicals έχουν την μέγιστη συλλογή που υφίσταται, λένε, και έχουν και βιβλία του, στα αγγλικά. Απλώς, θα πρέπει να υπάρχει ενδιαφέρον, όπως υπάρχει και για τον Λας. Τι λέτε; 🙂 Όποιος έχει άποψη, ας την καταθέσει, να τον ακούσω…

      • Παιδί Βιολί Το Αληθινό Says:

        Οκ, δεν στεναχωριέμαι, το αφήνω πάνω σου. 🙂
        Βρε παιδί μου, εμάς τι μας ρωτάς; Αν έχεις όρεξη και χρόνο, γιατί όχι; Πάντως, ακούγεται ενδιαφέρουσα ιδέα…

      • γρηγόρης στ. Says:

        Να μεταφράσεις και κείμενα του Ελλύλ; Χαρά στο κουράγιο σου, αλλά μην σταματήσεις τα κείμενα παρεμβάσεις [για χάρη των μεταφράσεων].
        Καλύτερο θα ήταν μια συνολική παρουσίαση και κριτική αποτίμηση του Ελλύλ πρώτα και μετά [ή μαζί] μπορούν να ακολουθήσουν κάποια κείμενα.
        [Κι αυτό στο προτείνω γιατί πλέον μιλάμε για χίλιους δυο δίχως να προηγείται μια συνολική εισαγωγή/θεώρηση. Δύσκολο, το ξέρω….]

  8. philalethe00 Says:

    @NEANIAS
    …I can’t believe all the travesty surrounding me… Μου το θύμισες*. 🙂 Άφησε δε που η φράση «ευλογώ τα γένια μου» αποκτάει μια τελείως νέα έννοια… 😀 Καλησπέρα, όμως, εν αγάπη ανυποκρίτω…

    Σχετικά με το σχόλιο του «ορθολογισμός ή μήπως ορθισμός», το θέτεις σωστά. Οι περισσότεροι σήμερα και ειδικότερα εμείς οι άρρενες, ακόμη και οι Χριστιανοί άρρενες που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν μία «καινούργια ράτσα», θέλουμε δίπλα μας αντί για ανθρώπους δέντρα και, ευρύτερα, φυτά. Διότι, πώς να το κάνουμε και πώς το θέλετε, είμαστε και οι πρώτοι. 🙂

    *είναι στίχος των «Staind» 🙂

  9. Παιδί Βιολί Το Αληθινό Says:

    @philalethe00

    Ο άρρενες θέλουν δίπλα τους…φυτά, οι γυναίκες μία…κούκλα να την ντύνουν, να την ξεντύνουν και γενικά να την έχουν ανά πάσα στιγμή του χεριού τους- και το αποκορύφωμα; όταν το καταφέρουν, γκρινιάζουν ότι «δεν είναι αυτός ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα!». Πλήρης παράνοια και σύγχυση-και τα δύο φύλα! Τελικά, μάλλον ο άνθρωπος δεν ξέρει τι θέλει…
    «Αυτά τα λέω γενικώς, βέβαια, και ουχί ειδικώς…» 🙂

    • ΦΥΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ Says:

      οι άρρενες θέλουν δίπλά τους δένδρα με καρπούς. Έχει μια ερωτεύσιμη μανταρινιά στην οδό »Σαραντάπορου 36»(κοντά λεωφόρο Στρατού), σε ένα νεοκλασσικό, το οποίο αδικαιολογήτως είναι υπό κατάληψη. Οι καρποί της είναι απλά το κάτι μαγικό.

  10. philalethe00 Says:

    @ γρηγόρης στ
    Αδ. μου Γρηγόρη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τις ωραίες προτάσεις. Αν δεν υπάρξει πολλή συνδιαμόρφωση, θα τις θέσω σε λειτουργία, διότι είναι ευλογότατες… 🙂

    @Παιδί Βιολί Το Αληθινό
    Κατ’αρχάς, καταπληκτικά σχόλια για τα φυτά και τις κούκλες… 😀 Δεύτερον, δεκτόν, είναι μία εργασία αυτή που, αν και απαιτεί κάποια αφιέρωση και χρόνο, είναι εξαιρετικά εποικοδομητική· τα κείμενα του Ελλύλ, όπως και του Λας, είναι τόσο μα τόσο βαθιά μορφωτικά που είναι …απαραίτητα σχεδόν. 🙂 Διότι, μην ξεχνάμε, θέλουμε να πολεμήσουμε και πρέπει, το κακό στον κόσμο, αλλά πρέπει πρώτα να δούμε τις μορφές που παίρνει· επίσης, να δούμε τι καλό μπορούμε και εμείς να πάρουμε από εκεί και να το εντάξουμε στην Αλήθεια…

  11. philalethe00 Says:

    @ΦΥΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
    Με καρπούς πλην, όμως, …δέντρα. 😀 Και εν πάση περιπτώσει, ο Χριστός μας χώρισε με μάχαιρα από (και) αυτούς τους άρρενες τους οποίους αναφέρεις. Η απόσταση μεταξύ μας ένας θάνατος, δηλαδή η προτίμησή του αντί του περάσματος στην «αντίπερα όχθη».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: