Η τεχνητή μας ελλαδική κρίση: ηθικά και πνευματικά διδάγματα

by

Ο Παύλος Ευδοκίμωφ, σε ένα συγκλονιστικό του κείμενο με τίτλο «στις εκκλησίες του Χριστού»(σσ. 142-156*), μας γράφει τα εξής και είναι σαν να τα λέη σήμερα, σε εμάς : «ο κόσμος έχει πέσει αλλά το ύψος από το οποίο έχει πέσει  δεν υπάρχει πια. Η έννοια της αμαρτίας είναι η πιο κενή νοήματος και η συγχώρεση χάνει τραγικά το λόγο ύπαρξής της. Κανείς δεν ζητά τη συγχώρεση, γιατί δεν υπάρχουν παρά δύστυχα θύματα της τύχης η οποία τα έριξε στην ύπαρξη: το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να γίνουν όσο το δυνατόν λιγότερο ευαίσθητοι και να ξεχαστούν·[…]». Αυτά τα γεμάτα έμπονη ανησυχία για τον Κόσμο λόγια έχουν εφαρμογή και στις ποικίλες και παρδαλότροπες δικαιολογητικές προσπάθειες των Κυβερνητικών -και των ψιττακών που επαναλαμβάνουν αξιάγαστα- ανθρώπων σήμερα. Είναι η νοοτροπία του «θεαθήναι τοις ανθρώποις», η ανθρωπαρέσκεια, η μωροφιλοδοξία και άλλα εξ ίσου αηδιαστικά πράγματα που έχει στοιχειώσει τον πολιτικό βίο παλαιόθεν. Θυμηθείτε απλώς τις αξιοθρήνητες ρήσεις μεταμελείας του πρώην πρωθυπουργού: γεμάτες από αυτοδικαιώσεις τύπου «αναλαμβάνω την ευθύνη»(άρα, δείτε, είμαι καλός, ανώτερος) και άλλα συναφή.

Το ξαναγράψαμε από εδώ ότι  η κατάσταση αυτή της προσφυγής στον Χάρωνα που συνιστά το ΔΝΤ, την Τρόικα, και το «Μνημόνιο» είναι καταδικασμένη στην πιο συντριπτική αποτυχία, εκτός και αν η φορά των πραγμάτων ανατρεπόταν από την «αστραπή του υπερβατικού». Που, όμως, επεμβαίνει σε άλλες περιστάσεις και όχι σε τόσο νερόβραστα συμβιβασμένες με το κακό. Επίσης, γράφαμε ότι η προβολή του τάχα τόσο υπερβολικού ελλείμματος(για να μην μιλήσουμε για το εξωτερικό χρέος, ποσοστιαία σχετικώς με άλλες ανεπτυγμένες χώρες μικρό), την στιγμή που αυτό της Βρεττανίας, λ.χ., ήταν σχεδόν ίσο, ήταν κραυγαλέα αλλόκοτη, αν όχι ύποπτη. Έκτοτε, ευσυνείδητοι οικονομολόγοι και δημοσιογραφούντες, όπως ο καθ. Κ. Βεργόπουλος στην «Ελευθεροτυπία» και ο Θ. Δίζελος από το «Παρόν» έχουν καταδείξει, με αδιάσειστα στοιχεία, ότι σε παληότερες εποχές, λόγου χάριν το 2000 ή την περίοδο 1989-1993, άπαντα ή σχεδόν ήσαν χειρότερα: δηλαδή το Χρέος, το Έλλειμμα του ετήσιου Προϋπολογισμού του κράτους(Έξοδα-Έσοδα), όπως και τα ποσοστά δανεισμού που προσέγγιζαν τα ιλιγγιώδη 20 και 25%!! Γιατί τότε ουδείς μίλησε για παραλαβή χάους και άλλα ηχηρά παρόμοια; Είναι άστοχο/άσκοπο ερώτημα; Δεύτερον, είναι απελπιστικά προσανατολισμένη στο επικοινωνιολογικό image-making και τον κουτοπόνηρο ατομισμό η προσπάθεια προβολής της αύξησης των κάποιων εσόδων σχετικά με πέρυσι ή  ακόμη η υπερπροβολή της τετριμμένης και ατελέσφορης «περαίωσης». Η Ύφεση έχει  υπερφαλαγγίσει το δεκαπλάσιο των προβλέψεων των αρμοδίων της Κυβέρνησης, άνθρωποι και αριθμοί σφαδάζουν και το πλοίο μπάζει, αν κάνουμε «εξ απόπτου ενατένισιν», αν δούμε συνολικά, από παντού. Βεβαίως, θα μου πήτε ότι Κυβερνήτης της νηός, τοπικής όσο και οικουμενικής, Εκκλησίας είναι ο Χριστός και ουδέποτε, ακόμη και στις κατακόμβες, το πλοίο δεν ναυαγεί και θα συμφωνήσω. Είναι, όμως, κάτι που μας αποτρέπει από το να επανέλθουμε στην ορθή πορεία, την ιλαρή εσπερινή «λιακάδα την θεϊκή», που επιφέρει την «θεαρχική αδυναμία» της επέμβασης;

Πολύ το φοβάμαι πως τέτοια προσκόμματα μπλέκονται στα πόδια μας και λόγω του ακατάσχετου, εξ ορισμού αστικού, ηθικού σχετικισμού μας τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικά στην μετά Σημίτη εποχή, δεν τα βλέπουμε καν. Πρώτον, είναι οι συνέπειες της αποδοχής του τοκισμού. Αν διαβάσετε τις σχετικές ομιλίες του Μεγάλου Βασιλείου(βλ. σχετικά και στο Ι. Πέτρου, Κοινωνική δικαιοσύνη, εκδ. Παρατηρητής), που όντως θα έκαναν τον Μαρξ και τον Προυντόν να χλομιάσουν, θα δήτε ότι συνιστά στους φτωχούς και γνωρίζοντας το ποιόν των τοκιστών, να αποφεύγουν τον δανεισμό αυτόν τον οπωσδήποτε, με όποιο επιτόκιο, αμαρτωλό και ακάθαρτο. Ο Καππαδόκης Πατέρας λέει ότι οι πλούσιοι τοκιστές έχουν κάθε πρόθεση να εκμεταλλευτούν τον δανεισμό τους, ώστε να τους ρίξουν σε βάραθρα από τα οποία δεν βγουν ποτέ, εκποιώντας ίσως και θεμελιακά περιουσιακά τους στοιχεία. Μία τέτοια, βέβαια, επιλογή προϋποθέτει ριζική ανακατανομή του πλούτου και περιστολή της αυθαιρεσίας σε κινήσεις της, εξ ορισμού παρασιτικής του κοινωνικού σώματος, κομπάζουσας «επιχειρηματικότητας».  Δεύτερον, αυτό που όλοι μας ξέρουμε ότι έχει εισαχθεί σαν το σάμαλι, η κουτοπονηριά του μεταπολιτευτικού νέου εγωισμού, που συνοψίζεται από τον Νικολάι Μπερντιάεφ ως το «μερκαντιλικό πνεύμα της Δύσης». Ο Μπερντιάγεφ σημειώνει ότι και ο πρώην δυτικόφιλος επαναστάτης Αλ. Χέρτσεν και ο «αντιδραστικός» φιλόσοφος Λεόντιεφ, ως Ρώσσοι, εμίσησαν εξ ίσου αυτό το πνεύμα της αστικοποίησης, που απογοήτευσε βαθύτατα τον κάποτε δυτικόφιλο Χέρτσεν αφού πήγε στην Δύση.Έτσι θα έπρεπε να συμβεί και με εμάς, βέβαια, που ως Ορθόδοξοι, έχουμε την ίδια διαμορφωμένη από την Ορθοδοξία ροπή προς την αφελότητα της καρδιάς, την βαθιά αγνότητα και ανεξικακία, την κοινοτική ζωή, την αμεριμνία περί τα ατομικά υλικά αγαθά. Τρίτον και επίσης βασικόν, θα έλεγα ότι υπάρχει μία ιδιώτευση βαθύτατη, συχνά με κομματισμό συνεζευγμένη και συνελιγμένη. Δηλαδή η νοοτροπία του «ασχολούμαι με την δουλειά(-ίτσα) μου». Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ο Χρυσόστομος εξορίστηκε δις για πολιτική κριτική της αυτοκράτειρας(«έγκλημα καθοσιώσεως»), ο Μάξιμος ο «Γραικός» για την κριτική της πολιτικής (της φεουδοποίησης) των μοναστηριών των ρωσσικών, ενώ, τέλος, ο ι. Χρυσόστομος συμβούλευε στους Χριστιανούς γονείς παιδαγωγούς όχι μόνον να ασχολούνται με την πολιτική, αλλά να διδάσκουν και στα τέκνα τους το αυτό.

Είμαι μήπως «ουτοπιστής» που προτείνω όλα αυτά; Δεν θα το έλεγα, αλλά θεωρώ ότι το εφικτό σωστό είναι να μετακινηθούμε σε μία μετά-ΔΝΤ,  μετακατοχική κατάσταση, διότι και η προκατοχική και η παρούσα είναι ανυπόφορες, και βλάσφημες στην Αλήθεια και την Οδό, εξ ίσου. Όπως ακριβώς και με την παπαδοπουλική δικτατορία και τον Παλαιοκομματισμό, δηλαδή. Ας ελπίσουμε η μετανοητική εσωτερική επανάστασή μας εναντίον του κακού να είναι η πρώτη από τις ευκαιρίες που θα αδράξουμε από την παραμονή μας σε αυτήν την κόλαση. Είναι προϋπόθεση.

Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της εφ. «Χριστιανική»(30-09-2010).
*ενν. από το «η τρελή αγάπη του Θεού»
Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

8 Σχόλια to “Η τεχνητή μας ελλαδική κρίση: ηθικά και πνευματικά διδάγματα”

  1. AGAPH+ Says:

    @kalimera phil.
    🙂
    EYXARISTOYME GIA TO KEIMENO. 🙂
    ONTWS EINAI OLA TEXNHTA…. DYSTYXWS…
    KAI PROGRAMMATISMENA
    KAI GIAYTO KATADIKASMENA->MONODROMOS.

    POLLOI ME LENE APAISIODOKSH.
    OXI-DEN EIMAI
    EIMAI REALISTRIA
    DEN PARAMYTHIAZOMAI…

    H MONH ELPIDA MAS EINAI H EN XRISTW ELPIDA MAS.
    OLA TA ALLA PLASTA-TZOYFIA-MAHMOY KLP….

    H MONH ALH8EIA -ELPIDA-ZWH KAI FWS EINAI O XRISTOS MAS.

    KAI ERXONTAI DYSKOLES MERES.
    AS AGAPIOMASTE KAI AS BASTAME TA BARH ALLHLWN….
    AMHN+

    mia aporia-?
    to elladiki diati to egrapses me mikro e?!
    Elladiki=Ellas
    swsta?
    EYLOGHSON+

  2. γρηγόρης στ. Says:

    Αδ. Φιλαλήθη,
    ίσως ο μεταπολιτευτικός παλαιοκομματισμός να μπορούσε να εννοιολογηθεί καλύτερα με τις διαστάσεις που πήρε η πολιτική δράση στην αγοραία έκφρασή της με τον εξωνισμό συνειδήσεων με ανταποδοτικό όφελος αξιώματα και θώκους.
    Επειδή όμως γράφεις ότι «ως Ορθόδοξοι, έχουμε την ίδια διαμορφωμένη από την Ορθοδοξία ροπή προς την αφελότητα της καρδιάς, την βαθιά αγνότητα και ανεξικακία, την κοινοτική ζωή, την αμεριμνία περί τα ατομικά υλικά αγαθά», διακρίνεις κάτι τέτοιο σε θεσμικό επίπεδο ή σαν συνειδητή πολιτική στάση και συμπεριφορά;

  3. philalethe00 Says:

    @AGAPH+
    Καλημέρα και αμήν. 🙂 Υποτίθεται ότι το «ελλαδική» ως επίθετο γράφεται με πεζό-μικρό «ε»… 🙂

    @γρηγόρης στ.
    Καλησπέρα και καλό χινόπωρο, αδ. Γρηγόρη(ήθελα να σου τα γράψω και από το ιστολόγιό σου)…! 🙂

    Ναι, θέτεις εύλογα ζητήματα… Πρώτον, ότι ο παλαιοκομματισμός (η ιδέα είναι του αείμνηστου Ν. Ψαρουδάκη σε άρθρο του στην «Χ» τότε, περί δικτατορίας και «καταδικασμένου» παλαιοκομματισμού) μπορεί να κατέπεσε σε μερικά θέματα ακόμη περισσότερο (σαφώς) είναι μάλλον γεγονός αυταπόδεικτο. Αλλά, δυστυχώς, όπως ξέρουμε η περίοδος της ηθικολογούσας -άσχετον, ή μάλλον συμβατόν- Χούντας συμβαδίζει με τα πρώτα μεγάλα κύματα του ορισμένου εξαμερικανισμού της ελλαδικής κοινωνίας, ακριβώς ανάλογη με την φιλοαμερικάνικη στο έπακρον εξωτερική -εθνικοαμυντική πολιτική. Τότε το εντοπίζουν πολλοί που μελετούν την ελληνική κοινωνία ή την βίωσαν από τα μέσα. To ίδιο, ας πούμε, λέει ο Γ. Καραμπελιάς για τον εκφυλισμό των κινημάτων, συγκρίνοντας τα ρωμαλέα κινήματα του ’65 με τα αμέσως μεταπολιτευτικά που συνέχονται με ένα, ας πούμε συμβατικά, μικροαστικό, μικρομεσαίο (γελοίο) καταναλωτισμό. Το ίδιο βλέπω και εγώ, συγκρίνοντας τους ανθρώπους πάνω από 65-70, όταν μιλούν για πολιτική· πραγματικά, νιώθεις ότι είναι σαν να κατέβηκαν από άλλο πλανήτη… 🙂

    Αυτό που λέω, αδελφέ Γρηγόρη, είναι ότι υπάρχει αυτή η ρ ο π ή, η τάση. Το βλέπω πολλές φορές σήμερα, λ.χ. στην Θεσσαλονίκη που ακόμη αρκετοί σε προφωνούν «αδελφέ», σε (νεους) ανθρώπους που δεν έχουν την συνειδητή πίστη.. Πρόσεξε, δηλαδή, το εξής, ότι η ψυχή που διαμορφώνεται από την Ορθοδοξία μπορεί, αφού απωλέσει μία ζωντανή πίστη, να φέρεται με τρόπο που αρμόζει σε πολλά από τα γνωρίσματα και τις δίψες που του γέννησε. Έτσι, ας πούμε, συμβαίνει με τον ρωσσικό μηδενισμό, που έχει μέσα του πάρα πολύ ασκητισμό. Αυτό δεν το έχει πη ο Ράμφος, αλλά ο Μπερντιάεφ, και φυσικά στηρίζεται και στις ιδέες του Νετσάγεφ που μιλούσε για «επαναστατική κατήχηση» και για τον επαναστάτη ως ένα κατ’εξοχήν ασκητή.

    Δεν ξέρω αν έγινα τώρα κάπως πιο κατανοητός. Σου θυμίζω και πάλι την διαφορά μεταξύ ενεργεία και δυνάμει, δηλαδή κάτι που ενυπάρχει στην «εθνική ψυχή» ενός λαού ως ροπή… Εύχου… 🙂

    • AGAPH+ Says:

      @kalispera phil. 🙂

      eyxaristw…
      apla nomiza pws otan leme Ellhniki-Galliki
      einai kai ayta me kefalaio arxiko….

      exeis dikio
      grafetai syxna me mikro arxiko
      alla einai paralogon…
      dioti H xwra einai me kefalaio
      kai to logiko tha Htan na einai otidipote paragwgo pali se kefalaion…
      🙂

      KALH AYRIANH_+

  4. Ψαχτήρι-Πολυλογού Says:

    Αν γίνει κανείς «όσο το δυνατόν λιγότερο ευαίσθητος» θα γίνει και όσο το δυνατόν λιγότερο χρήσιμος. Οι μόνοι χρήσιμοι άνθρωποι είναι αυτοί που αισθάνονται, που βλέπουν τη διαφορά μεταξύ άσπρου και μαύρου, που χαίρονται με την ευλογία και θρηνούν ψυχικά με τα παγκόσμια βάσανα. Πονούν όταν τους πνίγουν την εθνική συνείδηση στο βούρκο της άγνοιας. Αν κανείς προσπαθήσει να σταματήσει να αισθάνεται, για να σταματήσει και τον πόνο που νιώθει επειδή παράτησε έναν αγώνα (που ακόμα δεν τέλειωσε και δεν είναι αργά), θα καταφέρει μόνο να χάσει το πέναλντι. Αν δεν αισθάνεσαι, δε νοιάζεσαι. Απλά γεννιέσαι, ζεις, πεθαίνεις. Αν αισθάνεσαι και αξιοποιείς αυτή τη ρημάδα την ψυχή (που δε σου τη χαρίσανε κατά τύχη, έτσι;), γεννιέσαι, ζεις, ονειρεύεσαι, ΙΣΩΣ αλλάζεις και κοιμάσαι προσωρινά. Αυτό το ΙΣΩΣ νομίζω μου αρκεί ως λόγος για να ζω.
    Το Ψαχτήρι είπε την εξυπνάδα του πάλι, τρομάρα του. Καλησπέρα σε όλους!

    • μια αναγνώστρια του μπλογκ Says:

      Κοπελιά, αν σε είχα συναντήσει στην πραγματική ζωή και όχι στο ίντερνετ, θα σε είχα κάνει φίλη οπωσδήποτε. Δεν είναι το ΤΙ λες. Είναι ο τρόπος που το λες.

  5. xrissi dervissi kampa Says:

    νομιζω πως δεν παει αλλο προσωπικα νομιζω πως πρεπει ν’αρνηθουμε τουσ εκβιασμουσ τησ τροικασ-ΔΝΤ ΕΕ ΚΛΠ

  6. philalethe00 Says:

    @xrissi dervissi kampa
    Έτσι είναι, αμήν και πότε… 🙂
    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: