Ο Κλέων Παράσχος για τον πολύπλαγκτο, πολυπράγμονα, πολυσχιδή, πολύ εν γένει, monsieur Εμμανουήλ Ροΐδη

by

Υπάρχουν ορισμένα βιβλία που «πέφτουν στα χέρια» μας, εξ αίφνης, και μετά δεν σταματάμε να θαυμάζουμε τα διαμάντια που περιέχουν. Δεν είναι έτσι; Έτσι συνέβη με ένα βιβλίο του μετόχου μίας ορισμένης γενιάς του ’30 Γ. Χατζίνη που προβαίνει σε κριτικές του έργου και του χαρακτήρα διαφόρων προσώπων της ελληνικής λογοτεχνίας και ποίησης. Ένα από τα πρόσωπα αυτά είναι ο Κλέων Παράσχος, ο ποιητής, ο μεταφραστής(π.χ. των δοκιμίων του Mονταίνιου –Michel de Montaigne), ο κριτικός και δοκιμιογράφος. Ο Κλέων Παράσχος έχει γράψει και εκδώσει ένα δίτομο βιβλίο για τον Εμμανουήλ Ροΐδη, τον σκώπτη και είρωνα εκείνο συγγραφέα της Πάπισσας Ιωάννας -το μόνο πεζό του, αν δεν απατώμαι, που εκδόθηκε.

Ιδιαίτερα φωτίζει την προσωπικότητα του Ροΐδη, του τόσο γραμματικώς καλλιεργημένου μα τόσο, σχεδόν «απελπιστικά», άνευ πλούτου ψυχικού, «καρδιακού». Δεύτερον, αμφότεροι φωτίζουν το γιατί δεν έγραψε ποτέ, όπως το συνηθίζουν οι λογοτέχνες, για κάποιον προσωπικό του «έρωτα». Τρίτον, φωτίζεται κάτι αναφορικά με τα δογματικά σκώμματα, ας τα πούμε τώρα «αντιχριστιανικά» συμβατικά, πώς είναι καταπληκτικά αντιδυτικά, δηλαδή είναι ακριβώς κατά του Δυτικού Χριστιανισμού, θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε και αντιαιρετικά σχεδόν. Ο Ροΐδης αυτό δεν το ξέρει. Δεν θέλει να το ξέρη. Ο σκωπτικός του οίστρος τρέφεται από την άγνοια, που είναι, όμως, θάνατος της ψυχής, πριν, νυν και αεί…

Θα παραθέσουμε εδώ τα τρία αποσπάσματα σε απλή αλληλουχία και με ορισμένα απλά, επεξηγητικά κάπως, σχόλια. Βεβαίως και υποστηριζόμαστε από τις εξόχως καλές προθέσεις του Παράσχου, ενός ανθρώπου βαθέως αισθηματικού και ειλικρινούς, «ρομαντικού» οπωσδήποτε*… Που προσπαθεί να μιλήση και για τις αρετές που βλέπει με όση αντικειμενικότητα του επιτρέπει η θέλησή του αυτή…

1. Είναι συχνά άδικος, μεροληπτικός, μπερδεύεται σε αντιφάσεις, λέει ανακρίβειες, μ’ ένα ευφυολόγημα ή μ’ένα επιδέξιο γλύστρημα αποφεύγει να εκφράσει την αληθινή γνώμη του, φαινόμενα που θέλουν βαθύτερο κοίταγμα τ’αντικρύζει βιαστικά, ρηχά, πρόχειρα, πράγματα και πρόσωπα, ιδίως ελληνικά, δεν τα προσέχει, τ’αποσιωπά, όχι γιατί δεν τα γνωρίζει, αλλά γιατί θέλει να τ’αγνοεί, τέλος, ενώ δεν κατορθώνει να εφαρμόσει στις κριτικές του μια μέθοδο, δεν προσπαθεί, τουλάχιστον, να έχει κριτήρια ευλύγιστα, κάπως προσωπικά και οπωσδήποτε στερεά, που να τον φυλάγουν από τη χοντροκοπιά, τη συμβατικότητα, από την κοκκαλωμένη στερεοτυπία της ακαδημαϊκής κριτικής, όπου πολλές φορές παρασύρεται.


2.  Με το χειρότερον τρόπο -ειρωνικά- μιλά για ό,τι δε μπορεί να μην είναι η πρώτη και ύστατη σκέψη κάθε ανθρώπου, για την τύχη της ψυχής μας πέρα από τούτη τη ζωή, και την πίστη, ό,τι πιο πολύτιμο μπορούμε να κατακτήσουμε, την ομοιώνει με απλό θεολογικό πρόσταγμα, που δεν παίρνει μήτε εξήγηση, μήτε αντιγνωμία [σ.ph.: πρβλ. ακινάτειο σχολαστικισμό, εκφιλοσόφηση της πίστεως, παραδοχή της θεότητας του Χριστού ως αξιώματος στην -μετά Καρλομάγνου- Δύση]

Τέλος, ο Χατζίνης παρατηρεί:

3. Άσχετη δεν είναι η στάση αυτή του Ροΐδη και με ό,τι ο Κλ. Παράσχος αποκαλεί Βολταιρισμό του[…]Ο Ροΐδης δε μπορούσε να ιδεί και στον έρωτα παρά μόνο την καθαρά υλιστική του πλευρά, τον πόθο[σ.ph.: κατά την εφάμαρτη, μη μεταστοιχειωμένη έννοια], το πάθος το σαρκικό, που μπορεί ωστόσο -περισσότερο ίσως αυτό, προκειμένου για φύσεις εγωιστικές- να πυρπολήσει, να καταναλώσει ολόκληρη μιαν ανθρώπινη ύπαρξη.[…]Όσο για την «Πάπισσα Ιωάννα», που είναι ένα αριστούργημα ευφυΐας, σα λογοτεχνικό μυθοστόρημα, όπως το χαρακτηρίζουν συχνά, αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτό ούτε μια σελίδα που να μας ζεσταίνει την καρδιά, που να επηρεάζει το πνεύμα μας με τα μάγια του ονείρου, με το θέλγητρο της ποιήσεως.  Δεν ξέρω κείμενο πιο ψυχρό, που έχει όμως δουλευτεί ως τον κόρο, ώστε η άψογη φόρμα του να μας θέλγει και συγχρόνως να προκαλεί μέσα μας μιαν αντίδραση.*

Κλ. Παράσχος

Νομίζω ταπεινά, ότι μέσα από αυτά τα παραθέματα λαμβάνουμε μία ιδέα για πώς και τι ήταν ο «διαφωτιστής», «αντικληρικαλιστής» και σκώπτης συγγραφέας, έντιμος στην πολιτική ενασχόληση και υπολογιστικός αλλά και με το εσωτερικό κενό να χάσκει και την επιπολαιότητα στην κριτική και την ιδεολογία του να κρατεί καλώς…

* Πώς μπορεί κανείς να μην συγκρίνει με αυτό το «ερωτικό» ποίημα του Κλ. Παράσχου, ας πούμε; Δεν υφίσταται ουδεμία σύγκριση αγνότητας και ήθους του αισθήματος/αισθητικής… (Άλλη τελείως περίπτωση είναι ο Κάλβος.)
ΕΓΩ    ΜΑΖΙ    ΣΟΥ
Εγώ μαζί σου που είχα ονειρευθή ιλαρές στιγμές
γλυκύτερες κι’ απ’ τους καρπούς, που λαίμαργα λιγώντας
ένα κατάφορτο κλαρί, μας πλημμυρούν την αγκαλιά,
στιγμές ποτιστικώτερες μαζί σου να τρυγήσω
κι’ αγνές χαρές, καθώς των πρωταγάπητων παιδιών
που ο ένας στα μάτια τ’ αλλουνού κυττάζοντας, διαβαίνουν
το δείλι, κάτου απ’ τα δέντρα, σε δρόμο απόμερο κι’ αργά
κάποτε κάποτε μιλούν για τα πουλιά, για τ’ άνθη
σ’ αναλογίζομαι, και πιο πικρό απ’ το στεναγμό
κι’ από το δάκρυ, ένα παράπονο με πνίγει!


Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , ,

16 Σχόλια to “Ο Κλέων Παράσχος για τον πολύπλαγκτο, πολυπράγμονα, πολυσχιδή, πολύ εν γένει, monsieur Εμμανουήλ Ροΐδη”

  1. AGAPH+ Says:

    ευλογία+για όλους…+ – Σεπτεμβρίου 13, 2010
    Εορτάζοντες την 14ην του μηνός Σεπτεμβρίου

    +Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
    …(Νηστεία εκ πάντων)

    Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

    ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΣΤΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΣ συζύγου του ευσεβέστατου βασιλιά Θεοδοσίου του Μεγάλου

    ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΤ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

    Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΑΣ

    Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΚΛΗΣ

    Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΡΙΑΝΟΣ το νήπιο

    Ο ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ο Νέος

    +Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (
    Νηστεία εκ πάντων)
    Το έτος 326 ή Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μ. Κωνσταντίνου.
    ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
    Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί.
    Ή συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου;
    Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας πού είχε πεθάνει.
    Όταν ήλθε ή σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, πού ήταν πραγματικά του Κυρίου, ή γυναίκα αμέσως αναστήθηκε.
    Ή είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ.
    Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο.
    Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι.
    Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, πού αποτελείτο κατ’ εξοχήν «όπλον κατά του διαβόλου».
    (Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους).

    +Απολυτίκιο. Ήχος α’.
    Σώσον Κύριε τον λαόν σου, και ευλόγησαν την κληρονομίαν σου, νίκας τοις Βασιλεΰσι, κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού σου πολίτευμα.

  2. AGAPH+ Says:

    🙂 eyxaristoume phil!
    wraia anartisi an kai exw polles agnwstes lekseis !!!
    ….makia makia!!!

    :-)kalo ksimerwma kai XRONIA POLLA.
    BOH8EIA MAS O STAYROS TOU KYRIOY….

    POLY WRAIO AYTO TO POIHMA…. 🙂

    ……………ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ 🙂
    Εγώ μαζί σου που είχα ονειρευθή ιλαρές στιγμές
    γλυκύτερες κι’ απ’ τους καρπούς, που λαίμαργα λιγώντας
    ένα κατάφορτο κλαρί, μας πλημμυρούν την αγκαλιά,
    στιγμές ποτιστικώτερες μαζί σου να τρυγήσω
    κι’ αγνές χαρές, καθώς των πρωταγάπητων παιδιών
    που ο ένας στα μάτια τ’ αλλουνού κυττάζοντας, διαβαίνουν
    το δείλι, κάτου απ’ τα δέντρα, σε δρόμο απόμερο κι’ αργά
    κάποτε κάποτε μιλούν για τα πουλιά, για τ’ άνθη
    σ’ αναλογίζομαι, και πιο πικρό απ’ το στεναγμό
    κι’ από το δάκρυ, ένα παράπονο με πνίγει!

  3. philalethe00 Says:

    @AGAPH+
    Καλησπέρα!!!! 🙂

    Ακούω άγνωστες λέξεις. [Φαντάζομαι ήδη κάποιες…] 🙂

    Ναι, το ποίημα είναι θαυμάσιο… Πραγματικά αγνά αισθήματα, και επίσης όμορφη αισθητική που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή καταστροφή στους κοσμικούς ανθρώπους -κ α ι για αυτό άλλωστε το ανήρτησα…

  4. AGAPH+ Says:

    🙂 phil!-koukou! 🙂

    akou!= πολύπλαγκτο, πολυσχιδή….σκώπτη….Ο σκωπτικός του οίστρος….

    eisai o daskalos mou
    kai je vous aime beaucoup monsieur le prof!!!!

    bisous bisous!+ 🙂

  5. c'est moi encore....!!! Says:

    🙂 j’aime ton esprit-ton ame et je suis amoureuse….. 🙂

  6. philalethe00 Says:

    Je vous aime tous beaucoup -aussi!!! 🙂 Nous allons apprendre les mots que tu a rapporte ici a l’avenir!!! 😉

  7. AGAPH+ Says:

    🙂 quelle belle surprise!!! BONJOUR CHERI!!! 🙂

    i miss you phil….POU EISAI?!

    check your mobile…
    c’est bloque…
    pairnw kai olo milaEI……{{?!}}
    stelnw sms kai den Hr8e kamia anafora paradosis.

    i,otan einai apo kapoion allon bloked
    to mob.mou
    ti kANW?!
    STELNW SMS->»SOS-MOU MPLOKARAN TO KINHTO!»
    KAI APOSTOLH STHN AMESH DRASH-> 100.
    🙂
    DO IT!
    META KSEMPLOKARH!

    LOVE YOU *LOVE YOU* LOVE YOU*
    🙂

  8. AGAPH+ Says:


    SOON?
    …. A L’AVENIR…..MESA STO 2010?!!!!!!!!!!!!?
    OU A 2011?!

    🙂
    BIZZU BIZZZZZZZZZZZZZZZOU!

  9. Λευτέρης Γεωργουλέτης Says:

    Ο Ροΐδης δεν επιτίθεται τόσο στην πίστη όσο στην εκκλησία. Κάνει καυστική κριτική της, το ίδιο και για την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Από αυτά που θυμάμαι όμως έχοντας διαβάσει έργα του παλιότερα μου είχε μείνει η ξεκάθαρη εντύπωση ότι πιστεύει στις δυνατότητες των Ελλήνων. Δε βγάζει κάποιου είδους κακία ή σύμπλεγμα. Ενδιαφέρουσα περίπτωση, αξίζει μερικά βράδια ανάγνωσης.

  10. philalethe00 Says:

    @Λευτέρης Γεωργουλέτης
    Θα λέγαμε, δηλαδή, ότι κάνει το ίδιο με ό,τι ισχυρίζεται, ότι κάνει ο Βολταίρος, που μάλιστα μιλούσε για την πεφωτισμένη θρησκεία από την αδελφή της, την θεολογία κτλ., όση αξία έχουν τέλος πάντων αυτά τα φιλοσοφήματα. Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι δεν μπορεί μάλλον να διακρίνη τις χαοτικές διαφορές. Για την Ορθοδοξία, ο Παπισμός δεν είναι αίρεση, αλλά είναι ΠΑΝΑΊΡΕΣΗ, είναι η ριζική αλλοίωση, η αντιστροφή της Εκκλησίας. Τον Ροΐδη τον εκτιμά κι ο Ζουράρις για το ύφος του και το ότι είναι είρων και χρησιμοποιεί αρχαΐζουσα για αυτό γλώσσα. Πρόκειται για ένα σκεπτικιστή, που του αρέσει να ειρωνεύεται. Δεν έχει, δηλαδή, πολλές βεβαιότητες.

    Αλλά είναι γεγονός, ότι εγώ εκτιμώ περισσότερο το ήθος και την αλήθεια των λεγομένων. 🙂 Δεν αντιλέγω, ότι αξίζει κάποιας ανάγνωσης το έργο του, οπωσδήποτε, άλλωστε καλό είναι να διαβάζουμε τα πάντα, ενάντια και συμφωνούντα, και ενισχυτικό και της (προδιάθεσης της)πίστης ακόμη.

    @AGAPH+
    Κάποιος το ε-σαμποτάρισε. 😀 Λοιπόν, αστειεύομαι, όλα καλά, απλώς το είχα λησμονήσει σε κάποιο μέρος και δόξα τω Θεώ ευρέθη σήμερα το βράδυ και από εμένα.A l’avenir, είπαμε, αλλά όχι μακράν, οσονούπω. 🙂

    • AGAPH+ Says:

      Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.
      καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
      Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
      Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
      μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη. +.

      http://ipseni.blogspot.com/search/label/%CE%91%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7

      +Ἡ ἀγάπη χορηγεῖ τήν χάρι τῆς προφητείας,
      ἡ ἀγάπη παρέχει τήν δύναμι τῆς θαυματουργίας,
      ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ἄβυσσος τῆς θείας ἐλλάμψεως,
      ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ πηγή τοῦ θεϊκοῦ πυρός —ὅσο περισσότερο πῦρ ἀναβλύζει, τόσο περισσότερο καταφλέγει ἐκεῖνον πού διψᾶ.
      Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ στάσις καί ἡ ἑδραίωσις τῶν Ἀγγέλων, ἡ πρόοδος εἰς τούς αἰῶνας ὅλων τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ.+.

      EULOGHSON+

    • agapi+ Says:

      nting ntong!!!
      to avenir eperasen exathein…..

  11. AGAPH+ Says:

    ok phil.
    as you wish.

    xairetismata….

  12. Λευτέρης Γεωργουλέτης Says:

    Προσωπικά φίλτατε Φιλαλήθη δε θα το πήγαινα τόσο μακριά ώστε να κάνω ανατομία στις απόψεις του Ροΐδη. Θυμάμαι ότι διάβασα έργα του με ελαφρά διάθεση, εκτιμώντας την κριτική του αλλά χωρίς πρόθεση να ταυτιστώ μαζί του. Κάτι σαν εφημερίδα αν θες. Βεβαίως καμία κριτική δεν είναι πλήρης αν δεν περιέχει αντιπρόταση όμως ο Ροΐδης ήταν συγγραφέας, δεν έγραφε πολιτικές πραγματείες. Έτσι τον αντιμετώπισα κι έτσι τον εκτίμησα, όσο μπορεί κανείς να μιλήσει για εκτίμηση ενός έργου που το θυμάμαι μόνο αδρά.

  13. philalethe00 Says:

    @Λευτέρης Γεωργουλέτης
    Καταλαβαίνω, μιλούμε για ένα ανάγνωσμα πιο ελαφρύ, ας το πούμε. Καλά είναι κι΄ αυτά, αλλά δεν μπορεί κάποιος, προφανώς, να καθιστά ένα τέτοιο πρόσωπο που αντιμετωπίζει την τέχνη ως αυτοσκοπό(και κατά βάθος, όπως η αστική τάξη, δηλαδή ως κάτι δίχως νόημα, δίχως αξία, ως ένα θέαμα ακόμη που προσπερνάμε αφού περάσουμε μία «ευχάριστη στιγμή») οδηγό στις απόψεις του. Προφανώς, θα συμφωνούσα και εγώ με κάποιες παρατηρήσεις του Ροΐδη(όπως κάποιος φίλος μαχητικός αθεϊστής, που μου τον πρότεινε πρώτο-πρώτο στην λίστα των διαφωτιστικών αναγνωσμάτων) .Αλλά συμφωνώ επίσης με κάποιες απόψεις της Βανδή. 🙂 Το σύνολο έχει σημασία, νομίζω, έτσι; Ευχαριστούμε πολύ για τις ωραίες σκέψεις! Και καλό μας και γνησίως δημιουργικό φθινόπωρο μετά την εξεταστική αυτή την πολύφερνη. 🙂

    @AGAPH+
    Πολυπράγμων= ο πολυάσχολος, ο πολλά επαγγελόμενος· πολυσχιδής=πολυτάλαντος, πολυάσχολος·
    πολύπλαγκτος=ο εις πολλά πλανώμενος και ετερόκλητος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: