Ζιντ για τον αστό, δηλαδή για την σημερινή εποχή: οποπάναξ…

by

Ειλικρινά σας το λέω, ότι είναι σαν ένα οποπάναξ*. Το πώς, δηλαδή, αυτό που προβάλλεται από τα ΜΜΕ, τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης**, αυτό που έχουν ενστερνιστεί και εκπροσωπούν οι επιχειρηματικές ελίτ, τα «δυναμικά» στρώματα της ανώτερης μεσαίας τάξης, κτλ. ***, εκπροσωπεί την επιτομή, την πεμπτουσία, αν και όχι με την συμβατική έννοια, του αστού, του bourgeois. Θα μου πήτε, ίσως, ναι, αυτό μας το έχεις ξαναπή. Αλλά οι συμπτώσεις είναι ήδη trop augmentees έκτοτε……

Το αντιλαμβάνομαι αυτό, διαβάζοντας, εξ αρχής, και μελετητικά όταν μπορώ, την «μεταμόρφωση του αστού» (σσ.20-21) του Ζακ Ελλύλ. Όντως, έχω την ίδια, λιγάκι παράξενη, αίσθηση με την ανάγνωση του τελευταίου κεφαλαίου της «τρελής αγάπης του Θεού» του Ευδοκίμωφ και της εισαγωγής της «έκλειψης του Λόγου» του Χορκχάιμερ. «Μα… δεν είναι σαν να έχει υπ’όψει του τους ιδεολογικούς μηχανισμούς, αλλά και πολλούς ανθρώπους, της Ελλάδας των τελευταίων χρόνων, με τον αριστεροδεξιό αστικό εκσυγχρονισμό μας;;;…» «Πώς είναι δυνατόν να πέφτει τόσο μέσα;..»

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό είναι μία ωραία, περί (ορισμού του) αστού, φράση του Ζιντ -που δεν θα εξετάσουμε τώρα αν ήταν παρακμίας ή όχι, έτερον εκάτερον εξ άλλου…- που ο Ελλύλ θεωρεί ως υπεραπλουστευτική και παρουσιάζεται στο «λεξικό του συρμού Robert». Και οπωσδήποτε είναι υπεραπλουστευτική, αλλά μας δίνει σίγουρα μια γνώριμη όψη αυτού του τεράστιου φαινομένου που λέγεται αστός, αστικός πολιτισμός κτο. Για να την δούμε…:

Λίγο με ενδιαφέρουν οι κοινωνικές τάξεις, μπορεί να υπάρχουν αστοί στους κόλπους των ευγενών όσο και στους κόλπους των εργατών και των φτωχών. Αναγνωρίζω τον αστό όχι από την αμφίεσή του και από το κοινωνικό του επίπεδο, αλλά από το επίπεδο των σκέψεών του. Ο αστός μισεί τη δωρεά, το χάρισμα, την ανιδιοτέλεια. Μισεί όλα όσα δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος τους και να τα καταλάβει

Όσοι διαβάζετε και Μισεά, οπωσδήποτε θα σας θυμήση τα περί «ανορθολογικού(σ.φ.: κατά τον ορθολογικό-χρησιμοθήρα αστό) δώρου»Μην μου πήτε, όμως, ότι δεν αναγνωρίζετε χίλια διπλανά μας παραδείγματα και χίλιες συμπεριφορές σε αυτές και μόνο τις λίγες απλές γραμμές, ε;……  Θα θέλατε να αναφέρετε όσοι αναγνώστες ένα -δύο, ενδεικτικώς…;


*δηλαδή σαν ένα τρομακτικό μυστήριο βάσει του επίτoμου λεξικού της Οξφόρδης
**opinion leaders τους λέμε στο «marketing management», αν και τους εννοούμε κάπως διαφορετικά
***εδώ πρέπει να περιληφθή οπωσδήποτε αυτό που κάποια «Σέχτα» που μοιάζει πολύ στην σημερινή κοινωνία είχε ονομάσει, ευρηματικότατα, ΛΜΑΤ, δηλαδή… Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη
Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

6 Σχόλια to “Ζιντ για τον αστό, δηλαδή για την σημερινή εποχή: οποπάναξ…”

  1. agapi Says:

    🙂 bonjour….

    συγνώμη δυσκολεύομαι να καταλαβω τα περι αστων και ευγενων…..

    εκεινο που μπορει να νιωσει
    η ταλαιπωρημενη απο τις πολλες δοκιμασιες+θλιψεις καρδια μου
    ειναι οτι ο απεναντι μου
    εχει ή δεν εχει αγαπη,ταπεινωση και πνευμα Χριστου.

    διοτι οτι στρωματος κοινωνικου κ ναναι
    αν εχει αυτα τα τρια Δωρα-ολα καλα
    αν δεν τα εχει
    αστα βραστα…………..

    εχω γνωρισει γιατρους αλλαζονες που αντι να σε σωσουν σε πατανε
    σε σκοτωνουν
    εχω γνωρισει μια φτωχη σε μια καμαρουλα
    που με κερασε ντοματα +παξιμαδι
    με τοση αγαπη
    που ηταν το γλυκυτερο γευμα………………

    καταλαβες?
    τι νοημα εχει να εισαι ευγενης απο τζακι
    αλλα αγενης στη ζωη,στη καρδια,στην καθημερινοτητα?

    ο Θεος να μασ δινει Την Αγαπη του,ν’αγαπιομαστε Εμπρακτως συνεχως…
    αμην+

    φιλιαααα….

  2. AGAPI+ Says:

    😦
    ωχ Παναγία μου,τι φωτο ειναι αυτη?
    τωρα την εμφάνισε ο υπολογιστης…..
    βλεπω καλα?
    φιιιιιιιιιιιιιιιιιιιλ!
    πλιζζζζζζζζζζ
    βαΛΕ κατι αλλο πιο νορμαλ!
    εφιαλτες θα βλεπουμε!
    ο εξαποδώ ειναι………..

  3. philalethe00 Says:

    @AGAPI+
    Καλησπέρα! Είναι ο Μαμμωνάς!! 🙂

  4. agapi Says:

    kalimera!!!!!!!!! 🙂

    o vrwmo+mamwnas+ na paei na pnigei !!!!!!!!!!!!!!!!

    den m’aresei H fatsa tou…………….

  5. agapi Says:

    Άγιος Θεόφιλος ο Μυροβλύτης (8 Ιουλίου)+
    Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

    Καταγόταν από τη Ζίχνη της Μακεδονίας (1460). Είχε ευσεβείς γονείς και η μόρφωση που έλαβε ήταν πολύ καλή. Ως ιερομόναχος «περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς διά του λόγου και του παραδείγματος της ζωής του». Έγινε φίλος και συγκάτοικος του επισκόπου Ρεντίνης Ακακίου, γνωστού για την ευλάβεια και αρετή του, και του πατριάρχη Νήφωνος, γνωστού για την αγιότητά του. Από τον άγιο Νήφωνα στάλθηκε στην Αλεξάνδρεια, για να εξακριβώσει τα θαύματα που εκεί γίνονταν από τον πατριάρχη Ιωακείμ, ο οποίος μετακίνησε βουνό και ήπιε δηλητήριο χωρίς να βλαφτεί, αφού εξαναγκάσθηκε σε αυτό από Εβραίους και μουσουλμάνους. Ο θειος Θεόφιλος επιβεβαίωσε την αλήθεια των θαυμάτων, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και διορίσθηκε νοτάριος της Μεγάλης Εκκλησίας. Πριν είχε περάσει ως προσκυνητής από το Σινά, την Αντιόχεια και τα Ιεροσόλυμα.

    Στο Άγιον Όρος, όπου ήλθε (1510) καταφρονώντας τις τιμές του πατριαρχείου, ασκήθηκε στις μονές Βατοπαιδίου και Ιβήρων επί πολύ και, τέλος, «έχων πόθον πολύν δι’ ακριβεστέραν ησυχίαν» ησύχασε στο Παντοκρατορινό Κελλί της Καψάλας του Αγίου Βασιλείου, κοντά στις Καρυές και «εδόθη εις περισσοτέρους αγώνας της ασκήσεως… ώστε έγινε όλος μετάρσιος». Όταν του προτάθηκε ο αρχιεπισκοπικός θρόνος της Θεσσαλονίκης ο άγιος αυτός άνθρωπος αρνήθηκε, «λάμπων δε πανταχόθεν διά του φωτός των αρετών και της ένθεου πολιτείας, έγινε περίφημος και ονομαστός».

    Προγνώρισε το τέλος του και ζήτησε από τον υποτακτικό του Ισαάκ ο ταπεινόφρων: «Όταν αποθάνω, μη ομολογήσεις τούτο εις ουδένα, άλλ’ ουδέ τα έθιμα της ταφής εκτέλεσεις, μόνον δέσε σχοινίον εις τούς πόδας μου, και σύρε με και ρίψε με εις το δάσος εις μέρος κρυφιον, ίνα με φάγωσι τα θηρία· πλην λειτουργίας και μνημόσυνα ποίησον όσα δυνηθείς». Με δέος ο μαθητής έτσι και έκαμε. Ο προνοητής όμως Θεός φανέρωσε το τίμιο λείψανο και, όταν μεταφέρθηκε στο Κελλί του, «ήρχισε να αναβρύει μύρον ευωδέστατον, εις ένδειξιν της θεαρέστου αυτού πολιτείας», γι’ αυτό και ονομάστηκε Μυροβλύτης.

    Αξίζει να σημειωθεί πως ο όσιος αναδείχθηκε καλλιγράφος άριστος και βιβλιογράφος εμπειρότατος. Τα περισσότερα έργα του είναι λειτουργικού περιεχομένου και βρίσκονται στη μονή Ιβήρων, περίπου τριάντα. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έγραψε το ωραίο συναξάρι και την ακολουθία του μυροβλύτη Θεοφίλου. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μητροπολίτης Ζιχνών Νικόδημος Βαλληνδρας. Το δεξί χέρι του αγίου σώζεται στη μονή Παντοκράτορος. Από το βίο του αγίου Νικόδημου παίρνουν στοιχεία και οι νεώτεροι συναξαριογράφοι.

    (Οι άγιοι του Αγίου όρους, Εκδ. Μυγδονία 2008, σ. 391)

    Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ο Αγιορείτης.
    Ό όσιος αυτός καταγόταν από τη Ζίχνη της Μακεδονίας και γεννήθηκε από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. ‘Ανατράφηκε δε απ’ αυτούς, σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Στα γράμματα ήταν ευφυής και Ικανότατος. Έγινε μοναχός, κατόπιν Ιερέας και από τότε περιφερόταν σε διάφορους τόπους διδάσκοντας με το παράδειγμα του στους χριστιανούς τον λόγο του Θεού. Τελικά το 1548, κατέληξε στον Άγιον Όρος. Εκεί ασκήτευσε στο κελί του αγίου Βασιλείου, πού βρίσκεται στα όρια της Μονής Παντοκράτορας. ‘Απεβίωσε ειρηνικά και το άγιο λείψανο του ανέβλυσε ευωδιαστό μύρο. (Λεπτομέρειες της βιογραφίας του, βλέπε στο Συναξαριστή του ‘Αγίου Νικόδημου του Άγιορείτου).

    Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
    Ως του Σωτήρος γνησιώτατον φίλον, και των εν «Αθω εύωδέστατον κρίνον, και νοητόν άλάβαστρον οσίων αρετών, ίεροίς εν άσμασιν, εύφημούμεν σε Πάτερ, εις όσμήν των μύρων σου, ευλαβώς συνδραμόντες, δι’ ων ευφραίνει πάντοτε ημάς, τους σε τιμώντας, Θεόφιλε Όσιε.

  6. AGAPI+ Says:

    +ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΥΜΕΩΝ ό δια Χριστόν σαλός (τρελός) και ΙΩΑΝΝΗΣ

    Οι Άγιοι αυτοί κατάγονταν από την Έδεσσα και έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Ιουστίνου του νέου. Ηταν και οι δύο ευσεβείς νέοι, συνδεδεμένοι με αδελφική φιλία. Κάποτε ήλθαν στην Ιερουσαλήμ να προσκυνήσουν τους Αγίους Τόπους. Συγκινημένοι, άφησαν τις εγκόσμιες απολαύσεις και έμειναν στη μονή του Άγιου Γερασίμου, όταν ηγούμενος ήταν ό όσιος Νίκων. Αφού έκάρησαν μοναχοί, μετά επτά ήμερες έφυγαν από τη μονή και πήγαν βαθειά στην έρημο, όπου 40 χρόνια πέρασαν σκληρή ζωή, με προσευχές και νηστείες. Κάποια μέρα, είπε ό Συμεών στον Ιωάννη να αφήσουν την έρημο και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο στους ανθρώπους των πόλεων, υπενθυμίζοντας του το λόγο του Απ. Παύλου, «μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος»1. «Ας μη ζητάει, δηλαδή, εγωιστικά κανείς ό,τι του αρέσει ή ό,τι τον συμφέρει, αλλά ας ζητάει ό καθένας το συμφέρον και την πνευματική ωφέλεια του άλλου. Όμως ό Ιωάννης δεν πείστηκε. ‘Αλλά και ό Συμεών δεν υποχώρησε. Έτσι, αφού αποχαιρέτησε τον πνευματικό του αδελφό, πήγε στην Ιερουσαλήμ, οπού κήρυξε το θείο λόγο και φώτισε πολλούς Ιουδαίους και αιρετικούς. Με την προσευχή δε, θεράπευσε πολλούς ασθενείς. Έπειτα πήγε στην πατρίδα του Έδεσσα, όπου τόσο πολύ αφοσιώθηκε στη βοήθεια των πασχόντων, ώστε πολλοί τον έλεγαν σάλο, δηλαδή τρελό. Τελικά πέθανε πολύ φτωχός και ταλαιπωρημένος, άφοϋ είχε δώσει τα πάντα, προκειμένου να βοηθήσει τους συνανθρώπους του.
    1. Α’ προς Κορινθίους, ι’ 24.

    +Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.
    Ως ηνωμένοι δι’ ένθέου αγάπης, σύμψυχοι ώφθητε εν πάσι τοις τρόποις, ώ Ιωάννη Όσιε και θειε Συμεών-ό μεν βίον ένθεον, διελθών εν έρήμω· ό δε σοφοίς σκώμμασι, τον Βελίαρ μωράνας’ και νυν των θείων άμφια αμοιβών, κατατρυφώντες, ημάς έποπτεύοιτε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: