Το συνεχές σκότωμα των… υλιστών προσωκρατικών φιλοσόφων

by

Θα το έχετε παρατηρήσει, ίσως, ότι ορισμένοι όψιμοι ματεριαλιστές («υλιστές»), ευρωπαιοκεντρικοί(-ευρωλιγούρηδες, κατά Ζουράρι, δηλαδή, και βρυξέλληνες) ελληνόφωνοι, αναφέρονται στους προσωκρατικούς φιλοσόφους, θεωρώντας, ότι δικαιώνουν την δυτικότροπη κοσμοθεωρία τους.  Κατ’εξοχήν διάσημη περίπτωση είναι ο δυσφημιστής του Άγιου Όρους Βασίλης Αλεξάκης με το μυθιστόρημά του «μ.Χ.» όπου μας μιλάει για τους προσωκρατικούς φιλοσόφους εν αντιθέσει με την Ορθοδοξία.

Άλλη περίπτωση είναι ο «αρχαιολάτρης»- εκδότης Μ. Βερέττας, ας πούμε, που αυτοπαρουσιάζεται ως νεοεπικούρειος. Το πρόβλημα είναι, βέβαια, ότι ουδεμία σχέση είχε ο δύστηνος (και …ασκητικός, κατά το μάλλον!) Επίκουρος με τον υλιστικό ηδονισμό στον οποίον θέλουν να τον εμπλέξουν, όπως ουδεμία σχέση έχει ο ωφελιμισμός του J.S. Mill με την «απολαυή των αισθήσεων»(στα οικονομικά είχαμε την παραφροσύνη σε κάποιες διάσημες θεωρίες να την …μετράμε και σε μονάδες, δηλαδή utils…). Η πραγματική θεωρία αυτών των ανθρώπων είναι κάτι μεταξύ του ήσσονος εκείνου κηρυναϊσμού και σαρδαναπαλισμού, δηλαδή την θεωρία που… διατύπωσε επιγραμματικά ο Ασσύριος βασιληάς Ασσουρμπανιπάλ με το (ταφικό επίγραμμα) «Συ δε ώ ξένε, έσθιε, πίνε, αφροδισίαζε, τάλλα δ΄ούδεν» ή «ταύτ’έχω όσσ’έφαγον και εφύβρισα» .

Το θέμα είναι ανάξιο λόγου, αλλά το καθιστά άξιο λόγου, ότι το επαναφέρουν ορισμένοι που σφόδρα ανοηταίνουν και που μας επηρεάζουν, όπως κάποιος Α. Ασωνίτης που γράφει σχετικά στην «Βιβλιοθήκη» * της Ελευθεροτυπίας» της 05-02-2010. Μπορείτε να το βρήτε εδώ.

Κρίνοντας από το περιεχόμενο του κειμένου για ορισμένα θέματα, μάλλον όσοι ξέρουν γράμματα πρέπει να …τραβούν τα μαλλιά τους από τις απίστευτες ανακρίβειες έως και τερατώδεις στρεβλώσεις.  Πέρα από τα γελοιωδέστατα, που θα έλεγε και ο Καβάφης, κατά φαντασίαν και -άκρως, για την Ρωμηοσύνη- ανιστόρητα φωταδιστικά στερεότυπα περί …«ατελεύτητου Μεσαίωνα»(!!!) ή κατατάξεις του πασίγνωστου «μυστικιστή» Πυθαγόρα στους «υλιστές, υλοζωιστές, φυσικούς φιλοσόφους», διαβάζουμε τα εξής που συνιστούν… σύνοψη των προσωκρατικών:

«Οι αρχές της κοσμοθεωρίας τους, αν μπορούμε να τις συνοψίσουμε, και παρά τις σοβαρές, επιμέρους, διαφοροποιήσεις των σημαντικότερων προσωκρατικών, ήταν ότι ο κόσμος δεν έιναι δημιούργημα κανενός θεού αλλά συνέπεια των διεργασιών της φύσεως (Ηράκλειτος, απόσ. 30 Β, Δημόκριτος, 39 Α), ότι δεν υπάρχει καλό και κακό, ότι το Σύμπαν και η ζωή αποτελούν κόσμημα, εξού και το «κόσμος», ότι ο άνθρωπος πρόερχεται από το νερό (Θαλής, Αναξίμανδρος) και είναι θνητός, δεν ανασταίνεται. Θεωρίες, στον αντίποδα του χριστιανικού δόγματος περί θεϊκής, αφύσικης παντοδυναμίας, οι οποίες έθεσαν τις βάσεις της επιστήμης αλλά και της δημοκρατίας σε φιλοσοφικό και πολιτικό-πρακτικό επίπεδο…»

Ηράκλειτος ο Εφέσιος: υλιστής-αθεϊστής ή προ Χριστού Χριστιανός(αγ. Ιουστίνος, φιλόσοφος και μάρτυς);


Κατ’αρχάς, το να θεωρή κανείς, ότι ο Θεός κατά το αόριστα χριστιανικό αυτό δόγμα είναι παντοδύναμος με την έννοια, ότι τίποτε δεν γίνεται άλλως είναι φαιδρό για την Ορθοδοξία. Αυτά τα πιστεύουν όσοι έχουν θεοποιήσει την έννοια της προόδου(αστοί διαφωτιστές), των φυσικών κοινωνικών νόμων(Αύγουστος Κοντ, αλλά και Κατόλικος Χριστιανός του 19ου αιώνα Ζοζέφ ντε Μαιστρ, ενί λόγω η φυσιοκρατική κοινωνιολογία) ή την Ιστορία(Καρλ Μαρξ, Φρειδερίκος Ένγκελς «υλιστικά», Hegel ιδεαλιστικά). Στην Ορθοδοξία, υπάρχει η «θεαρχική αδυναμία» του Θεού κατά τον μέγιστο δογματολόγο Άγ. Ι. Δαμασκηνό, που αντιστοιχεί στην τεράστια ανθρώπινη(της αμαρτίας) συμβολή στην μόρφωση της Ιστορίας. Και, αν ο Νίτσε έχη το ελαφρυντικό της Δύσης, όταν λέη, ότι ο Χριστιανισμός είναι «Πλατωνισμός για τον λαό», δεν ξέρω κατά πόσο το έχει κάποιος που ζη στην Ελλάδα εδώ και 2000 χρόνια…

Μας μίλησε για την "θεαρχική αδυναμία" του Θεού -γνώρισμα, όντως, της Ορθοδοξίας και όχι των σκληροπυρηνικά αυγουστίνειων μεγάλων αιρέσεων

Την θέση μου θα κλείση ο μέγιστος φιλόσοφος του 20ου αιώνα Χρ. Μαλεβίτσης όπως τον σταχυολογεί ο Σ. Γουνελάς(«Αντιχριστιανισμός», σσ. 15-16):

«Ο λόγος όμως των Προσωκρατικών οφείλει την συνταρακτική δυναμική του στην θρησκευτική του καταγωγή. Ο Ηράκλειτος, ο Παρμενίδης, ο Εμπεδοκλής, εκκόπτουν τα αγκωνάρια του λόγου τους από το γλωσσικό λατομείο των θρησκευτικών ύμνων, των χρησμών, των επωδών και των καθαρμών. Διότι αυτός ο λόγος είναι εκ γενετής οριακός. Και αγγέλει την ανοικτότητα της υπάρξεως.  Στις ημέρες μας σχεδόν ο μόνος λόγος που εξακολουθεί να λειτουργεί οριακά και διανοικτικά είναι ο εκκλησιαστικός. Μόνο εκεί διασώζεται η μεγάλη ανάμνηση. Είναι ο μόνος λόγος που συναισθάνεται το άνοιγμα της υπάρξεως, τη θνητότητα του ανθρώπου και την αιωνιότητα της ψυχής του. Είναι ο μόνος ποιητικός λόγος, καθώς μας φέρει στις παρυφές της αβύσσου του Θεού».(«Η παιδεία του ανθρώπου», σσ. 89-90)


* είπαμε, ότι ο τίτλος είναι, ανεπίγνωστα, μάλλον, δανεισμένος από τον Μέγα Φώτιο, που εγκαινίασε την βιβλιοκριτική με την «Βιβλιοθήκη» του, όπως μας πληροφορεί και ο μέγιστος Β. Τατάκης στα «μελετήματα Χριστιανικής φιλοσοφίας» του, στο οικείο κεφάλαιο.
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

4 Σχόλια to “Το συνεχές σκότωμα των… υλιστών προσωκρατικών φιλοσόφων”

  1. γρηγόρης στ. Says:

    Κόβε (κείμενα), ράψε (σωζόμενα αποσπάσματα, κι από αυτά ορισμένα βεβαίως) και να το ελληνοκεντρικό πάτριον ένδυμα.

  2. philalethe00 Says:

    @γρηγόρης στ.
    Έτσι, αδελφέ γρηγόρη, δεν είναι απίστευτη αυτή η επιλεκτική -και, όπως το εννοούν αυτοί, μισαλλόδοξη στα άκρα- και παραμορφωτική ιδιαίτατα(=δυτικότροπα) φανατική προσκόλληση στο αρχαίο παρελθόν;

    Και εντάξει, χρυσέ μας άνθρωπε, πες είμαι «ευρωδιαφωτιστής» του 18ου αι., να το δεχθούμε. Όχι, όμως, να σπιλώνεις τεράστιες προσωπικότητες (-επιπλέον δε, προγονικές), λόγω απαιδευσίας και ανελληνίστου… 🙂
    Γενικά, τα μαργαριτάρια του παρ’ημίν Τύπου(καλά, στην τηλοψία,δεν το συζητούμε καν) είναι τόσα-τόσα-τόσα πολλά που πραγματικά δεν τα προλαβαίνεις…… 🙂 Ελπίζω, τουλάχιστον, όσοι διαβάζουν αυτά(και καλά κάνουν), να μην τα παίρνουν και πολύ στα σοβαρά…
    Ευχαριστούμε για την επίσκεψη, αδ. γρηγόρη!!!
    Πολλές ευχές…

  3. Misha Says:

    Φίλτατε Φιλαλήθη

    Χαιρετώ σε ευχόμενος το πρώτον «καλό στάδιον».
    Πόσο εύστοχη είναι η διαπίστωση σου περί του θεωρητικοποιημένου σαρδαναπαλισμού!
    Οι ίδιοι κύκλοι έχουν διαστρέψει ακόμα και τον σπουδαίο Επίκουρο , παρουσιάζοντας τον σαν δήθεν όμοιο τους σατυριάζοντα, ενώ ο άνθρωπος ήξερε ποιες είναι οι πραγματικές ηδονές, τις οποίες ονόμαζε καταστηματικές και διέκρινε από τις λοιπές ηδονές οι οποίες προκύπτουν από την υπερ-ικανοποίηση των πρωτόγονων ενστίκτων
    Μπορώ να διαβεβαιώσω, και μέσα από τις οδυνηρές προσωπικές μου εμπειρίες ότι αυτός ο πρακτικός μηδενισμός οδηγεί σε μεγάλες δυστυχίες.

    Γι αυτό και μαζί με τον μέγα κυρ Φώτη τον Κυδωνιέα, τολμώ να διακηρύξω πως όσο βλέπω το κατάντημα των λεγόμενων «γνωστικών » και «πολιτισμένων», σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, τόσο γίνομαι «φανατικότερος» θιασώτης της Ρωμιοσύνης , ως του κατ εξοχήν τρόπου αντιμετώπισης των αδυσώπητων προβλημάτων αυτής της ζωής.

    Καλή δύναμη, την καλησπέρα μου!

  4. philalethe00 Says:

    @Misha
    Ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και και αντεύχομαι ομοίως…

    Πράγματι, οι άνθρωποι αυτοί εκμεταλλεύονται όποιον μεγάλο μπορούν, για να προωθήσουν τις ιδέες τους αυτές που ταιριάζουν σε… θηλυμανείς ίππους, που λένε κι οι Πατέρες. 🙂 Και, βέβαια, όπως ξέρουμε όσοι έχουμε ζήσει και άνευ Χριστού για την κατά κόσμον χαρά: «άρχεται μεν από των ηδέων, τελευτά δε εις τα λυπηρά»… Βέβαια, σήμερα, για να …ξεπεράσουμε το ψυχικό τραύμα και τον ψυχικό θάνατο, αντί να μετανοήσουμε και να εξαγορεύσουμε, πηγαίνουμε στους …..ψυχοθεραπευτάδες για «αποενοχοποίηση» και κατηγορούμε όσους μιλούν για τις αμαρτίες αυτές, επειδή τάχα …αυτοί τα φταίνε για τις Ερινύες που κατασπαράζουν τις ψυχές των ανθρώπων… Σήμερα, έχουμε ένα υψηλό επίπεδο, ίσως, τεχνικής, αλλά έχουμε χάσει λόγω βλακείας και υπερηφάνειας μία θεμελιώδη γνώση, την περί «φόβου Θεού», δηλαδή φόβου να μην πληγώσουμε την αγάπη Του. Και αυτό καθιστά την τάδε γιαγιούλα του δημοτικού απείρως πιο σοφή από τυφλούς φανατικούς τύπου Νανόπουλου και φουνταμενταλιστές τύπου Nτώκινς.

    Όσο για την Ρωμιοσύνη, πράγματι κρατεί το πλήρωμα της σοφίας. Αλλά, ξέρεις, αδ/φέ Misha, σκέπτομαι με χαρμολύπη το εξής:
    ότι όταν η Ελλάδα έμπαινε στην Ε.Ε., η γαλλική εφημερίδα Le Monde έγραφε για την «χώρα της Φιλοκαλίας» που μπαίνει στην Ε.Ε. με έκπληξη. Αν ρωτήσουμε, δε, ένα τεράστιο ποσοστό των συντοπιτών μας δεν θα ξέρη καν να μας πη δυο λόγια για το τι πράγμα είναι η Φιλοκαλία…
    🙂
    Πολλές ευχές!!!! Καλή δύναμη και σε σένα, αδελφέ και συνοδοιπόρε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: