Εθνικής ταυτότητας ολίγιστα παραλειπόμενα ή περί πρωτοασηκρήτισσας του Υπ. [όχι εθνικής] Παιδείας(μέρος Α’)

by

Παρακολουθώ την σχετική συζήτηση με πολύ διαφέρον, που λέει και ο καταρρίψας τις επιστημονικότατες απόψεις του Φαλμεράγιερ* Κ. Παπαρρηγόπουλος, αεί πολλά διδασκόμενος. Όπως ξέρουμε, «κυκλοφόρησαν»  ποικίλες απόψεις της πρωτοασηκρίτισσας σε ιστολόγια τις οποίες, αντί να τις ασπαστή παρρησιαζόμενη, τις αρνήθηκε. Τα παραθέματα, τουλάχιστον τα περισσότερα, που και η ίδια και οι λοιποί ομοιδεάτες και προασπισταί καταχώρησαν, μάλλον εκθέτουν περισσότερο την συγγραφέα.

Πώς μπορώ, λοιπόν, να συμβάλω στον καιριότατο προβληματισμό αυτόν; Θα καταθέσω ορισμένα πενιχρά σχόλια:

1)Η εθνική ταυτότητα είναι, όντως, ρευστή, όπως λέει η κα Γ.Γ.(Θ. Δραγώνα), και, θα πρόσθετα, πολυσύνθετη, όπως έχει παρατηρήσει και ο Θ. Ζιάκας σε παληότερο βιβλίο του («Έθνος και Παράδοση»). Έχει, όμως, ένα σταθερό πυρήνα.** Αυτό, επειδή τον έχω διαβάσει σε μέρος ικανό, ο Παπαρρηγόπουλος το γνωρίζει. Τα παραδείγματα που θα μπορούσε κάποιος στο θέμα αυτό να καταθέση είναι πάρα πολλά.  Πολλάκις, είναι και υπολανθάνοντα. Η Εκκλησία του Δήμου, ας πούμε, με την Εκκλησία του Χριστού(οι συναζόμενοι λεγόντουσαν «εκκλησιαστές», όπως το βιβλίο της Π.Δ.) στην οποία παρατηρεί ο Χρυσόστομος την ισότητα και «ισηγορία»(πρβλ.: Λειτουργία εκ του λειτός-λαϊκός + έργον!) που δεν υπάρχει, όπως λέει, στο εκχριστιανιζόμενο-εξανθρωπιζόμενο Imperium Romanum της εποχής του.

2)Σε αυτήν την συνάφεια: Για τους Δυτικούς, Φράγκους ιδίως, μα και άλλους,  θα μπορούσε κανείς να θυμηθή την επανάληψη της άκρας βαρβαρότητας της ανύψωσης «γυναικαρίου τινός» στην Αγία Τραπέζα της Αγ. Σοφίας κατά την Άλωση της Πόλης το 1204. Οι πρόγονοι αυτοί των σημερινών Ευρωπαίων και Φράγκων ήσαν που έστησαν την θεά Λογική -Raison στην μορφή μίας πόρνης στην Αγ. Τράπεζα της Παναγίας των Παρισίων κατά την απαρχή της Ιακωβίνικης Δικτατορίας(1793). (Βεβαίως, κατόπιν, ο ονομασθείς και Στάλιν της εποχής, Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος κατείργησε αυτήν την λατρεία και εμφανίστηκε, μάλιστα, και ως ιερέας στην Fete de l’ Etre Supreme, εορτή της λατρείας του Υπέρτατου Όντος, του Οποίου την θρησκεία εγκαθίδρυσε επισήμως.)  Αν θυμηθ0ύμε δε τον (μεγάλο) Γάλλο πατριώτη Σατωμπριάν, θα σημειώσουμε σε αυτά, ότι η γαλλική-φραγκική ψυχή εκφράζεται τέλεια από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη(το σημειώνει σε απόφθεγμά του).

Ιδιαίτερα, οι Φράγκοι προ της εφαρμογής της αρχής των εθνοτήτων του εθνοκράτους, έχουν ένα μακρόχρονο «χριστιανικό βασίλειο», από τον βασιληά Κλοβίς ως τον «αδύναμο και ανίκανο» -και, κατά τους επικριτές του, υπεύθυνο για την ανατροπή του, άρα- Λουδοβίκο τον ΙΣΤ’ και οι δημοκρατικές αρχές χρωστάνε πολλά στον Χριστιανισμό, όπως αποδεικνύει και ο μέγας Γάλλος Lamennais.

"Τι να κάνουμε;"- εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου του Λένιν για το κόμμα νέου τύπου

3)Χαρακτηριστικές επισημάνσεις πάνω στην ρωσσική ταυτότητα, αλλά και πάνω στην φραγκική και την γερμανική έχει κάνει ο εκ των μεγίστων φιλοσοφων του 20ου αιώνα(εμείς ξέρουμε, ένεκα των ιδεολογικών μηχανισμών, μόνο τον …Μισέλ Ονφρέ) Ορθόδοξος, δεδηλωμένος χριστιανός σοσιαλιστής και αναρχίζων-οικουμενίζων Νικολάι Μπερντιάεφ. Ως γνωστόν, έχει γράψει βιβλία για την «ρωσσική ιδέα», αλλά και «τις πηγές και το νόημα του ρωσσικού κομμουνισμού», ο οποίος χρωστά «περισσότερα στον Ιβάν τον Τρομερό παρά στον Μαρξ»(εξ ου και ο χαρακτηρισμός «κόκκινος Τσάρος» για τον Στάλιν). Ιδιαίτερα, σε ένα από τα πρώτα έργα του για τον Μπολσεβικισμό(εν αντιθέσει με τον «δυτικότροπο» Κομμουνισμό ως όρος), είχε γράψει το οργισμένο, ότι οι Μπολσεβίκοι «κατέστρεψαν την Ρωσσία, αλλά με ρωσσικό τρόπο». Είχε αναλύσει και την ακραιφνή ρωσσικότητα του Ντοστογιέφσκι, αλλά και αποφανθεί, ότι «οι Ρώσσοι είναι αποκαλυπτικοί(σ.φ.:Ορθόδοξοι) ή μηδενιστές». Ιδιαίτερα, ο μηδενισμός θεωρείται ευρύτερα ως ένα ρωσσικό φαινόμενο, με προέλευση τον αντίστροφο μηδενισμό της ασκητικής ρωσσικής Ορθοδοξίας(=ο Θεός-Χριστός είναι το παν, ο Κόσμος είναι το μηδέν). Δείτε εδώ την εθνική συνέχεια, παρά το ότι είναι δυσδιάκριτη. Ο ασκητισμός της Ρωσσικής Ορθοδοξίας φαίνεται στον Νετσάεφ, στην «κατήχηση του επαναστάτη» ιδιαίτερα, ενώ η αγιότητα στον Τσερνιτσέφσκι(βασικός λόγος για τον οποίον έμαθε ο Μαρξ την ρωσσική προς το τέλος της ζωής του), τον Ντομπρολιούμπωφ κ.α.

Αυτές, λοιπόν, οι θεμελιώδεις ομοιότητες και συνάφειες νομίζω, ότι υπάρχουν πάντοτε μέσα στην ζωή των εθνών που δεν προήλθαν από τεχνητή γένεση… Και η καταγωγή τους βρίσκεται του ενός μεν τουλάχιστον(μετά τον θεληματικό εκχριστιανισμό τους) στον Άγιο Βλαδίμηρο του Κιέβου(10ος αι. μ.Χ.), του άλλου δε στον βασιληά Κλοβίς(5ος-6ος αι. μ.Χ.).

*Το μεγάλο πρόβλημα είναι, ότι η πλέον, ίσως, εμβληματική μορφή της ελληνικής κομμουνιστικής(-μαρξιστικής; ) Αριστεράς, ο Άρης Βελουχιώτης, αναφέρεται στον «λόγο της Λαμίας» στον «έξυπνο»(=εξυπνάκια) Φαλμεράγιερ και το πώς απέδειξαν την ελληνικότητά τους οι ΕΑΜ-ικοί εν αντιθέσει με τα όσα δίδαξε αυτός και άλλοι. Από ό,τι φαίνεται, επηρεάστηκε πάρα πολύ κι’ αυτός από τους Ρομαντικούς του 19ου αιώνα. Βεβαίως, ο Ρομαντισμός συνιστά την υπέρβαση και την πραγμάτωση της προόδου εν σχέσει με τα «ορθολογιστικά( ; ) φώτα» του 18ου αιώνα, η οπισθοδρόμηση στα οποία είναι ακριβώς ό,τι λέμε αντίδραση.
**Πολύ χαρακτηριστικό είναι το εξής: πρώτος που αυτοαποκλήθηκε φιλόσοφος είναι ο Έλληνας Πυθαγόρας ο Σάμιος. Η αρχαιοελληνική φιλοσοφία, λέει ο πλατωνικός και μετά Χριστιανός συγγραφέας Κλήμης Αλεξανδρείας, είναι «ζήτησις αληθείας». Αυτή η ζήτηση της αλήθειας, που χαρακτήρισε καθοριστικά την ελληνική ταυτότητα και ιδιαιτερότητα, είχε ως αποτέλεσμα την αρχαιοελληνική θρησκευτικότητα, όπως και την εύρεσή της στο πρόσωπο του Χριστού, που είναι η εν σαρκί Παν-αλήθεια, όπως λένε και οι Χρυσόστομος και Αγ. Ι. Πόποβιτς. Εξ ου και ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος μιλάει για την κατά Θεόν φιλοσοφία στην «Αντιφώνησίν» του. Εξ ου, δεύτερον, και ότι αρκετοί πρώτοι Χριστιανοί και ιδιαίτερα «Απολογητές»(=συντάσσοντες -υπερασπιστικές- πρεσβείες υπέρ Χριστιανών στους θεοποιημένους αυτοκράτορες κ.α.), φορούν το τριβώνιο του αρχαιοέλληνα φιλοσόφου δια βίου. Γιατί το φορούν; Διότι θεωρούν, ότι η Χριστιανοσύνη, η Χριστιανική πίστη, είναι η κατ’εξοχήν φιλοσοφία.
***σε μία εποχή όπου μεσουρανούσε η ασκητικότατη Αγία Γενεβιέβη των Παρισίων, που συμβούλευε και τον βασιληά να έχη πολιτική υπέρ των φτωχών και δυστυχισμένων
Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: