O …»θρησκόληπτος σχολαστικισμός της Ανατολής»(sic)!

by

Πρόκειται για αποστροφή της εισαγωγής (γραμμένης από τον συγγραφέα) από το νέο βιβλίο του γνωστού δημοσιογράφου του σταθμού της τηλοψίας «Μέγα» Δ. Καμπουράκη ο «άγιος αγύρτης» (δείτε ενδεικτικά εδώ, παρακαλώ, σχετικά, αν θέλετε) και αναφέρεται στην παιδεία του τοτινού, που λέει και ο Καστοριάδης,Κράτους που είδε να επικρατεί -εξ όσων πρόλαβα να προσλάβω-  ο περίφημος ανατρεπτικός -και θα λέγαμε σήμερα οικοαναρχικών απόψεων(ή νεολουδίτικων, όπως ο Jeremy Rifkin κατά επικριτές του)- μοναχός Παπουλάκος (Χριστόφορος) που έζησε τον 19ο αιώνα.

Η πρώτη επαφή μου με το βιβλίο έγινε ένεκα εξαίρετου φίλου εργαζόμενου σε βιβλιοπωλείο που σκέφτηκε -φιλοφρόνως, όπωσδήποτε- ότι θα με ενδιέφερε. Από την άλλη, εγώ είχα κάποιους …σκοτεινούς λογισμούς για το περιεχόμενο, βέβαια, ήδη με την πρώτη όψη. Τελικώς, ο συγγραφέας δεν αποφεύγει τον πειρασμό του (επιδημικού εγχωρίως, σύγχρονη μορφή της διαχρονικής μας ξενομανίας*) αστικού φωταδισμού του 18ου αιώνος. Δεν κάνει ισορροπημένη παρουσίαση καν των θέσεων και απόψεων. Ενώ άλλοι συγγραφείς, χωρίς ιδιαίτερη έρευνα και εστίαση, το έπραξαν. Ένας από αυτούς, ο γνωστός έξοχος Αριστερός συγγραφέας και αρθρογράφος Κ. Βεργόπουλος σε βιβλίο του που αφορά τις οικονομικές πολιτικές του 19ου αιώνα στο ελλαδικό κράτος(!).

Τα κηρύγματά του(1851-1852) τουλάχιστο προκάλεσαν ένοπλη εξέγερση κατά του Όθωνα.

Θα μου πήτε: εντάξει με αυτά, αλλά πού το είδες το σφάλμα; Μα… ο πατέρας του σχολαστικισμού, ρεύμα με το οποίο ξεκινάει η διαλεκτική πορεία της Δύσης, που περνώντας από την Μεταρρύθμιση και Αντιμεταρρύθμιση, καταλήγει ομαλά(μέσα από μία εκκοσμίκευση γνωστών αιρετικών χριστιανικών ιδεών -το ίδιο που έκανε και ο Μαρξ με τον παληό ιουδαϊκό μεσσιανισμό που μεταμόρφωσε σε πολιτικό, δηλαδή) στον αστικό Διαφωτισμό(κυρίως της Γαλλίας), είναι ο Θώμας Ακινάτης(Thomas Aquinas/ d’Aquin, 1225-1274)!!!

Ο κατά καθολική παραδοχή πατέρας του σχολαστικισμού αγιοποιημένος του Κατολικισμού Θωμάς Ακινάτης

Παροιμιώδης είναι και η μάχη του μέγιστου Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά(το άσηπτο σκήνωμά του κείται στον μητροπολιτικό Ναό της Θεσσαλονίκης έως σήμερα) κατά του σχολαστικισμού στο πρόσωπο του «λατινέλληνα» «Βαρλαάμ του Καλαβρού»(1290-1348).  Από εκεί μάλλον μας προέκυψε και ο …ομολογουμένως πανέξυπνος όρος «ομφαλοσκόπος», που αναφέρεται στην Ησυχαστική μέθοδο, που είναι και το πεντόσταγμα της Ορθόδοξης καθ’ημάς Ανατολής στην γνωσιολογία, αν και έχει προηγούμενα στην εθνική μας παράδοση στα Μυστήρια της Ελευσίνας, στους Ορφικούς, τον Πυθαγόρα και τους Πυθαγόρειους.

Από εκεί προκύπτει και η λατρεία, αν θέλετε να το προχωρήσουμε έτι, ορισμένων φωταδιστών στον «ορθολογιστή», αρχαιοελληνιστή εν τινί μέτρω, Θωμά τον Ακινάτη(σχολαστικισμός =»χριστιανισμός» + αριστοτελικό κοσμοείδωλο, μέθοδος, ορολογία, συστηματοποίηση).

Όσο για τον καϋμένο τον κατά την προφορική παράδοση αψηφώντα τους τεθειμένους φυσικούς νόμους(δια «θαυμάτων») Παππουλάκο, υπάρχουν μελέτες που οπωσδήποτε είναι πιο δίκαιες, ακόμη και αυτή του Μπ. Άννινου που προσωπικά έχω υπ’όψει -ή, πολύ περισσότερο, του Κωστή Μπαστιά. Κάτι τέτοιες περιπτώσεις, ξέρετε, αρκούν για να διαπιστώσει κανείς (πάλι) αυτό που έλεγε ο Αριστοτέλης και αναφέρει και ο σύγχρονος Άγιος Νεκτάριος στο «περί αληθούς και ψευδούς μορφώσεως»: ότι, δηλαδή, χωρίς την κάθαρση της καρδιάς, θα λέγαμε χριστιανικώ τω τρόπω, η γνώση και η μόρφωση δεν ωφελεί αφ’εαυτής της. Και εδώ, βέβαια, είναι, έγκειται, και η ουτοπία των παληών αστών ουμανιστών.

*στην εποχή του Κόντογλου, ας πούμε, εξέχουσα μορφή της ξενομανίας ήταν η «γκαιτολατρία» -σήμερα κοντά ανύπαρκτη, θα λέγαμε
** (Συμπλήρωση 29/12/2009 18:00) Διαβάζω και στην κατά τα άλλα καλή παρουσίαση του θέματος στο εκσυγχρονιστικότατο και παγκοσμιοποιητικότατο «Βήμα» το …επιμύθιον και μακροθυμώ 🙂 :
«Και βέβαια η επίσημη απόφαση περί αγιοποίησής του εκκρεμεί ακόμη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά το ερώτημα δεν είναι αν θα περάσει ο Παπουλάκος στο εορτολόγιο ή όχι. Μάλλον πρέπει να μας απασχολεί αν σε μια εποχή που φοβάται την παγκοσμιοποίηση, την τεχνολογία, τον εκσυγχρονισμό και τους αλλόθρησκους γενικότερα γίνει ξανά του Παπουλάκου(σ.φ.: sic). Τουλάχιστον όσα δεν έγραψαν οι δημοσιογράφοι τότε τα γράφει ένας σημερινός απόγονός τους.»

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artId=305760&dt=20/12/2009

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: