Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό(του αδ. Ζείδωρου)

by

Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό

Του αδ. Ζείδωρου

Στην προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε δεν υπήρξαν σοβαρές αμφισβητήσεις για τη συμμόρφωσή μας με τις οικονομικές επιταγές των υπερκρατικών κέντρων εξουσίας. Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα φάνηκαν να διαφωνούν περισσότερο για το αν η οικονομική μας πολιτική θα εξαρτάται από τη μία ή την άλλη δύναμη, παρά για το αν θα πάψει να αποτελεί το παράσιτο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Στηλιτεύοντας αυτή την κατάσταση ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε ομιλία του προ ημερών σημείωσε: «Γίνεται λόγος για έναν πλανητικό καπιταλισμό, ο οποίος επιβάλλει τους ατέγκτους νόμους της αγοράς σε όλη την υφήλιο, για μία «τρομοκρατία της αγοράς». Η απόλυτη προτεραιότητα της οικονομίας και ο ανάλγητος ανταγωνισμός αποτελούν μία παγερή πραγματικότητα, η οποία δυναμιτίζει το κοινωνικό κράτος και προβάλλει το δίκαιο του οικονομικώς ισχυροτέρου ως μονόδρομο προς την ευημερία. Η παγκοσμιοποίηση απειλεί να συνθλίψει και να εξαφανίσει την ετερότητα των προσώπων μέσα στην απρόσωπη ανωνυμία του γιγαντισμού των οικονομικών εξελίξεων και μεγεθών».

Ως Χριστιανοί ίσως να μην μπορούμε να αλλάξουμε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και τον εγωισμό. Κι αυτό γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πως, κι αν χτυπήσουμε τον εγωισμό με επαναστατικό τρόπο στις οικονομικές του εκδηλώσεις, χωρίς να απαλλαγούμε από την εσωτερική του κακία, γρήγορα θα παρουσιασθεί ξανά ύπουλα μεταμφιεσμένος. Μήπως κάτι τέτοιο δε συνέβη και με τον υπαρκτό σοσιαλισμό, ο οποίος κατέληξε κρατικός καπιταλισμός; Μήπως ο υλισμός ως βάση του καπιταλισμού δεν είναι κυρίαρχος και στο σοσιαλισμό; Αυτή είναι η ψυχολογική πείρα, που έχει αποκτήσει ο Χριστιανισμός από τους είκοσι αιώνες ζωής του. Μα κι αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, είναι, ωστόσο, στο χέρι μας να μεταβάλλουμε τον τρόπο που εμείς συμμετέχουμε στο σύστημα αυτό και πρωτίστως τον τρόπο που διαχειριζόμαστε το εισόδημα και την περιουσία μας.

Σύμφωνα με τις Παροιμίες, ο ευσεβής άνθρωπος παρακαλεί το Θεό: «πλοῦτον δὲ καὶ πενίαν μή μοι δῷς, σύνταξόν δέ μοι τὰ δέοντα καὶ τὰ αὐτάρκη» (κεφ. ΚΔ΄). Ο Ιερός Συγγραφέας ζητάει από το Θεό την αυτάρκεια, τα αγαθά εκείνα που είναι απαραίτητα για την επιβίωσή του και όχι άλλα. Στην Καινή Διαθήκη, το ιδεώδες σύστημα της ιδιοκτησίας αποκρυσταλλώνεται στην πρακτική των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. «Πάντες δὲ οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά» (Πραξ. β΄ 44). Η κοινοκτημοσύνη εν αγάπη εντάσσεται στο θαύμα της πρωτοχριστιανικής ζωής και διά της Αγίας Γραφής κηρύσσεται σ’ όλη την Οικουμένη. Με την εμφάνιση του κοινοβιακού μοναχισμού, η κοινοκτημοσύνη θα εφαρμοστεί για περισσότερα από 1700 χρόνια. Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προβάλλοντας σαν πρότυπο ορθόδοξης ζωής το μοναστικό κοινόβιο έλεγε σ’ ένα λόγο του πώς θέλει, ονειρεύεται να φτιάξει τη χριστιανική κοινωνία: «Σ’ όσα λέγαμε μέχρι τώρα, ας τονίσουμε και τούτο: Και όλοι να πουλήσουν όλα τα υπάρχοντά τους, και να φέρουν εδώ τις εισπράξεις, μπροστά μας. Με τα λόγια το λέω. Μην ταραζόσαστε. Κανείς, ούτε πλούσιος, ούτε φτωχός… Έτσι και στα μοναστήρια τώρα ζουν, όπως άλλοτε οι πρώτοι πιστοί Χριστιανοί στα Ιεροσόλυμα… Αν όμως είχαμε την πείρα της κοινοβιακής ζωής, τότε θα ‘χατε κι εσείς όλο το θάρρος να την πραγματοποιήσετε. Και πόση χάρη έχει αυτός ο τρόπος ζωής… Αν προχωρούμε έτσι, σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, πιστεύω στο Θεό, ότι κι αυτό θα γίνει. Μόνο να ‘χετε εμπιστοσύνη σ’ εμένα, και με την τάξη θα κατορθώσουμε να το πραγματοποιήσουμε. Κι αν δώσει ο Θεός ζωή, πιστεύω, πως γρήγορα θα σας οδηγήσω σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, στην κοινοκτημοσύνη.» (Εις τας πράξεις, 11, 3)


Η πατερική γραμματεία έχει ασχοληθεί εκτενώς με το σύστημα της χριστιανικής κοινοκτημοσύνης ως το ιδανικό σύστημα ιδιοκτησίας. Συνοπτικά μπορούμε να παρατηρήσουμε:

Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, η μοναστική κοινοβιακή ζωή είναι το πρότυπο της κοινωνικής και οικονομικής τους ζωής. Αντίστοιχα, η κοινοκτημοσύνη, όπως τη βρίσκουμε στα έργα του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου και του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος, είναι το ψηλότερο σκαλοπάτι της φυσικής κατάστασης του ανθρώπου στην κλίμακα της ιδιοκτησίας. Ανώτερη από αυτήν και πάνω από τις φυσικές δυνάμεις του ανθρώπου είναι μόνο η ακτημοσύνη.

Η κοινοκτημοσύνη εφαρμόζεται με επιτυχία σε μικρές κοινότητες, που τα μέλη τους συνδέονται με τη χριστιανική αγάπη, γιατί η ιδιοκτησία «του Κυρίου» είναι για όλους τους «δούλους» του. Είναι η συνέπεια της τέλειας αγάπης, γιατί ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως ο Θεός. «Εκείνος που έχει τον πλησίον του σαν τον εαυτό του, δεν ανέχεται να έχει ο ίδιος τίποτα περισσότερο απ’ τον πλησίον του», παρατηρεί ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Με την χριστιανική κοινοκτημοσύνη καταργείται ή περιορίζεται η ατομική ιδιοκτησία και εξαλείφεται το ατομιστικού (ειδωλολατρικό-ρωμαϊκό-σύγχρονο ευρωπαϊκό) πνεύμα, που είναι και η αιτία γένεσης για τις ζήλειες, τις φιλονικίες, τους χωρισμούς, τις έχθρες και τους πολέμους. «Το σον και το εμόν εξώρισται», λέει ο Ιερός Χρυσόστομος. Με την κοινοκτημοσύνη επέρχεται η ουσιαστική ισότητα και ενότητα των ανθρώπων και στα υλικά αγαθά. Χωρίς αυτές, ολόκληρη η ουμανιστική φιλολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραμένει κουτσή. Γι’ αυτό, και όποιος έχει ατομική ιδιοκτησία μέσα στο κοινόβιο θεωρείται προδότης σαν τον Ιούδα. Όπως λέει ο Μ. Βασίλειος, η «ιδιάζουσα κτήσις» είναι κλοπή.

Αιτία και βάση της κοινοκτημοσύνης αποτελεί η αγάπη, γι’ αυτό και μας χαρίζει την ευλογία του Θεού. Με αυτήν δημιουργείται η υποδειγματική ανθρώπινη κοινωνία, με αποτέλεσμα ακόμη και οι άπιστοι να γίνονται Χριστιανοί από το θαυμασμό τους για την αγαπητική οργάνωση των Χριστιανών, να ενώνεται όλος ο κόσμος κι έτσι να δοξάζεται ο Θεός στη γη. Η κοινοκτημοσύνη είναι ικανή «την οικουμένην επιστρέψαι άπασαν», όπως λέει ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος. Αντίστοιχα, η χριστιανική κοινοβιακή ζωή βοηθάει ηθικά και πνευματικά τον άνθρωπο, γιατί τον απαλλάσσει από τις πολλές φροντίδες για τα υλικά αγαθά κι έτσι τον βοηθάει χρονικά και ηθικά για ν’ ασχοληθεί με τα πνευματικά. Καταργεί την υπερηφάνεια του πλουσίου και δίνει αξιοπρεπή αλλά χωρίς εγωισμό ζωή στο φτωχό. Αναπτύσσει τη συνεργασία, την ενότητα και τη συναισθηματικότητα των ανθρώπων, την εμπιστοσύνη στο Θεό και στον κάθε αδελφό, και τελικά την αγάπη στον άνθρωπο και στο Θεό, κι έτσι ο άνθρωπος και σ’ αυτή τη γη ζει ευτυχισμένος.

Όλα αυτά ίσως ηχούν παράξενα στα αφτιά μας, γιατί είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στην αφθονία και την απόλαυση. Τα οικονομικά αδιέξοδα όμως και η πίεση που δέχονται σήμερα οι πανεπιστημιακοί πτυχιούχοι στην αγορά εργασίας αργά ή γρήγορα θα μας αναγκάσουν να τα σκεφτούμε. Ίσως είναι ο καιρός να γυρίσουμε στην απλή ζωή της κοινότητας. Τα οφέλη θα είναι τεράστια για την πνευματική μας ζωή, αλλά θα βοηθήσουν και στην απήχηση του χριστιανικού μηνύματος στη σύγχρονη κοινωνία. Γιατί ο Χριστιανισμός «είναι στην ουσία της αποστολής του προοδευτικός. Δεν έρχεται να μας πει ότι τα ανθρώπινα έχουν «ευ και καλώς», ίσα-ίσα ζητάει το νέο, που θα είναι συγχρόνως και καλύτερο. Τους «καινούς ουρανούς και την καινήν γην», εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Αλέξανδρος Τσιριντάνης).

(Το κείμενο είναι βασισμένο στο βιβλίο «Το πρόβλημα του θεσμού της ιδιοκτησίας» του Ν. Θ. Μπουγάτσου των εκδόσεων «Κοράλι»)

σημ. φιλαλήθους/philalethe00: Το κείμενο παραχωρήθηκε εκθύμως από τον αδελφό σε… σύναξιν διαλεκτική, και η πρώτη δημοσίευσή του εγένετο ώδε.
Να σημειωθή, ότι το θεωρήσαμε αξιόλογο για τον λόγο, ότι:
-προβάλλει ένα πολύ διαφορετικό λόγο από το καλβινιστικό απολιτίκ.
-προβάλλει την αυτοοργάνωσή μας ως Εκκλησίας και την ανεξαρτησία μας από το Κράτος μέσα από μία επαναστατική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων σύμφωνα με τους Πατέρες.
Δεν συμφωνούμε, βέβαια, με τον «ιστορικό πεσσιμισμό», για να χρησιμοποιήσω μία αυτοαναφορική φράση του πρώιμου Μπερντιάεφ, που φαίνεται να διαπερνά εν τινί μέτρω το κείμενο, όπως δεν συμφωνεί και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς κ.π.α. Παραταύτα, είναι ένα έξοχο παράδειγμα της καλής χριστιανοκοινωνικοπολιτικής ανησυχίας που αναζωογονείται σε ένα μέρος -ημών- της Ορθόδοξης Χριστιανικής νεολαίας.


Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

9 Σχόλια to “Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό(του αδ. Ζείδωρου)”

  1. site www.xristianiki.gr Says:

    πολύ ωραίο το άρθρο με πλούσιες πατερικές αναφορές,με εξαίρεση την παράγραφο «ως χριστιανοί ίσως μπορεί να μην μπορούμε να αλλάξουμε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα…….»η παράγραφος αυτή πραγματικά είναι «πεσιμιστική».Όχι γιατί πιστεύουμε βέβαια ότι αυτό είναι εύκολο να γίνει και ίσως να μην γίνει ποτέ. Δεν πρέπει όμως να ξεκινάμε με πεσιμιστική διάθεση κάνοντας «εκπτώσεις «στους στόχους μας,άσχετα ποσο μακριά μπορούμε να φθάσουμε. Επίσης στον τίτλο αναφέρεται «πέρα από τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό» ενώ αργότερα προτείνει ένα χριστιανικό κοινωνισμό ή σοσιαλισμό (κατά το ξενικώτερο) .Ίσως θαταν πιό εύστοχος ο τίτλος «πέρα απο τον υλιστικό καπιταλισμό και την υλιστική εκδοχή του σοσιαλισμού»

  2. philalethe00 Says:

    @site http://www.xristianiki.gr
    Προσυπογράφω. «Κατά πάντα και δια πάντα». 🙂
    Δεν μπορούμε ιδιαίτερα ως Χριστιανοί να κάνουμε εκπτώσεις, διότι ακριβώς η κοινωνική δικαιοσύνη μας βασίζεται «στον Θεό και στην δικαιοσύνη του Θεού», όπως θα έλεγε και ο Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς… Πολλές ευχές, ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη!!

  3. Σταύρος βασδέκης Says:

    ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΙΩΤΙΣΜΩΝ ΔΕΞΙΑ – ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΣ – ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

    Προς μια υπέρβασης των μειωτισμών Δεξιά – Αριστερά και Δεξιός – Αριστερός.
    Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε και την εξής ανοησία, μεταξύ των πολλών άλλων:
    ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, 18, 8 «Εάν το χέρι σου ή το πόδι σου σε σκανδαλίζει, κόψε το και ρίξε το μακρυά. Είναι καλύτερα για σένα να μπεις εις την ζωήν κουλός ή κουτσός παρά να έχεις δύο χέρια ή δύο πόδια και να σε ρίξουν στην αιώνια φωτιά». Αμέσως μετά λέει ακριβώς το ίδιο και για τα μάτια!

    Κανείς ευτυχώς χριστιανός δεν εφάρμοσε τις εντολές αυτές, όπως άλλωστε και καμμιά άλλη.

    Και ποιος να το περίμενε ότι οι εντολές αυτές θα εφαρμόζονταν στον χώρο της πολιτικής, εδώ κι έναν περίπου αιώνα!
    Διότι τι θα πει αυτός είναι Δεξιός; Θα πει πως είναι ένας άνθρωπος που έκοψε και έριξε το αριστερό του χέρι, πόδι και μάτι, επειδή τον σκανδάλιζαν! Και τώρα είναι κουτσός, κουλός και μονόφθαλμός. Και παρ’ ότι δεξιός, ότι και να κάνει, το κάνει αδέξια.
    Και δεν του φτάνει που ακρωτηρίασε τον εαυτό του, αλλά τον πιάνει μανία να ακρωτηριάσει και όλους τους άλλους, που δεν τους κόφτει να αυτοαακρωτηριαστούν, όπως να πούμε το έκαναν αυτό οι Αμερικανοί στους Βιετναμέζους ή στους Χιλιανούς.

    Ακριβώς μάλιστα το ίδιο κάνει και ο Αριστερός άνθρωπος. Μόνο που αυτός κόβει και ρίχνει τα δεξιά του μέλη, επειδή αυτά είναι που τον σκανδαλίζουν. Κι αυτόν τον πιάνει μανία να ακρωτηριάζει τους άλλους που είναι Δεξιοί! Όπως να πούμε έκανε ο Στάλιν σε εκατομμύρια Ρώσους που μετά μανίας ήθελαν σώνει και καλά να κρατούν τα δεξιά τους μέλη. Ή όπως έκαναν οι ίδιοι στους Πολωνούς και στους Τσεχοσλοβάκους.

    Ανάμεσα τώρα σ’ όλους αυτούς κάθομαι κι εγώ απορημένος. Επιθυμώ να περπατάω και με τα δυο μου τα πόδια. Και με το αριστερό και με το δεξί. Να εργάζομαι και με τα δυο μου χέρια, να βλέπω και με τα δυο μου μάτια, ν’ ακούω και με τα δυο μου αυτιά, να μυρίζω με τα δυο μου ρουθούνια, ν’ αναπνέω με τα δυο μου πνευμόνια.
    Γυρίζω προς τους Δεξιούς να συνομιλήσω και πριν προλάβω ν’ αρθρώσω μια λέξη μ’ αποκαλούν κουμμούνι. Ρε παιδιά, να, τα έχω όλα τα δεξιά μου μέλη κι αγαπάω και την πατρίδα μου. Όχι, μου απαντούν, διότι έχεις και τα αριστερά, κι αυτό είναι εγκληματικό.
    Γυρίζω προς τους Αριστερούς να συνομιλήσω και πριν προλάβω να πω μια λέξη μ’ αποκαλούν Χούντα και φασίστα. Ρε παιδιά, να, έχω πάνω μου όλα τα αριστερά μέλη μου. Όχι, μου απαντούν, διότι έχεις και τα δεξιά. Μα βρε καλά παιδιά, αγαπάω και την πατρίδα μου σας λέω. Όχι μ’ απαντούν, είσαι εθνικιστής. Το σωστό είναι να αγαπάς όλες τις πατρίδες του κόσμου πλην μιας. Την δική σου!

    Η περίπτωση του Αμελούς ανθρώπου:
    Ο τάδε ήταν Δεξιός. Ήδη δηλαδή είχε κόψει και ρίξει τα αριστερά του μέλη. Κάποια στιγμή όμως έλαμψε η αλήθεια μέσα του και μεταπήδησε στην Αριστερά. Εκεί βεβαίως αναγκαστικά έκοψε τα δεξιά του μέλη. Έτσι κατέστη ο άνθρωπος Αμελής. Άλλοι τώρα βλέπουν για λογαριασμό του κι άλλοι ακούνε για πάρτι του.
    Το χειρουργικό εργαλείο των ακρωτηριασμών έχει όνομα. Λέγεται Πίστη.
    Αυτός είναι ο λόγος που οι αρχαίοι πρόγονοι των Ελλήνων δίδασκαν το «Να θυμάσαι να απιστείς».
    Αυτός επίσης είναι ο λόγος που Γ. Μανιάτης, ο ιδρυτής του ΕΥΡΕΤΗΡΙΟΥ είπε «Πίστεψες; Χάθηκες».

    Πώς όμως πέρασε στην πολιτική η διδασκαλία του Χριστού περί των ακρωτηριασμών;
    Για μεν τους Δεξιούς δεν απαιτούνται εξηγήσεις αφού σ΄όλες τις σημαίες μοστράρει πάντοτε ο σταυρός του Χριστού.
    Με τους Αριστερούς όμως τι τρέχει; Ο Μαρξ υποσχέθηκε ότι αυτό που οι χριστιανοί επιδιώκουν για τον άλλο κόσμο, αυτός το υπόσχεται γι’ αυτόν, τον εδώ και τώρα. Ναι, συμφωνώ. Εδώ και τώρα δικαιοσύνη, ελευθερία, ισονομία και ειρήνη. Πώς όμως ολ’ αυτά!
    Με την δικτατορία του προλεταριάτου. Δηλαδή ξανά μανά ακρωτηριασμοί.

    Κοντολογίς οι πάντες, πλην σπανίων εξαιρέσεων, αποκλείουν την περίπτωση της υπέρβασης της αντίθεσης Δεξιά- Αριστερά. Πώς είναι αδύνατον να επέλθει συμφωνία των τάξεων αντί της υπάρχουσας «πάλης των τάξεων».
    Δηλαδή ότι οι Σουηδοί, οι οποίοι διαθέτουν αξιοθαύμαστη επίδοση στο ζήτημα της συμφωνίας των τάξεων, μάλλον τυγχάνουν εξωγήινοι. Το γεγονός ότι είτε κυβερνώνται από «αριστερό» κόμμα είτε από «δεξιό» είναι ένα και το αυτό για την χώρα, δεν φαίνεται να συγκινεί και να προβληματίζει ούτε Αριστερούς ούτε Δεξιούς.

    Όπως όμως και να έχουν οι ιδέες και οι θεωρίες, τα γεγονότα και οι καταστάσεις είναι κατηγορηματικές και ανελέητες. Και οι Δεξιοί και οι Αριστεροί, όπου έχωσαν τη μούρη τους, ωσάν τέτοια, αριστερή ή δεξιά, δημιούργησαν τραγωδίες. Είναι που είναι ο άνθρωπος τραγικό ων από τη φύση του, πλάκωσαν και οι επεμβάσεις των ακρωτηριασμένων ανθρώπων για να τον φέρουν σε τραγικότερη ακόμα κατάσταση.

    Ας ξαναθέσουμε λοιπόν την πρόκληση: μπορούμε και πρέπει να βαδίσουμε προς μια υπέρβαση της αμαρτωλής ψευδοαντίθεσης ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΕΞΙΑ;
    Επί τέλους, οι αρτιμελείς άνθρωποι ως πότε θα τυγχάνουν υπό κατηγορία!

    Σταύρος Βασδέκης
    Μαυροκορδάτου 31
    Σέρρες 62100
    Τηλ. 2321052462
    vasdekis@athriskos.gr

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση όλων των άρθρων δίχως την άδεια του συγγραφέα και χωρίς αναφορά στην πηγή.

  4. philalethe00 Says:

    @Σταύρος βασδέκης

    Αγαπητέ, ευχαριστώ για την επίσκεψη. Εύχομαι να έρχεστε να τα συζητάμε. Δεν γίνεται να είστε πιο φανατικός από αυτούς τους αθέους (άθρησκος, ως Ορθόδοξος Χριστιανός, είμαι και εγώ)με τους οποίους ως τώρα συζητώ και είναι φίλοι μου. Έχω δύο λογισμούς για αυτά που γράφετε.
    Εν προκειμένω, όμως, θα ρωτήσω πρώτα ποια ακριβώς σχέση έχουν αυτά που μας λέτε με το θέμα μας.

    Ο συντάκτης προσπαθεί να υπερβή κάποιους «σοσιαλισμούς» με την ρωσσική θεολογικοφιλοσοφική έννοια -Ντοστογιέφσκι, Σολόβιεφ, Μπερντιάεφ κ.α.- και να μας υποδείξη ένα διττό αγώνα, πνευματικοκοινωνικό, που τουλάχιστον θα μας οδηγήση σε μία ενδοεκκλησιαστική ριζική μεταρρύθμιση και απάλειψη του ακούσιου πόνου των ενδεών αδελφών μας.

    Εσείς, από την άλλη, με μία «διαστημική», αν μου επιτρέπετε, ερμηνεία (που σπεύδετε να χαρακτηρίσετε ανόητη, βεβαίως και είναι) ενός λόγου του Χριστού, μας μιλάτε για μία σύνθεση κάποιων γνωρισμάτων κάποιων εννοιών αριστεράς και δεξιάς…

  5. Σταύρος βασδέκης Says:

    Αδελφέ φιλαληθή,
    Ήθελα να πω ότι με τους μακαρίου πτωχούς τω πνεύματι πράγματι μπορεί να επέλθει «σύστημα χριστιανικής κοινοκτημοσύνης». Με τους κολασμένους πλουσίους τω πνεύματι όμως πώς θα σταθεί «το ιδανικό σύστημα ιδιοκτησίας». Και προ παντός όταν στην δεύτερη αυτή κατηγορία καταθέτουν διαχρονικώς εξαιρετικές επιδόσεις οι αντιπρόσωποι του θεού επί της γης;
    Δεκάδες ντοκουμέντων έχω καταθέσει για το ζήτημα αυτό στις ιστοσελίδες μου.

  6. philalethe00 Says:

    @Σταύρος βασδέκης
    Αγαπητέ, είστε «τσακάλι», που λένε και στο χωριό μου. 🙂 Καταλάβατε, ότι πτωχός τω πνεύματι σημαίνει εκτός από «ταπεινός»(δηλαδή αυτός που θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο γνωρίζοντας την τεράστιά του αξία ως ανθρώπου, παράλληλα, μέσω και της θεϊκής αγάπης), άνθρωπος ηθικά/πνευματικά ελεύθερος από τον πλούτο(δεν εννοούμε βασικά εδώ την αυτάρκεια και τα δέοντα) και που άρα μπορεί -και που η αγάπη του τον ωθεί με τον πόνο που εμπεριέχει- να τον μεταδώσει στους φτωχούς και καλύτερα στην «κοινότητα».

    Κατά τα άλλα, τι νέο κομίζετε; Απλώς διαβάστε το «Ευαγγέλιο» και θα δείτε την συμπεριφορά των αρχιερέων που ώθησαν τον λαό να ζητήσει την εκούσια σταύρωση του Χριστού. Ή θα δείτε, ότι οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, οι νομοδιδάσκαλοι και μεγαλοσχήμονες, επειδή «ήταν φιλάργυροι, εμυκτήριζαν αυτόν»(=τον Χριστό).
    Κατά τα άλλα, συγχωρέστε με, αλλά κάποιος χωρίς προσπάθεια για πνευματικότητα το βλέπω απόλυτα λογικό, ότι θα είναι καπιταλιστής και θα υποστηρίζει το σύστημα, επειδή δεν έχει την πηγή που θα του ανοίξει πληγές αγάπης για τον Άλλο. Εμείς οι Χριστιανοί μισούμε την αδικία και είμαστε επαναστάτες, από την άλλη, πώς να το κάνουμε…;

  7. Σταύρος βασδέκης Says:

    Επαναστάτες! Για να δούμε:

    ΔΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ
    Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
    ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

    «Ο θάνατος είναι προτιμότερος από την δουλεία». Πρόκειται για αξίωμα της προχριστιανικής εποχής. Ο χριστιανισμός έθεσε το δικό του αξίωμα: «Η δουλεία δεν είναι μόνον προτιμότερη του θανάτου αλλά προτιμότερη κι από την ελευθερία»! Πώς είπατε; Δεν το πιστεύετε; Μα δεν είναι θέμα πίστης. Είναι θέμα ιστορίας. Θα το δούμε πιό κάτω.
    Ο χριστιανισμός όμως, για να μην τον αδικήσουμε, προτείνει και σε μια περίπτωση τον σωματικό θάνατο ως προτιμότερο από κάτι. Από τι; Από την απώλεια της αθανασίας της ψυχής. Από την απώλεια της πνευματική αθανασία. Την απώλεια του παραδείσου, της σωτηρίας της ψυχής.
    Πώς εννοεί όμως την πνευματική αθανασία, την περίφημη σωτηρία; Πώς δε εννοεί η Ελληνική ψυχή γενικώς την αθανασία;
    Ο Λεωνίδας κατέστη, έτσι κι αλλιώς, αθάνατος, διότι θυσιάστηκε για την σωτηρία της πατρίδος του και όχι για την ατομική του σωτηρία. Κατέστη δε αθάνατος για σύμπασα την οικουμένη των ανθρώπων. Αυτό δεν πρόκειται στον αιώνα το άπαντα να ισχύσει και για τον άγιο Ονούφριο, όπως και για οποιονδήποτε άλλον άγιο της ορθοδοξίας και οποιουδήποτε άλλου δόγματος ή άλλης θρησκείας.
    Και δεν θα γίνει ο άγιος αθάνατος ποτέ διότι πέθανε χάριν της αθανασίας της ψυχής του, προσευχόμενος συνεχώς ή κατασπαρασσόμενος από τα σαρκοβόρα θηρία των Ρωμαίων. Πέθανε χάριν της σωτηρίας της ψυχής του. Από ποιόν ήθελε να την σώσει; Μα από ποιόν άλλον κινδύνευε εκτός από τον ίδιο τον θεό του τον Γιαχβέ. Δηλαδή; Να, εάν δεν εκτελούσε τα προστάγματά του Γιαχβέ, στην κρίση (δευτέρα παρουσία) ο θεός του αυτός, θα τον έριχνε στο πυρ το εξώτερο. Αμάν μπέρδεμα;! Τώρα για την πατρίδα μας να θυσιαστούμε ή για την σωτηρία της ψυχής μας;
    Ο Αριστοτέλης κατέστη αθάνατος στην οικουμένη των ανθρώπων (κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει γι’ αυτό) διότι ερευνούσε και πειραματίζονταν συνεχώς, χάριν της επιστήμης. Δίδασκε τους νέους για να μορφωθούν. Ο Ιπποκράτης χάριν της καταπολέμησης των ασθενειών. Όλοι οι γιατροί της οικουμένης των ανθρώπων ορκίζονται δια του όρκου του. Αθάνατος ασυζητητί. Ανεξαρτήτως της θελήσεως ή της γνώμης του οποιουδήποτε θεού ή ανθρώπου. Οι άνθρωποι αυτοί δίδασκαν ότι ο θάνατος είναι προτιμότερος από την δουλεία.
    Γιά να δούμε τώρα τι διδάσκει ο χριστιανισμός πάνω στο θέμα αυτό. Θα το μάθουμε από το στόμα του μεγίστου φωστήρα της ορθοδοξίας, του Ιωάννη Χρυσοστόμου. Χριστιανοί και μη, βγάλτε τον σκασμό σας. Θα μιλήσει ο Χρυσορρήμων άγιος.
    Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 («ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».
    Πώς είπατε; Ότι άλλα εννοεί! Μη βιάζεστε, μας το εξηγεί αμέσως στη συνέχεια ο πατέρας Χρυσόστομος. Φρόντισε και γι’ αυτό μην τυχόν του ξεφύγει κανείς με αμφιβολίες. «Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται, ότι το χρησιμοποίησε περισσότερο το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθείς, ελευθερώσου… Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δείξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος, και επομένως, λέγει, και αν ακόμα εξαρτάται από σένα να ελευθερωθείς, μάλλον μένε ως δούλος».
    Αυτήν την συμμορία των αρχιερέων της δουλικότητας διάλεξε η πολιτεία του εκτρώματος αυτού που λέγεται Ελληνικό κράτος, για να τους ανακηρύξει προστάτες της παιδείας του!!! Κι εμείς όλοι που διαμαρτυρόμαστε, γι’ αυτό το απαράδεκτο αίσχος, να θεωρούμαστε παλαβοί και αγενείς και να εξαναγκαζόμαστε να διευκρινίζουμε τα ηλίου φαεινότερα!
    Ας ρίξουμε τη ματιά μας στην γενεαλογία αυτής της αισχρής διδασκαλίας, της υπέρ της δουλικότητας, του προστάτη της Ελληνικής παιδείας. Το μάθημα αρχίζει από το πρώτο ευαγγέλιο, το κατά Ματθαίον (5. 9): «… να μη αντιστέκεστε στο πονηρό (σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις τα ευαγγέλια λένε ακριβώς το αντίθετο), αλλ’ όποιος σε κτυπήσει στο δεξί σαγόνι, να του στρέψεις και το άλλο. Και σ’ εκείνον που θέλει να σε πάει στο δικαστήριο και να πάρει το πουκάμισό σου άφησέ του και το επανωφόρι. Και όποιος σου επιβάλλει αγγαρεία ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο».
    Ποιός μιλάει; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο σπείρων τον σπόρον της δουλικότητας. Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα το γιατί οι Εβραίοι, όχι μόνον δεν τον αναγνώρισαν ως μεσσία, αλλά, τον μισούσαν θανάσιμα.
    Δηλαδή τον καιρό που οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν υπό Ρωμαϊκό ζυγό, και αγωνίζονταν για την ελευθερία τους, πραγματοποιώντας επαναστάσεις (αναφέρουν τέτοιες και τα ευαγγέλια), αυτός τους δίδασκε δουλικές συμπεριφορές! Καημένοι Εβραίοι πόση διαβολή και συκοφαντία δεχθήκατε από τους χριστιανούς για την υπερήφανη στάση σας υπέρ της ελευθερίας από τον Ρωμαϊκό ζυγό.
    Πώς να μην τρελαίνονταν οι άνθρωποι, όταν, την ώρα που πάλευαν να ελευθερωθούν από τον ζυγό του Καίσαρα, ο Ιησούς τους συμβούλευε «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι». Όταν ο Θευδάς και ο Ιούδας (όπως αναφέρουν τα ίδια τα ευαγγέλια, Πραξ. 5. 34) επαναστάτησαν και σκοτώθηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Γιατί να απορούμε που ο Πιλάτος δεν ήθελε να τον σταυρώσει. Γιατί να σταυρώσει κάποιον που έριχνε νερό στον μύλο του.
    Ο σπόρος του Χριστού έπιασε τόπο, έπεσε σε γόνιμο έδαφος: (προς Ρωμαίους, 13. 1) «Ας υποτάσσεται ο καθένας στις ανώτερες εξουσίες, διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά από τον θεόν… Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτάσσεται εις την διαταγήν του θεού και εκείνοι που αντιστάθηκαν θα κατακριθούν… Αυτός είναι ο λόγος που πληρώνεται τους φόρους, διότι οι αρχές είναι υπηρέται του θεού».
    Εφεσίους 6. 5 «Οι δούλοι να υπακούετε εις τους κυρίους σας του κόσμου αυτού με φόβον και τρόμον».
    Τιμόθεον 6. 1 «Όσοι είναι υπό τον ζυγόν της δουλείας, ας θεωρούν τους κυρίους των αξίους κάθε τιμής, δια να μη δυσφημείται το όνομα του θεού και η διδασκαλία».
    Τίτον 2. 9 «Οι δούλοι να υποτάσσονται εις τους κυρίους τους, να είναι εις όλα ευάρεστοι».
    Πέτρου 2. 13 «Υποταχθείτε λοιπόν, σε κάθε ανθρώπινη εξουσία χάριν του Κυρίου, διότι αυτό είναι το θέλημα του θεού».
    Πέτρου 2. 13 «Οι υπηρέται, να υποτάσσεσθε εις τους κυρίους σας, με τον οφειλόμενο σεβασμό, κι όχι μόνον εις τους καλούς και επιεικείς αλλά και εις τους διεστραμμένους».
    Εάν τολμήσει κανείς να αναφέρει κάτι για τους ή από τους αρχαίους Έλληνες, αυτομάτως θα σκαλώσει στην εξής παρατήρηση: «καλά μιλάς γι’ αυτούς που είχαν δούλους». Ποιοί δε κατ΄ εξοχήν απαντούν έτσι; Τα χριστιανόπουλα.
    Ρωτάς με την σειρά σου: την εποχή εκείνη δούλους είχαν μόνον οι Έλληνες ή ήταν κάτι δεδομένο σ’ όλον τον τότε κόσμο; Ήταν, λέει, σ’ όλον τον κόσμο. Τότε γιατί πιάνεσαι απ’ αυτό;
    Γνωρίζεις κανέναν Έλληνα που να έχει εξυμνήσει την δουλεία και την δουλικότητα; …!
    Γνωρίζεις ότι οι Έλληνες δίδασκαν ότι ο θάνατος είναι προτιμότερος από την δουλεία; …!
    Γνωρίζεις ότι οι δούλοι της αρχαίας Αθήνας, βάσει νόμου, μπορούσαν να σύρουν το αφεντικό τους στα δικαστήρια, όταν αυτός τους κακομεταχειρίζονταν; …!!!
    Η ιστορία του χριστιανισμού, από τότε που επικράτησε ως κυρίαρχο δόγμα, σ΄ όλες τις εποχές, μας δείχνει ξεκάθαρα ότι η θρησκευτική του εξουσία, σε κάθε περίπτωση ήταν ή γινόταν «κώλος και βρακί» με τις πολιτικοοικονομικές εξουσίες. Και το χειρότερο: ποτέ δεν δίστασε να υποταχθεί πάραυτα με τους κάθε είδους κατακτητές, με αποκορύφωμα την περίπτωση της Τουρκοκρατίας.
    Πολλά βιβλία έχουν γραφεί για τα παθήματα των Ελλήνων από το παπαδαριό και τα σμήνη των κηφήνων τους καλόγερους, όπως τους αποκαλούσε ο Πλήθων ο Γεμιστός κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
    Γιατί όμως κλωτσάτε σαν τα μουλάρια καλοί μας χριστιανοί κάθε φορά που σας τα αναφέρουμε;
    Μα οι παπάδες δεν έκαναν την επανάσταση του 1821; Διάβασες μωρέ τους αφορισμούς του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ προς τους επαναστάτες του 21;
    Αλλά εντάξει, παραδεχόμαστε ότι οι παπάδες βοήθησαν την ελληνική επανάσταση. Ότι αντιτάχτηκαν στην εξουσία της εποχής τους. Και σας ρωτάμε, αυτό που έκαναν ήταν σύμφωνο με την χριστιανική διδασκαλία των Αποστόλων και των Πατέρων; Δηλαδή ήταν σύμφωνο με τα προστάγματα που διαβάσαμε, λίγο πριν, ότι πρέπει να υποτασσόμαστε στην οποιαδήποτε εξουσία, διότι είναι σταλμένη από τον θεό, ακόμα κι όταν είναι διεστραμμένη, διότι σε αντίθετη περίπτωση βαδίζουμε αντίθετα με το θέλημα του θεού.
    Είναι ή δεν είναι ηλίου φαεινότερο ότι όσοι παπάδες και ιερωμένοι έλαβαν μέρος στην επανάσταση των Ελλήνων κατά των Τούρκων, έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια την χριστιανική διδασκαλία, περί υποταγής στην οποιαδήποτε εξουσία.
    Είναι ή δεν είναι φανερό ότι υπερίσχυσε εντός τους η Ελληνική αρετή που λέει ότι ο θάνατος είναι προτιμότερος από την δουλεία;
    Αυτό που έγραψαν στην σημαία τους «ελευθερία ή θάνατος» ποιάς παιδείας είναι μωρέ Νεοέλληνα, της Χριστιανικής ή της Ελληνικής;

  8. philalethe00 Says:

    @Σταύρος βασδέκης
    Αγαπητέ, μπράβο, σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας στην …συζήτηση. Σοβαρά, αν και ακαίρως, σας ευχαριστώ που βάζετε τα …κείμενά σας. 🙂

    Κοιτάξτε, τώρα, όσον αφορά την ουσία. Κ ά π ο ι ο ς θα έλεγε απλώς, ότι πρόκειται για ένα συνονθύλευμα μαργαριταριών από την πλέον κακόπιστη «κριτική» που έχει ασκηθή ποτέ μαζί στην γραπτή εκκλησιαστική Παράδοση με μία δυτικού τύπου και βαυαροκρατικού κραυγαλέα «αρχαιοελληνιστική» εξιδανίκευση, σε συνδυασμό με αθεϊστική φονταμενταλιστική κακοποίηση της εγχώριας ιστορίας. (Εγώ δεν θα το έλεγα έτσι.)

    Τώρα, βέβαια, για τον φωτισμό των θεμάτων αυτών απαιτείται εκτενής πραγμάτευση, που έχω κάνει σε ποικίλα «ποστζ» κατά καιρούς. Όσον αφορά την δουλεία, ακόμη και οι μεγαλύτεροι, Δυτικοί κι αυτοί, λάτρες της αρχαίας Ελλάδας, προσπαθούν να δ ι κ α ι ο λ ο γ ή σ ο υ ν την δουλεία που υπήρχε και κηρυσσόταν(Πλάτωνας, Αριστοτέλης, ποιον να πρωτοπούμε; -ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη υπό αυστηρές προϋποθέσεις είναι ανεκτή για τους «κυρίους»). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που λέω ο Sir Richard Livingstone με το θεωρούμενο κλασσικό «Greek ideals and modern life». Ο ίδιος ο Επίκτητος ήταν δούλος. Τώρα, όπως λέει και κάποιος άλλος δυτικός συγγραφέας σε κλασσικό έργο του για τον Παύλο, ο Holzner, ο Παύλος κήρυξε τα δικαιώματα των δούλων στην επιστολή του προς Φιλήμονα. Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος ερμηνεύει τον Παύλο λέγοντας, ότι είπε να μην θέλουν πάρα πολύ να απελευθερωθούν, ώστε να μην υποδουλωθούν στην επιθυμία τους(Ν. Μπουγάτσος, η κοινωνική διδασκαλία των Πατέρων)!!! Όσοι υποδουλώνουν θεωρούνται κολασμένοι ήδη, η εθελοδουλεία απαγορεύεται αυστηρά ακόμη και τότε και ρητώς(«Τιμής αγοράσθητε, ΜΗ ΓΊΝΕΣΘΕ ΔΟΎΛΟΙ ΑΝΘΡΏΠΩΝ»), οι Άγιοι και η Εκκλησία συνεχώς εξαγόραζαν τους δούλους. Ιδιαίτερα, ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, Πατριάρχης Αλεξανδρείας φρόντιζε να μάθη τις εργασιακές συνθήκες, ώστε να ελευθερώση αυτούς με τους πιο σκληρούς κυρίους πρώτα, επιτυγχάνοντας πρώτα την (ισότιμη) συνεργασία των δύο, ει δυνατόν. Αυτά χωρίς να φαίνεται:
    http://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/11/27/agiwannis-eleimwn-polyt73-filal/
    Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έφριττε τον 4ο αιώνα με τους κυρίους δούλων στο «Περί φιλοπτωχείας», πώς τολμούν να θέτουν την εξουσία τους πάνω από αυτήν και του… Θεού ακόμη…!!! Ο ειδικός πατρολόγος Στ. Παπαδόπουλος αναφέρεται στο πως οι Πατέρες δεν δέχονταν τους νόμους περί δουλείας του κράτους της Ρωμανίας και παρηγορούσαν τους δούλους θυμίζοντάς τους την εκ Θεού ίσότητά τους. Στο λεγόμενο Βυζάντιο, όπως αναφέρει ακριβώς και η Αρβελέρ στο τελευταίο της βιβλίο «Γιατί το Βυζάντιο;», η δουλεία κατειργήθη τον 12ο αιώνα, εν αντιθέσει με την προγοδευμένη Ευρώπη και ΗΠΑ(στις ΗΠΑ καταργήθηκε από τον «θρησκόληπτο» Χριστιανό Αβραάμ Λίνκολν, για να μπη η χώρα στον δρόμο του Ευαγγελίου, κάτι που πλήρωσε με την ζωή του, αλλά …πολύ μετά), λόγω μίας επιστολής ενός Αγίου προς τον αυτοκράτορα όπου αναπτύσσει ακριβώς την ίδια θεολογία που συνόψισα εδώ πάνω. Θεολογία και πρακτική.

    Καταλαβαίνετε λίγο πώς φωτίζονται αυτά που γράφετε και πως θέλετε να μας πείσετε όπως οι Ιεχωβάδες για τον θνητοψυχισμό που κηρύσσει η Γραφή με …ειδικά διαλεγμένα αποσπάσματα; Έρρωσθε και θα θέλαμε και κάποιες απαντήσεις. Το… φιλοθεάμον κοινό περιμένει. 🙂

  9. Σταύρος βασδέκης Says:

    Kύρια πηγή της έρευνας αυτής είναι το τρίτομο έργο του αρχιμανδρίτη Καλλίνικου Δελικανή, αρχειοφύλακα του Οικουμενικού Θρόνου, έκδοση 1904, «Σωζόμενα Επίσημα Εκκλησιαστικά Έγγραφα του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τας Εκκλησίας Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Κύπρου, Ρωσσίας, Βλαχίας, Μολδαβίας, Σερβίας, Αχριδών, Πεκίου και των εν Άθω Μονών», τα οποία περισυλλέγηκαν και συναρμολογήθηκαν με εντολή του οικουμενικού πατριάρχη Ιωακείμ του Γ΄. Η παρουσίασή τους θα γίνει σε συνδυασμό με την κριτική που άσκησε ο Θεόκλητος Φαρμακίδης στο πολύκροτο βιβλίο του «Συνοδικός Τόμος – η περί αληθείας» στα πλαίσια της προσπάθειάς του να αποδείξει την ανάγκη για το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας, περί το έτος 1850. Δεν ξέρω αν από ιστορικής πλευράς υπάρχει ανάλογη μελέτη, αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι, το ότι εδώ υπάρχει πολύ υλικό για τους μελετητές και ιδίως για τους ελευθερόφρονες.
    «Πίστη, ειλικρίνεια και υποταγή εις την κραταιά και αήττητη Βασιλεία»
    Σαφέστατα και πεντακάθαρα είναι τα κελεύσματα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σε σχέση με την «κραταιάν» (δηλ. Τουρκική) εξουσία, απότοκο βέβαια των συμφωνιών που ανάγονται στην περίοδο πριν την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτό που καθορίζει το περιεχόμενο του συνόλου της αλληλογραφίας είναι η διαφύλαξη της ομολογίας πίστης και υποταγής στο Οθωμανικό καθεστώς, αλλά και προς οποιονδήποτε κυρίαρχο χωρίς την παραμικρή κριτική. Σε κάθε ευκαιρία αυτό πρέπει να υποδηλώνεται, αλλά και να λειτουργεί ως απειλή για τους πιθανούς ατάκτους. Εδώ θα παραθέσουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα.
    Δείτε λοιπόν μία χαρακτηριστική εντολή για δηλώσεις μετανοίας του ποιμνίου (1757 μ.Χ. – επιτιμητική επιστολή στον Χαλεπίου Επίσκοπο Γρηγόριο- τόμος 1, σελ. 193):
    «Δια τούτο ο Πατριάρχης και η Σύνοδος σου έδωσαν αυτήν την ομολογίαν της πίστεώς μας και σε διώρισαν να την αναγνώσης παρρησία και να βάλης να υπογράψουν, δια να ξεδιαλεχθώσι και να διακριθώσι οι ορθόδοξοι από τους ετεροδόξους, και όσοι μεν υπογράψουν και αποδεχθώσι τα παρ’ ημών πιστευόμενα, εκείνοι να γνωρίζωνται πλέον πως ήτον εξ αρχής και είναι Ρωμαίοι ορθόδοξοι και ραγιάδες του βασιλέως μας και να μην έχουν καμμίαν ενόχλησιν πλέον ως ανύποπτοι…»
    Και για να μην ξεχνιώμαστε (σελ. 193):
    «Επειδή και θείω ελέει το γένος ημών των ορθοδόξων σύστασιν και βοήθειαν έχει από την κραταιάν βασιλείαν εις το να φυλάττη το σέβας του, και όχι καταδρομήν, μάλιστα όλον το εναντίον κακοποιούνται από την βασιλείαν όσοι από το γένος μας αθετούσι το σέβας τους, και όχι εκείνοι που το ομολογούσι και το υπογράφουσι.»
    Και στην περίπτωση διαφωνιών (βλ. επαναστατών), σελ. 195:
    «Ει δε και αντιφέρονται και εναντιούνται οι επαρχιώται σου και σε εμποδίζουν και δεν σε αφήνουν να κάμης καθώς συνοδικώς σοι γράφομεν, να τους αφήσης το συντομώτερον και να σηκωθής να έλθης εδώ, και τότε η Εκκλησία θέλει κάμει την πρέπουσαν περί τούτου διόρθωσιν.»
    Για το είδος της διόρθωσης ας θυμηθούμε το όπλο του αφορισμού και το κυνήγημα των κλεφτών του Μοριά το 1805 με αποτέλεσμα το ξεκλήρισμά τους.
    Αντίστοιχου απειλητικού περιεχομένου και με όπλο φυσικά την τουρκική απειλή είναι και το γράμμα του Νεοφύτου Β΄. (Προτρεπτική στον Κλήρο και λαό της Κύπρου υπέρ του Αρχιεπισκόπου Βενιαμίν – 1602 μ.Χ., τ. 1, σελ. 555):
    «Φροντίσατε ουν, ως και νυν Συνοδικώς γράφομεν, αποδεχθήναι τε αυτόν και ειρηνεύειν, ως φίλον Θεώ και νόμιμον, και τούτον μόνον … και αυτώ υποτάσσεσθε, μη και Βασιλικής οργής πειρασθήτε ως και παιδείας Εκκλησιαστικής, κ.λπ.»
    Και ένα αντίστοιχο του Καλλινίκου Β΄ «Παραινετική προς χριστιανούς Αντιοχείας» – 1724 μ.Χ., τ. 1, σελ. 171), που αφορά διαφόρους «ατακτούντας»:
    «Και ει μεν σωφρονισθώσιν οι τοιούτοι με την παρούσαν εκκλησιαστικήν παιδείαν και νουθεσίαν και κάμουσι τελείαν αποχήν των προειρημένων ατοπημάτων λόγος ουδείς, ει δε και μετά τούτο επιμένουσι και πάλιν εις την κακίαν τους, ας ηξεύρωσι καλώς, ότι θέλομεν μεταχειρισθή κατ’ αυτών και εξωτερικήν παιδείαν, ηθέλομεν δώσει δια μερικούς τοιούτους άρζια εις την κραταιάν βασιλείαν, πως είναι ετερόδοξοι και απειθείς τη ανατολική Εκκλησία και θέλει παιδευθώσισι σφοδρότερον…».
    Στο τρίτομο έργο του αρχιμανδρίτη Καλλίνικου Δελικανή, αρχειοφύλακα του Οικουμενικού Θρόνου, περιέχεται η αλληλογραφία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με τα «αδελφά» πατριαρχεία (από το 1564 έως το 1863). Τα κείμενα, που γέμουν από αλαζονεία, περιέχουν όχι μόνο νουθεσίες και συστάσεις, αλλά και πολιτικές και οικονομικές οδηγίες και διαταγές για υποταγή στην κραταιά σουλτανική εξουσία, εκφοβισμούς και αφορισμούς.
    Φυσικά σε όλα αυτά υπενθυμίζεται που και που η θεωρητική τεκμηρίωση, ότι δηλ. όλα αυτά είναι εκ Θεού και θα είναι «εις τον αιώνα». Διαβάστε: (Ιερεμίου Γ΄ – «Για την εκλογή Αντιοχείας Αθανασίου, πρώην Κύπρου» – 1720 μ.Χ., τ. 1, σελ. 172):
    «Δεύτερον δε πρέπει να ηξεύρωσι καλώς, πως τάξις επικρατεί και συνέχεια• τα πάντα και όλα τα πράγματα εις τον κόσμον όμοιά τε και ανόμοια, βασιλικά τε και εκκλησιαστικά και πολιτικά, μέχρι και των εσχάτων και των παραμικρών έχουσι τάξιν παρά Θεού και παρ’ ανθρώπων, μετά την οποίαν κυβερνώνται και στέκονται εις τον τόπον τους, και εις την κατάστασίν τους, και με την τάξιν αυτήν, όπου τα συστήνει και τα διοικεί, συντηρούνται και διαφυλάττονται εις τον αιώνα. Εξεναντίας δε το άτακτον πανταχού είναι λυπηρόν και ασύστατον, καθώς ο ορθός λέγει λόγος…»• και (Ανθίμου Γ΄ – Προς κλήρον και λαόν Κύπρου 1823 μ.Χ., τ. 1, σελ. 610):
    «Να φυλάττητε πίστιν, ειλικρίνειαν και υποταγήν εις πάντα τα αρέσκοντα τη τεταγμένη εφ’ ημάς κραταιά και αηττήτω Βασιλεία, ης το ακαταμάχητον κράτος είη θριαμβεύον και διαιωνίζον εις απεράντους αιώνας, εξαλείφοντες από την ψυχήν σας, ως είρηται, κάθε πάθος, όπου εμφαίνει ψυχρότητα και μίσος, να έχετε αναμεταξύ σας ειρήνην, ομόνοιαν και φιλάδελφον αγάπην, και τότε αναμφιβόλως ου μόνον προς αυτόν τον Ύψιστον Θεόν φαίνεσθε δεκτοί, εκπληρούντες την θεϊκήν εντολήν… αλλά και προς αυτό το Βασίλειον Κράτος ευάρεστοι και ευπρόσιτοι…»
    Φαίνεται και αυτός θα διάβαζε πολύ τα μαθήματά του, όπως ο πρών Αρχιεπίσκοπος επί επταετίας και δεν θα άκουσε, ότι είχε κηρύξει την έναρξή της δύο χρόνια νωρίτερα η Επανάσταση του 1821, που συνέτριβε την «αήττητη και ακαταμάχητη Βασιλεία».
    Το παρακάτω έγγραφο είναι πιο σαφές. Με την ευκαιρία της απειθαρχίας του μητροπολίτη Μολδαβίας Λέοντος έναντι του Τούρκου δυνάστη, τον καθαιρεί, χαρακτηρίζοντας την απειθαρχία του ως «κανονικόν έγκλημα». Εκεί λοιπόν διαβάζουμε τα εξής: (Προκοπίου Α – Καθαίρεσις του Μολδαβίας Λέοντος 1798 μ.Χ., τ. 3, σελ. 491-492):
    «…Μέγιστον μέντοι και μείζονος τιμωρίας άξιον το της καθοσιώσεως έγκλημα, όταν και περί το υψηλόν Δοβλέτι, παρ’ ου το είναι και το ευ είναι έχομεν, και περί τούτου αγνωμονήσαντες, απιστία και επιβουλή χρώμενοι φανώσι και περί την ευεργέτιδα αγίαν καθ’ ημάς του Χριστού Μ. Εκκλησίαν, ήτις αεί τους απανταχού Αρχιερείς προχειρίζεται, ίνα αρχιερατικώς επισκέπτωνται και περιθάλπωσι τον βασιλικόν πτωχόν ραγιάν, και προς τοις άλλοις το μέγιστον, ίνα αυτοί τε δεικνύωσι την χρεωστουμένην πίστιν εις το υψηλόν Δοβλέτι, και τους επιτετραμμένους αυτοίς βασιλικούς ραγιάδες διευθύνειν και φυλάττειν εις την οφειλομένην πίστιν προς τον κραταιότατον ημών Άνακτα (ον Κύριος περιέποι και διαφυλάττοι ως κόρην οφθαλμού, υποτάσσων υπό τους πόδας αυτού πάντα εχθρόν και πολέμιον). Δια τούτο και όπου αν τινα των Αρχιερέων κατίδωμεν παραμελούντα του απαραιτήτου εαυτού χρέους τούτου και δολιότητι χρώμενον, ευθέως πάνυ νομίμως τε και κανονικώς καθαιρέσει παντελεί της Αρχιερωσύνης καθυποβάλλομεν».
    Ακολουθούν οδηγίες και στο Ρωσσικό Πατριαρχείο. (Διονύσιος -1663 μ.Χ. – τ. 3, σελ. 97 – Ρωσσικά έγγραφα).
    «Όρα την ομολογίαν του πατριάρχου, μεθ’ όσης ευλαβείας λέγεται, και σκόπει ακριβώς τας λέξεις και την έννοιαν “ομολογώ δια της παρούσης μου εγγραφής, ίνα φυλάττω προς σε τον κραταιόν αυτοκράτορα βασιλέα, καθαράν πίστιν και εύνοιαν, και θα χρεωστώ τούτο από φυσικού και νομίμου χρέους και ίνα υπάρχω εις τον ορισμόν και εις το θέλημα και εις το πρόσταγμα της βασιλείας σου και κατά παντός ανθρώπου εναντιουμένου τω παρόντι όρκω’’ και μετ’ ολίγα, ου μόνον εις τον Βασιλέα, αλλά και εις την Βασίλισσαν, και εις τα Βασιλίδια αυτών τον όρκον απευθύνει…».
    Βέβαια εδώ προκύπτει η απορία, ότι, αν ο σουλτάνος έχει παλλακίδες (και έχει μάλιστα πολλές) με τα ανάλογα εξώγαμα, όπως ο Σολομών, απευθύνεται και σε αυτές και σ’ αυτά τα βασιλίδια ο όρκος πίστεως;

    Από http://freeinquiry.gr/webfiles/pro.php?id=397

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: