Αστικός αθεϊσμός: ο αθεϊσμός των απλήστων «αφεντικών» και των… προοδευτικών εν Ελλάδι γραφειοκρατών

by

Υπέπεσαν στην αντίληψίν μας κάποια άρθρα  περί Γαβρά κ.λπ. ενός περιοδικού που πρόσκειται σε τινά συνιστώσα του «Συνασπισμού»Ριζ.Α. ονόματι «Πολίτες»(ενδεικτικόν, ότι το εξώφυλλον εξεικονίζει την Γαλλική Επανάσταση -που ο π. Ι. Ρωμανίδης εθεώρει αντιφράγκικη -άλλο θέμα τούτο, βέβαια). Τα εν λόγω άρθρα μέσα στην εγνωσμένη σύγχυσιν νοός ή, μάλλον, θεολογικότερα, σύγχυσιν διανοίας, που διακατέχει -ομού μετά της παχυλής απαιδευσίας- αρκετούς εγχωρίους «προοδευτικούς»(αστικώς εννοούμενο) κατορθώνουν να θραύουν κάθε μετρητή ανοησίας, αθεϊστικού φανατισμού(φονταμενταλισμού, όπως έχει αποδείξη και ο Alister McGrath για τον… λατρευόμενο στο Ελληνόφωνο Φωταδιστάν Richard  Dawkins) και «θράσους της άγνοιας». Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τις προκείμενες απίθανες φαιδρότητες (-θα ήταν γνώρισμα ληρώδους κρονολήρου, προφανώς, εξ άλλου. :- )  ) Απλώς, να επισημάνουμε την εξαίρετη δουλειά που εγένετο σε φίλια ιστολόγια(εμείς δεν ασχοληθήκαμε παρά ακροθιγώς για το Ιστορικόν μέρος της υπόθεσης), μεταξύ άλλων από το -παρά τις χασμώδεις διαφωνίες μας σε έτερα θέματα, ενν.- α-εργώδες και τον -έκτακτον- Papyrus52 εδώ.

Όλα αυτά εν συνδυασμώ με τις επικείμενες εκλογές της 4ης 10ου-και τα σχετικά εκλογικά διλήμματα- μας δίδουν μίαν εξαίρετο αφορμή, για να αναφερθούμε στο θέμα του επιδημικού όψιμου ελλαδικού αστικού αθεϊσμού, όπου ο γράφων θα προσπαθήση -με επίγνωση ανεπάρκειας- να καταθέση λίγα στιγμιότυπα από την μελέτη του που έχει προηγηθή επί παρεμφερών ζητημάτων και που τον ήγαγον σε μία σχετική σαφήνεια απόψεων…… Οι διαφωνίες ευπρόσδεκτες άκρως.

Καπιταλισμός και μαρξισμός:δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;

Αν διαβασετε το περίφημο βιβλίο του Gustave Le Bon «η ψυχολογία των όχλων» που λογίζεται ως ιδιαίτερα σημαντικό, αφετηριακό, για την κοινωνική ψυχολογία, θα δήτε, ότι ο σκοπός του βιβλίου είναι -βάσει του συγγραφέα- να τροχοπεδήση(φρενάρει) την σαρωτική δύναμη που οι όχλοι μέσα στα διάφορα εργατικά κινήματα αρχίζουν να αποκτούν. Ο συγγραφέας βλέπει τον σοσιαλισμό εκείνης της εποχής, τουλάχιστον ένα μέρος του, ως μία ακόμη δημαγωγική ιδεολογία που αποδεικνύει τους νόμους που τους διέπουν, την ευκολία χειραγώγησής τους(=των όχλων), κτλ. Ο συγγραφέας δεν υποστηρίζει καμμία από τις ιδεολογίες που έχει γνωρίση: ούτε τις (δυτικές) θρησκευτικές ούτε τις δημοκρατικές-πατριωτικές της περιόδου της ανόδου της αστικής τάξης ούτε τις «σοσιαλιστικές». Όμως, βλέπει, ότι η καταστροφική δύναμη των όχλων που έρχεται οφείλεται πού; Μήπως σε κάποια καινοτομική ιδεολογία και φιλοσοφία;  Αντιθέτως: παρατηρεί, θυμίζοντάς μας βέβαια τον Hobbes εδώ, ότι αφού τα αφεντικά γκρέμισαν τις παραδοσιακές ιδέες με τόση επιπολαιότητα, δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρατή τους χειμαρρώδεις όχλους, το «προλεταριάτο», αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι -ώστε να καταστρέψουν τα «πάντα». Κάποιος άλλος θα έλεγε, ειδικότερα, ότι ο Μαρξ δεν υπήρξε επαναστάτης του πνεύματος.

Απαρχές του σύγχρονου αθεϊσμού

Είναι χαρακτηριστικό, ότι ποτέ δεν αναπτύχθηκε αξιοσημείωτος αθεϊσμός στην καθ’ημάς Ανατολή. Ο ίδιος ο Βολταίρος, για να αναφερθούμε στην μορφή του «διαφωτισμού» που υπήρξε -δικαιολογημένα- «αντιθρησκευτική» θεωρούσε τον αθεϊσμό τόσο βδελυκτό όσο τον ρωμαιοκατολικισμό, βάσει σχετικού λήμματος που συνέγραψε. Σε αυτό θα είχε την συμπαράσταση όλων ημών -ενδεικτική είναι η στάση του Απόστολου Μακράκη, αυτού του Χριστοκράτη λαϊκού ιεροκήρυκα με αναρχικές τάσεις που είχε από τις μεγαλύτερες απηχήσεις στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα. Αυτός καταφάσκει την Γαλλική Επανάσταση ως το 1793 και βέβαια το γκρέμισμα της κληρικοκρατίας και της Παπικής τυραννίας. Επίσης, μορφές όπως ο εγκυκλοπαιδιστής Ντ’Αλλαμπέρ(π.χ. στα «Στοιχεία φιλοσοφίας») έχουν μία συγκρατημένη στάση ή -οπωσδήποτε και κατ’εξοχήν- ο Ρουσσώ. Όμως, υπάρχουν και μορφές -του αστικού διαφωτισμού- όπως ο εισηγητής ενός μηχανιστικού υλισμού La Mettrie, ο αθεϊστής-υλιστής-υπέρμαχος της φυσικής θρησκείας d‘ Holbach, ο Diderot(Ντιντερώ), o –«γεροβρουκόλακας», όπως θα έλεγε και ο Κόντογλου, μάλλον δικαίως- Sigmund Freud , ο Μαρκήσιος de Sade κ.α. που ανέπτυξαν ένα αθεϊσμό ιδιαίτερα «θερμό», ασχέτως αν πρέπει να θεωρηθή το ρεύμα αυτό ως εν πολλοίς αντίδραση σε ό,τι εθεωρείτο κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες  (πρβλ. φεουδαρχία και «δικαίωσή» της από τον Ακινάτη και τον Ανσέλμο) της κατίσχυσης των συγκεκριμένων αιρετικών («χριστιανικών») ιδεών. Σε αυτούς δεν πρέπει να λησμονήσουμε να προσθέσουμε τον Λουδοβίκο Φόυερμπαχ. Και την ρήση του Ένγκελς, ότι «μόλις κυκλοφόρησε η «Ουσία του Χριστιανισμού», όλοι γίναμε φοϋερμπαχιανοί». Αυτό το βιβλίο κυκλοφόρησε προσφάτως σε επανέκδοση εν Ελλάδι. Ομολογώ δε, ότι οι ιδέες του είναι τόσο εκτός πραγματικότητας και κρίνουν ένα τόσο απόλυτα -όχι παραμορφωμένο, αλλά- διαφορετικό «Χριστιανισμό», ένα μόρφωμα αγνώριστο, τουλάχιστον για την Ορθόδοξη Θεολογία, που μόνο για λόγους διασκέδασης θα μπορούσε κάποιος να ασχοληθή με την αναίρεση των ιδεών του.

Ο σύγχρονος εν Ελλάδι αθεϊσμός

Οι σύγχρονες «ελίτ» ενός μέρους της εγχώριας Αριστεράς, που βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με κάποιους παληότερους που όντως ήσαν περισσότερο λόγιοι, έστω μονομερώς, όντως εμπνέονται από αυτούς τους παληούς θεωρητικούς -και είναι απλό να το δείξουμε. Είναι όντως διασκεδαστικό για τους φιλοσκώμμονες δε, όταν μιλούν για Μεσαίωνα. Το κάνουν οι δυστυχείς για την Θεολογία όπως ο Καρλ Μαρξ για την οικονομική ανάλυση: μεταφέρουν το υπόδειγμα μίας άλλης χώρας -της Αγγλίας ή, εδώ, της Γαλλίας– αλλαχού ή πανταχού.   Και έτσι βγαίνουν από τον κόπο της γνώσης της πνευματικής παράδοσης του τόπου τους -που όντως την γνωρίζουν τόσο όσο εμείς από διοίκηση υποβρυχίου.  Αυτές τις μελέτες τις εκπόνησαν άνθρωποι εκλεκτοί όπως ο Κωστής Μοσκώφ, ας πούμε, και άλλοι ολιγώτερο γνωστοί. Ο εν λόγω διανοητής αξιοποίησε την ρήση και την προτροπή του Λένιν της μελέτης της εγχώριας παράδοσης, ώστε να υπερβαθούν και ξεπεραστούν οι (ιδιαίτερες) «δυσπλασίες της ιστορίας». Αυτό απαντούσε και στον άλλο αξιόλογό μας μαρξιστή θεωρητικό, τον φυσικό Ευτύχη Μπιτσάκη και κατήγγελε τον μικροαστικό θετικισμό -και ρασιοναλισμό(«ορθολογισμό»).

Ποιοι επεσήμαναν την αστική καταγωγή του «προοδευτικού» κττ. αθεϊσμού

Μία ογκώδης πλειάδα σημαντικότατων θεωρητικών. Δειγματοληπτικά:

1)Κατ’αρχάς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης -που ανακάλυψα τελευταία: εντυπωσιακό, ότι έβρισκε τον μαρξισμό ακόμη ως την τελευταία μεταμόρφωση του μύθου της αστικής εποχής, ως μία «κοσμική ρασιοναλιστική θρησκεία», ενώ έβρισκε την (δυτική) θρησκευτική νοοτροπία να έχη νέο της όχημα την «ορθολογικότητα» και την «επιστήμη».

2)Ο δικός μας Νικόλαος Ψαρουδάκης – τυπικά, σε όλα τα έργα του μιλούσε για τον διπρόσωπο υλισμό

3)Ο σημαντικός συγγραφέας O. Spann

4)Ο μεγάλος Νικολάι Μπερντιάγεφ ήδη από τα 1918-και άλλοι, προγενέστεροι, Ρώσσοι φιλόσοφοι του 19ου αιώνα

5)Ο -πρώην μαρξιστής- Σέργιος Μπουλγκάκωφ, που είδε την τεράστια επιρροή -και την μηδαμινή του Hegel– του αστού αθεϊστή θεωρητικού και φιλοσόφου Λ. Φόυερμπαχ επί της φιλοσοφίας του Μαρξ στο μεταβατικό έργο του «Ο Καρλ Μαρξ ως θρησκευτικός τύπος».

5)Ο ηγήτορας του  εγχώριου δυτικού «εθνικισμού» Στ. Στεφανόπουλος

6)Ο Le Bon, όπως ήδη αναφέραμε

7)Οι περισσότεροι μαρξιστές θεωρητικοί. Και ο Λένιν ακόμη κατήγγελε όσους aufklarers είχαν μολυνθή από το πνεύμα της ριζοσπαστικής μπουρζουαζίας και ήθελαν να νικήσουν την «θρησκεία» δια της επιστήμης, ενώ (και) αυτό έπρεπε να γίνη (περισσότερο) ζήτημα ενός επαναστατικού ταξικού αγώνα. Με τον ίδιο σκοπό. Παρ’όλ’αυτά, στην ΕΣΣΔ εκδόθηκαν όλα τα έργα της αστικής αθεϊστικής γραμματείας (του 18ου αιώνα). Συγγραφείς υμνητές του καθεστώτος όπως ο Γιαροσλάφσκι οπωσδήποτε …επωφελήθηκαν από όλα αυτά. Η έκδοση αυτή ήταν, όλως τυχαίως, και επιθυμία του Λένιν.

8)Σοβιετικοί καθεστωτικοί καθηγητές, όπως οι περίφημοι συγγραφείς του φιλοσοφικού λεξικού Ρόζενταλ -Γιουντίν. Εκεί δέχονται τον διαλεκτικό υλισμό ως αποτέλεσμα ανθολόγησης και κάποιας περαιτέρω επεξεργασίας του αστικού υλισμού(που προϋποθέτει και τον αθεϊσμό) που κατείχαν οι Μαρξ και Ένγκελς.

9)Ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ, όπως παρατίθεται από τον Άγγλο μαρξιστή Μπεν Φάιν προβαίνει, σε επιστολή του, σε μία εξαιρετική αποκάλυψη. Λέει, ότι τις ιδέες του όλες, και συγκεκριμένα τον υλισμό και τον οικονομικό υλισμό, τα είχαν διατυπώση αστοί θεωρητικοί πριν από αυτόν. Αυτός δεν πρόσθεσε τίποτα νέο παρά την ιστορική αναγκαιότητα και αποστολή του προλεταριάτου να καταστή ο «απελευθερωτής της ανθρωπότητας». Αυτό που θα λέγαμε «προλεταριακό μεσσιανισμό», δηλαδή. Επίσης, ο πατέρας του και ο «πεθερός» του ήσαν άνθρωποι φιλελεύθεροι. Ο πρώτος, μάλιστα, γνώριζε απ’έξω φιλοσόφους του αστικού Διαφωτισμού, όπως ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος -αν δεν απατώμεθα: η παράθεση από τον Ben Fine στο «Τι είναι το κεφάλαιο του Μαρξ;».

10)Ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο τελευταίο του έργο που είναι επανέκδοση της «μεγάλης περιπέτειας του μαρξισμού». Εκεί αναφέρει, ότι οι μεγαλύτεροι και πλέον αποτελεσματικοί εχθροί του Θεού δεν είχαν τίποτε να κάνουν ούτε με τον σοσιαλισμό ούτε με την επανάσταση. Και ποιοι ήσαν; Οι Νίτσε, Φόυερμπαχ, Σπένγκλερ. Είπαμε ήδη, ότι ο Φόυερμπαχ, που είναι και ο προγενέστερος όλων, είναι φορέας του αστικού Διαφωτισμού.

Κατά συνέπεια; Έχουμε κάθε δικαίωμα να αποκαλούμε τους δυτικότροπους αθεϊστές «προοδευτικούς» και όλους τους ομοίους με αυτούς φορείς ενός αστικού πνεύματος, του πνεύματος των «αφεντικών», που επιθυμούσαν το γκρέμισμα των πάντων, ώστε να κατισχύση το χυδαίο ωφελιμιστικό πνεύμα, που συντελούσε στην αποδοχή των κατά συρροήν αρπαγών τους. Όλα τα κληρονόμησαν από αυτούς.

Αυτών των αφεντικών περί των οποίων,  ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, σε όσους κατηγορούσαν την Εκκλησία για προδοσία του κοινοκτημονικού-κομμουνιστικού της συστήματος, απαντούσε στις ιεραποστολικές του επιστολές, ότι κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο, και πως ο κανόνας είναι, ότι οι καπιταλιστές δεν έχουν περάση ποτέ από την Ευχαριστιακή Σύναξη και τα Άχραντα Μυστήρια(Κοινωνία)…

Περαστικά σε όλους, λοιπόν…

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , ,

6 Σχόλια to “Αστικός αθεϊσμός: ο αθεϊσμός των απλήστων «αφεντικών» και των… προοδευτικών εν Ελλάδι γραφειοκρατών”

  1. χρυση δερβιση-καμπα Says:

    Καλημερα οι αστοι βολευονται με την αθεια καλο φαρμακο για να ναρκωσουν την αγωνια κα σε μερικουσ αριστερουσ συμβαινει να οχυρωνονται πισω απο τον -ορθο λογο-που αντιλανβανονται μονο εργαλειακα -καλο ναρκωτικο για να γιατιπαλλαγουν απο τισ απαιτησεισ του Λογου.Αυτο ισχυει και για μενα,επαγγελματικη ασθενεια και οχι μονο
    χρυση

  2. philalethe00 Says:

    @χρυση δερβιση-καμπα
    Καλησπέρα! Ναι, ναι, πραγματικά, ισχύουν αμφότερα, αν και οι αριστεροί -του είδους αυτού, εννοώ- έχουν μια τάση να είναι πιο ειλικρινείς στην απόρριψή τους. 🙂 Ίσως και επιδεικτικοί. Κάπου είχα διαβάσει σε ένα κείμενο του Χατζίνη για το πώς ο Γιώργος Θεοτοκάς μιλούσε για το πώς προσπαθούσε ο ίδιος να νικήση τον ρασιοναλισμό του. Σήμερα, θεωρούμε τον ρασιοναλισμό αρετή. Δηλαδή τον αστικό ορθολογισμό, και μάλιστα στην εργαλειακή του εκδοχή. Τι να πούμε; Δυστυχώς, δεν είναι πολλοί αυτοί που ξέφυγαν. Ο Κωστής Μοσκώφ, ας πούμε, είναι ένας, και προσωπικά μου θυμίζει πολύ φορέα και κομιστή αυτού που έλεγε ο Λούκατς «ρομαντικό αντικαπιταλισμό». Οι άλλοι, φυσικά, είναι η ομάδα του Άρδην. Ήδη οι εναλλακτικές εκδόσεις από το 90 και κάτι είχαν εκδώσει ένα βιβλίο για τον «ρομαντισμό στους αντίποδες της νεωτερικότητας», όπου ο Γ. Καραμπελιάς που έγραφε την εξαιρετικά εκτεταμένη και ενημερωμένη εισαγωγή μιλούσε για τον θετικισμό ως πρόβλημα της ελλαδικής αριστεράς και την ανάγκη να εγκολπωθούμε τον (επαναστατικό) ρομαντισμό.

    Πόσους λίγους τέτοιους έχουμε σήμερα, που βλέπουν πέρα από τα στερεότυπα, επειδή διψούν αυθεντικότητα… Οι άλλοι κάνουν ακόμη εκδόσεις των έργων του Φόυερμπαχ και του «κλασσικού μαρξισμού», χωρίς να υποπτεύονται να ασκήσουν καν κριτική, οι δογματικοί…

    Δεν ξέρω, νομίζω, ότι εμείς οι της στρατευόμενης Εκκλησίας πρέπει, όπως το έκανε και ο Άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, και ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, και πιο παληά ο Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, να έχουμε πολύ- πολύ καλή ενημέρωση των σύγχρονων ρευμάτων, ώστε να μπορούμε να διαλεχθούμε και με τον κόσμο, διατηρώντας βέβαια την ορθοτόμηση και όχι την εκκοσμίκευση, πράγμα στο οποίο μερικώς μοιραία πέφτει κάπου κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις… Ευχαριστώ για την πολύ ωραία παρέμβαση… Αυτό το κειμενάκι πιο πάνω μάλλον πρέπει να το συνδέσω και ρητά με τα όσα έγραψα και στα τελευταία… 🙂

  3. Dark Says:

    Χαίρεται ! Γράφω μετά από κάποιο καιρό εδώ ….
    Όντως ο αθεϊσμός πρόβαλε πρώτα ως ιδεολογία της αστικής τάξης ,στην πάλη της ενάντια στην φεουδαρχία…[κι αυτό όχι κατά πλειοψηφία και πάντα,οι περισσότεροι ήταν μάλλον ντεϊστές ..αποδίδοντας ακόμη την »πρώτη ώθηση » στον θεό και λοιπά..] και ειδικά των πιο ριζοσπαστών ,των υλιστών….Να θυμηθούμε τον γαλλικό υλισμό [Ντιντερό,Λαμετρί,Χόλμπαχ,Ελβέτιος] ,που ήταν και ένα από τα ιδεολογικά στηρίγματα της γαλλικής επαναστάσεως του 1789… …Αλλά καθίστε …και γιατί »πρώτα της αστικής τάξης»;
    Η σχολή της Μιλήτου ,η Ιωνική ,στην αρχαία Ελλάδα…με την φυσιοκρατική της κατεύθυνση,και την απλοϊκά υλιστική και διαλεκτική αντίληψη του κόσμου ,δεν μπορεί να θεωρηθεί κι αυτή ένας πρόδρομος.; ..Γιατί ο Δημόκριτος ; ή Κι ο Επίκουρος; ..που ο χριστιανικός τον καταδίκασε και τον διαστρέβλωσε ,παρουσιάζοντας την σκέψη του ως φιλοσοφία ακολασίας και ηδονισμού ,αποδίδοντας του ότι καταδίκαζε ο ίδιος! ;[εδώ εντάσσεται και όλη η διαστρέβλωση υποκρισία της εκκλησίας,που θέλει τον υλισμό,»προσκόλληση στα υλικά αγαθά» και τον ιδεαλισμό »πίστη σε υψηλά ιδανικά» ..αυτή η αντίληψη όπως είπε κι ένας φίλος είναι ξεκάθαρα χριστιανικό εφεύρημα] ….δηλαδή μιλώ για όλην την αρχαία ελληνική υλιστική κατεύθυνση,την »γραμμή του Δημόκριτου΄’ όπως την χαρακτηρίζει ο Λένιν…εν αντιδιαστολή προς την »γραμμή του Πλάτωνα» ..για τον οποίο να θυμίζω ότι είχε βαθύ μίσος για την υλιστική φιλοσοφία και τον Δημόκριτο [ήταν και εκπρόσωπος της αντιδραστικής αγροτικής δουλοκτητικής αριστοκρατίας] και ήθελε να κάψει τα γραπτά του…Ενώ μάλιστα είπε ότι αν οι άθεοι επιμένουν στις απόψεις του να εκτελούνται ….Εδώ φανερώνεται έντονα η βαθιά ταξικότητα και κομματικότητα της φιλοσοφίας; που έλεγε και ο Βλαδίμηρος ….[διότι και οι φιλόσοφοι ,είναι και ήταν άνθρωποι,γεννημένοι στην κοινωνία,σε κάποιες συνθήκες ,δεν έρχονται εξ ουρανού,από κάποιον κόσμο…της τέλειας,της απόλυτης ιδέας,,και εκπροσωπούν κάτι ,κάποια κοινωνικά στρώματα,κάποια πράγματα..].
    Όντως ..ο μαρξιστικός αθεϊσμός ,μπορεί να θεωρηθεί ως μία συνέχεια και ταυτόχρονα υπέρβαση ,του προηγούμενου αθεϊσμού ,του αστικού δηλαδή,από την σκοπιά πλέον του επαναστατικού προλεταριάτου και της οπτικής του κομμουνισμού..
    Αλλά πάντοτε τουλάχιστον οι σοβιετικοί καθεστωτικοί που λέτε..και στα βιβλία τους και στα επίσημα λεξικά και λοιπά..διαχώριζαν αυτά τα δύο είδη αθεϊσμού ,και ενατιωνόντουσαν στον »απλοϊκό διαφωτισμό΄΄ ότι δηλαδή ξέρω γω…»με την μόρφωση αυτομάτως θα εξαφανιστεί η θρησκεία» …Και έβαζαν σε πρώτη φάση της κοινωνικές υλικές αιτίες της θρησκείας…οπότε το πρωτεύον καθήκον είναι η εδραίωση του σοσιαλισμού για να εξαλειφθούν κύρια οι υλικές αιτίες της θρησκείας,μαζί με φυσικά αντιθρησκευτική αθεϊστική προπαγάνδα [έχω βιβλίο ολόκληρο αποκλειστικά για το ζήτημα της θρησκείας..σοβιετικού του Παβέλκιν το »τι είναι θρησκεία»] το τελευταίο μέρος λέγεται »μορφές και μέθοδοι της επιστημονικής αθεϊστικής προπαγάνδας» και ασχολείται με αυτό το θέμα,σε συνάρτηση με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και τις τότε ρωσικές συνθήκες . [εκδόσεις β.γιαννικός 1962 …σε περίπτωση που το θέλετε ..έτσι σαν βάση σαν βιβλιογραφία..έστω και για να γράψετε εναντίον του ασκώντας κριτική …με την δημιουργία κάποιας εποικοδομιτικής..αντιπαράθεσης..κουβέντας..όλο και κάτι θετικό μπορεί να βγει!]
    Λοιποοόν…πάω παρακάτω…στο θέμα Ντόκινς ..και τα όρια του αστικού αθεϊσμού… Θα συνεχίσω στο άλλο σχόλιο ..για να μην παραγίνει κουραστικό αυτό το πρώτο…!

  4. Dark Says:

    Λοιπόν,αναφερθήκατε στον Μπιτσάκη κάποια στιγμή,και αυτός στο βιβλίο του »από την πυρά στον άμβωνα .. μεταξύ άλλων αναφέρει και κάποιες κριτικές για τον Ντόκινς ,στο πρόσωπο του οποίου διαφαίνονται και οι αδυναμίες και τα όρια του σύγχρονου αστικού αθεϊσμού,με όλα αυτά που τον χαρακτηρίζουν,[αδυναμία κατανόησης των κοινωνικών αιτίων της θρησκείας και του χαρακτήρα της,αδυναμία εξήγησης της καταγωγής της,απλοϊκός διαφωτισμός,η αντίληψη ότι η επιστήμη και η τεχνολογία μόνες τους μπορούν να λύσουν τα πάντα κλπ κλπ..]….
    Όμως εγώ θα προσθέσω ακόμη ότι αυτή η κριτική στον »απλοϊκό διαφωτισμό» που την θεωρώ φυσικά προοδευτική,,,,,πρέπει να διαχωρίζεται από ένα άλλο ζήτημα και φαινόμενο ,μιλώ για τον αντιδραστικό [κατ εμέ και πολλών άλλων] αντιδιαφωτισμό και αντιδυτικισμό που παρατηρείτε σε διάφορους χώρους ..και ομάδες…προς αντιπαραβολή ,πολλών ύποπτων »μυστικιστικών οπτικών» ανάμεσα σε αυτά βέβαια και ως προς της λεγόμενης καθ ημάς ανατολής που αναφέρθηκε και στο κείμενο αν δεν κάνω λάθος….ωσάν να υπάρχει κάποια μυστήρια »ανατολική ψυχή » ανεξάρτητη από τον τόπο και τον χρόνο και από της υλικές συνθήκες σε αντίθεση με την δυτική ορθολογική..ή αιρετική παπική,δεν ξέρω πώς θέλετε να το δείτε…..όπως λέγαν και παλιότερα νομίζω περί »μυστικιστικής σλαβικής ψυχής»…., ..Και λοιπόν..με αυτό τι νομίζω ότι γίνεται ; αναγορεύεται ως κύριος εχθρός..ο διαφωτισμός…ο δυτικοφιλελευθερισμός…η αστοδημοκρατία να το πούμε έτσι..και προβάλλεται ως αντιπαραβολή…ένα είδους νεοφεουδαρχικής ..ανατολικής ..τσαρίζουσας αντιδραστικής αντίληψης…μία ουτοπική ιδεατή »καθ ημάς ανατολή » και λοιπά…..Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ,πάντα όπως είπα,καθώς και πολλοί άλλοι …
    Τώρα για την λεγόμενη »σλαβική μυστικιστική ψυχή» η ίδια η ιστορία νομίζω έδειξε με κάποια παραδείγματα ότι αυτό ήταν ασύστατο…πολλοί άνθρωποι ξέκοψαν από την θρησκεία ..κι όχι απαραίτητα με την »απειλή των γκουλάγκ» ….την λεγόμενη ορθόδοξη εκκλησία,να τονίζω την βαθιά συνδεδεμένη από χρόνων,με τον τσάρο και την μοναρχία,δηλ με το παλαιό καθεστώς…και τους σκοτεινούς κοινωνικούς..ρόλους της …όπως και κατά την διάρκεια του αιματηρού εμφυλίου …μεταξύ ερυθροφρουρών – επανάστασης και λευκοφρουρών-μαυροεκαντονταρχιών-ξένων δυνάμεων …οι αφορισμοί του Τύφων …η’άρνηση της εκκλησίας.να δώσει χρυσαφικά της και πλούτη κατά την μεγάλη πείνα που έπεσε…κλπ…
    Κι έτσι εδώ θέλω να φτάσω και σε ένα μείζων ζήτημα…της ηθικής…και στο παραμύθι ψευτοδίπολο αθεϊσμός-ανηθικότητα και θρησκεία=ηθικότητα..
    Η αθεϊστική εσσδ έγινε βιομηχανική και αγροτική δύναμη με επιστημονικές κατακτήσεις και επιτυχίες και κατακτήσεις επίσης σε επίπεδο κοινωνικό οικονμικό,πολιτικό,του σοσιαλιστικού συστήματος…Δεν υπήρχε τότε η εγκληματικότητα που υπάρχει σήμερα ,η ανεργία,τα ναρκωτικά,η πορνεία,οι άνθρωποι ήταν σε άλλες συνθήκες ..είχαν δωρεάν παιδεία και υγεία οι άνθρωποι,η εργασία ήταν δικαίωμα..εκεί εκτιμούνταν ο άνθρωπος της δουλειάς,της εργασίας.. και όχι ο κλέφτης επιχειρηματίας,οι γκανκστερς πως λέγονται αυτοί,και ο μπιζνεσμεν..
    Είχαν πολιτιστικό επίπεδο,είχε »δημοκρατικοποιηθεί ο πολιτισμός και η κουλτούρα» ……όλοι με ένα βιβλίο στο χέρι είχε πει κάποιος ή κάποια δεν θυμάμαι ,που είχε ταξιδέψει εκεί ..γύρω στο 60 αν δεν κάνω λάθος…,,Εκεί επίσης απαγορευόταν δια νόμου η προπαγάνδα του πολέμου και μάχονταν και κήρρυταν μόνο για την ειρήνη..όταν στην αμερική … οι ιμπεριαλιστές μισάνθρωποι να σκέπτονται και να συλλογιούνται με τι ατομικά ή βακτηριολογικά όπλα θα μπορούσαν να εξοντωθούν τα περίσσια στόματα…!!!..
    Όμως στη σύγχρονη Ρωσία..την καπιταλιστική »θεοσεβούμενη ..με την θρησκευτική προπαγάνδα…τι ανώτερη ηθική υπάρχει δηλαδή..;
    Φτώχεια,ανισότητα,πορνεία,ναρκωτικά…..Κι ούτε ισχύει αυτό που συνεχώς ακούγεται από κάποιους μάλλον για προπαγανδιστικούς λόγους…ότι στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και δη στη Ρωσία »εξαφανίστηκε ο αθεϊσμός» …Εντάξει ..ας κόψουν κάτι!…υπάρχουν πολλές αθεϊστικές οργανώσεις..που προσπαθούν να προωθήσουν και επίσης να προστατέψουν και να διασφαλίσουν ,τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, όπως επίσης και σάιτ φόρουμ κλπ..
    .

  5. philalethe00 Says:

    @Dark
    Καλησπέρα κι ευχαριστώ πολύ για τα εμπεριστατωμένα σχόλια!
    Μια σημείωση μόνο, ότι το συγκεκριμένο κειμενάκι αντικατοπτρίζει κάποιες παλαιότερες λιγάκι σκέψεις και σε σημεία του σαφώς δεν θα συμφωνούσα σήμερα.

    Να προσπαθήσω να απαντήσω σε ορισμένα από τα ζητήματα:
    1)Ο σύγχρονος αθεϊσμός πράγματι προέρχεται από την αστική τάξη και τον 18ο αιώνα. Ο Χόλμπαχ, ο Ντιντερό κ.λπ. προώθησαν αυτές τις απόψεις ξεκάθαρα, αν και πολεμήθηκαν από τον Βολταίρο εν μέρει.
    2)Σχετικά με την προέλευση του αθεϊσμού ή του διαφωτισμού: δεν γνωρίζω κατά πόσο οι Ίωνες ή ο Ηράκλειτος τα προσέγγισαν, αλλά ορισμένοι προβάλλουν τους σοφιστές της Αρχαίας Ελλάδας. Εγώ προσωπικά έχω διαβάσει κάποια αποσπάσματα διασωθέντα του Πρωταγόρα (όπως σώζονται στον διάλογο του Πλάτωνα) από το έργο του «Περί θεών» και εκεί βλέπουμε ότι είναι κοντά σε αγνωστικιστή, δηλαδή βλέπουμε να μιλάει για τις δυσκολίες κ.λπ. που υπάρχουν στην διακρίβωση αυτών των πραγμάτων, αλλά -προσοχή- μόνο αναφορικά προς το 12θεο! Αυτό το θεωρώ σημαντική παρατήρηση δηλαδή. Άλλωστε κι ο Αριστοτέλης αυτοεξορίστηκε με την κατηγορία του σκεπτικιστή και ο Πλάτωνας μόνο συμβατικά συμμετείχε στην λατρεία της πόλεως της εποχής του, όπως φαίνεται, αφού μιλούσε περί ενός Θεού συχνά στα έργα του.
    3)Πράγματι κι εγώ θεωρώ ότι η μαρξιστική γραμματεία και φιλοσοφία είχε μιαν άλλη, γενικά, άποψη για τον αθεϊσμό από την αστική. Βέβαια υπάρχουν και οι «aufklarers», όπως ο Κάουτσκυ, Μπερνστάιν (που γνώριζε προσωπικά τον Μαρξ), που είχαν παρόμοιες απόψεις και επίσης στην ΕΣΣΔ εκδόθηκαν όλα αυτά τα έργα και ανακατεύτηκαν δυστυχώς.

    Προσωπικά θεωρώ ότι η θρησκεία με την ίσως «ορμέμφυτη» και ατομοκεντρική διάστασή της, ας πούμε, μπορεί και να εκλείψει υπό συνθήκες λύσης του κοινωνικού προβλήματος, αλλά όχι η γνήσια πίστη και αναζήτηση.

    Προσωπικά βλέπω την επιδίωξη για λύση του κοινωνικού προβλήματος σύμφυτη με την γνήσια πίστη (χριστιανική πίστη) και αντίθετη με τον φαρισαϊσμό και την συμβατική θρησκευτικότητα.

    4)Συμφωνώ ότι κάποιες φορές υπάρχει μια αντιδραστική ας πούμε αντιδυτική και αντιδιαφωτιστική ιδεολογία και τάση. Ακόμη και ο Μπερντιάγεφ (αγαπημένος συγγραφέας Ρώσος Ορθόδοξος) είπε ότι ο Ντοστογιέφσκι κάποιες στιγμή προσέγγισε στο έργο του κ.λπ. και κάποια αντιδραστικά στοιχεία, αν και οι επικριτές του δεν τον κατάλαβαν.
    Μπορούμε να πούμε ότι στο αντιδιαφωτιστικό κίνημα υπήρξαν και ορισμένες φωνές «αποκαταστασιακές», δηλαδή που θέλησαν την επιστροφή σε μια νέα φεουδαρχία.
    Αλλά μέσα στο Ρομαντικό, ας πούμε, κίνημα υπήρξαν και πάρα πολλοί που χωρίς να εξιδανικεύουν την αστική δημοκρατία κ.λπ. βέβαια, είχαν μια πολιτική αντίληψη όχι επιστροφής απλώς σε ένα παρελθόν τελείως εξιδανικευμένο, αλλά τη μετάβαση σε κάτι νέο που θα έχει στοιχεία και από το παρελθόν προσαρμοσμένα κατάλληλα στο παρόν. Αυτό ας πούμε κατάλαβα όταν διάβασα τις Σκέψεις του Novalis πρόσφατα (εκδ. Στιγμή), πολυ΄ενδιαφέρον βιβλίο, όπου μιλάει και για πολιτικά θέματα.

    5)Σχετικά με την ΕΣΣΔ, τους Σλάβους και τον αθεϊσμό: πολύ ενδιαφέρον βιβλίο είναι ένα του Νικολάι Μπερντιάγεφ, που ο ίδιος ήταν ορθόδοξος Χριστιανός και διώχθηκε τόσο από την Διοικούσα Εκκλησία επί Τσάρου, όσο και επί Στάλιν, διότι ζήτησε κάποιες ελευθερίες δημιουργικότητας, τέχνης, κ.λπ., με άλλους φιλοσόφους, οπότε έφυγε στη Διασπορά.

    Ο Μπερντιάγεφ λέει κοντολογίς ότι οι μεγαλύτεροι μηδενιστές στη Ρωσία ήταν παιδιά κληρικών!!! Οι Ντομπρολιούμπωφ κ.ά., που έγιναν μηδενιστές, τελείως αθεϊστές μεταφυσικά, κ.λπ. προήλθαν από διαφθαρμένα και υποκριτικά εκκλησιαστικά περιβάλλοντα τα οποία δεν ανταποκρίνονταν στην δική τους ψυχή που ήταν ας πούμε καλοπροαίρετη και αγνή. Αναμφίβολα υπάρχουν πάρα πολλά και τεράστια εγκλήματα που έγιναν (όπως η υποστήριξη της Διοικούσας Εκκλησίας στα τσαρικά εγκλήματα του 20ου αι., στις σφαγές λαού που ειρηνικά και με εκκλησιαστικές εικόνες και εικόνες του Τσάρου διαμαρτυρόταν για τις μεγάλες αδικίες που υφίστατο) και που σίγουρα οδήγησαν στο να καταποντιστεί και η ίδια η ορθόδοξη πίστη στα μάτια των απλών ανθρώπων, των προλετάριων ας πούμε.
    Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε για αυτό κανέναν άλλον, διότι κατά το μεγαλύτερο ποσοστό φταίει η διαφθορά και η αντιδραστικότητα της εκκλησιαστικής δομής τότε και αυτά τα έχουν πει άνθρωποι που διώχθηκαν από το σοβιετικό καθεστώς όπως ο Μπερντιάγεφ, αλλά και κληρικοί, μοναχοί.

    6)Σχετικά με την ΕΣΣΔ, δεν αρνούμαι τα επιτεύγματα στον κοινωνικό τομέα καθόλου. Πρόσφατα διάβασα κάποιες εντυπώσεις του Θεοτοκά (ο οποίος δεν ήταν ούτε σοσιαλιστής γενικότερα ούτε βέβαια μαρξιστής) από την επίσκεψή του επί Χρουστσώφ, οι οποίες ήταν πολύ θετικές για το κοινωνικό κομμάτι. Το πρόβλημα αφορά στην καταπάτηση των διαφόρων ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, στην δίωξη ανθρώπων όπως ας πούμε ο Μπουχάριν (πλην των Χριστιανών δηλαδή κ.λπ.) για τις ιδέες τους και τα φοβερά βασανιστήρια που υποβλήθηκαν κ.λπ.
    Βέβαια και η γραφειοκρατική δομή που πήρε το καθεστώς σταδιακά, ακυρώνοντας τα σοβιέτ.
    Θεωρώ ότι πρέπει, όσοι πρεσβεύουμε τον κοινωνικό μετασχηματισμό του συστήματος να μάθουμε από το παρελθόν αυτό και να μην το εξιδανικεύουμε, απλώς και μόνο επειδή ήταν «σοσιαλιστικό»…

    Αυτά κάπως σύντομα (διότι είναι πολλά και πολύ «ζουμερά» τα θέματα), ευχαριστώ και για τις βιβλιοπροτάσεις, και καλό βράδυ, καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: