“Η κοινωνία μας είναι μια κατ’ευφημισμόν κοινωνία. Θα ήταν προτιμότερο αν την χαρακτηρίζαμε αγέλη ή ένα σύνολο ακοινώνητων ατόμων. Είναι μια ζούγκλα αγρίων θηρίων, όπου ισχύει ο νόμος της δύναμης και της βίας. Ο σκληρός και ανελέητος ανταγωνισμός είναι ο μόνος κανόνας της κοινωνικής ζωής, που τείνει να θεσμοθετηθεί. Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι ο αδυσώπητος ανταγωνιστής, το αρπακτικό θηρίο, ο λύκος της λατινικής ρήσης. Μια τέτοια κοινωνία αφήνει περιθώρια μόνο για τους ισχυρότερους, ενώ οι άλλοι κινδυνεύουν να αφανισθούν μέσα σ’ ένα κλίμα παγερής αδιαφορίας, σύμφωνα με το ανελέητο δόγμα: Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν.”[]

Η δικαιοσύνη έγινε ουτοπία και άπιαστο όνειρο, γιατί λησμονήσαμε Εκείνον,  που μέσα από τον προφητικό λόγο βροντοφώναξε “Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επί της γης“.”

Η δικαιοσύνη, έλεγε και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΉ. Η θυσία (του δικαιώματος) προαιρετική. Αν κάποιος συκοφαντείται, έχει υποχρέωση να τον αποκαταστήσει ο άλλος. Αν του αποστερεί το προϊόν της εργασίας του ή τα εργασιακά δικαιώματά του, έχει υποχρέωση ο εργοδότης να του δώσει αυτά που του οφείλει. Απεναντίας, σήμερα συνηθίζουμε να θυμόμαστε τα κηρύγματα περί αγάπης και ταπείνωσης, όταν πρόκειται να θίξουμε κάποια κακώς κείμενα ισχυρών ανδρών και “ενδόξων της γης”. Έλεγε και ο T.S. Elliot ότι ” Όταν το Κράτος και η Εκκλησία τα πάνε υπερβολικά καλά, τότε κάτι δεν πάει καλά με την Εκκλησία”. Η Εκκλησία και ειδικότερα οι Μητροπολίτες της έχει γίνει ένα ντεκόρ, ένα συμπλήρωμα σε φιλανθρωπικά γκαλά· αυτό περίπου σε αδρές γραμμές. Οι δε φορές που οι Πατέρες είχαν φιλικές σχέσεις με την άσκηση εξουσίας, και τους φορείς τους ως φορείς εξουσίας, ήσαν σπάνιες… Οι σημερινοί Μητροπολίτες και πλείστοι ιερείς απλώς συμβάλλουν στον πόλεμο που αποκαλούν κοινωνική ειρήνη. Βεβαίως, έτσι, δεν μπορούν να εφελκύσουν το ενδιαφέρον των εντίμων και ανιδιοτελών ανθρώπων για την Εκκλησία. Οι ίδιοι στις δικές τους ιδεολογίες που θητεύουν είναι απέραντα πιο θερμοί, ασυμβίβαστοι, ελεγκτικοί, μη-εκκοσμικευμένοι· έχουν τις αρετές των Πατέρων σε ένα μη-χριστιανικό περιβάλλον.

Και συμπεραίνει ο πατήρ Δοσίθεος εκεί, ολόσωστα, ειλικρινά και σπαρακτικά :

“Κι όμως, παρά ταύτα πριν λίγες ημέρες εορτάσαμε κατά πομπώδη τρόπο και με αρκετή δόση υποκρισίας την σάρκωση του Θεού Λόγου. Ύβρις και υποκρισία: ένας κόσμος αποξενωμένος από τον Θεό υποτίθεται ότι γιορτάζει για τον Εμμανουήλ, δηλαδή για τον Θεό ανάμεσά μας. Αλλά τα έργα του τον ξεσκεπάζουν. Η κοινωνική πρακτική αποκαλύπτει ότι ο κόσμος ζη σε συνεχή κατάσταση αποστασίας από το θέλημα του Θεού. []ο Θεός είναι παρών με τις άκτιστες ενέργειές του στον υλικό κόσμο.[] Αν οι άνθρωποι θελήσουν να δεχθούν την παρουσία του Θεού στην ζωή τους, αυτό θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την μεταμόρφωση του κόσμου και της κοινωνίας.”

Σχετικά έλεγε και ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης σε κάποιον “σωφρονιστή Σεραπίωνα” για την καλή χρήση της εξουσίας:

“Εάν υποχωρήσεις στον θυμό, θα σβήσεις οπωσδήποτε τη δόξα σου, και θα αποκομίσεις τη φήμη θηριωδίας. Γιατί το να συγχωρείς εκείνους που αμαρτάνουν είναι πράξη θεϊκή, ενώ το να τιμωρείς αμέσως και απαραίτητα είναι κάτι που ταιριάζει στα θηρία και στα φίδια. Ποιος, όμως, αφήνοντας τη μίμηση του Θεού, θα θελήσει να εξομοιωθεί με εκείνα που σύρονται στη γη; Κανένας, εκτός βέβαια, εάν περιφρονήσει και τον φόβο του Θεού και τη δόξα των ανθρώπων”.(Επιστολή ΙΕ’)

Ο Άγιος προτρέπει τον σωφρονιστή -είναι δεδομένο ότι δεν μιλάμε για τυραννία, βέβαια, δηλαδή ατομιστική χρήση της εξουσίας προς ίδιον όφελος του άρχοντος- να ΜΗΝ ΤΙΜΩΡΕΊ, να μακροθυμεί σε αυτόν που όντως και τεκμηριωμένα πράττει το κακό. Δεν του ζητάει δικαιοσύνη με την έννοια της εκδίκησης -ανταπόδοσης, αλλά έλεος, απουσία τιμωρίας, συγχώρηση, μακροθυμία, όχι βία. Οι Πατέρες φωνάζουν: “Ίδιον [σ.φ.: θεάρεστης] αρχής το ελεείν”. (Άρα, ίδιον τυραννίας το ανελέητον.)

Εμείς, όμως, τι κάνουμε ως κοινωνία; Πώς δρουν οι σωφρονιστές και οι άρχοντές μας; Είναι ελεήμονες ή μήπως επιτίθενται ακόμη και στους καλώς πράττοντες και δικαίως διαμαρτυρομένους; Η δε Εκκλησία αυτούς τους ανθρώπους τους ελέγχει ή μήπως απροϋπόθετα τους …εκθειάζει, διότι τους θεωρεί συγγενή …θεσμό του Κράτους με αυτήν(!!!);

Καταλαβαίνω: τα διλήμματα που ίσως αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, όσοι δεν απώλεσαν τελείως την συνείδησή τους και το αίσθημα της ενοχής, τα έχει ήδη προνοήσει το “σύστημα που προγραμματίζει την ανεργία”, σύμφωνα με κάποιους Γάλλους ιερείς… Σου λέει, κάνε την δουλειά σου, έστω και αν αυτή είναι “χυδαία επίδειξη ισχύος”, αλλιώς, αν βγεις έξω από το μαντρί, θα σε φάει ο λύκος.

Αλλά υπάρχει και περιμένει κάπου και ο Ποιμήν ο καλός…

Ουδεμία σημασία έχει η δικαίωση· σημασία έχει η λύτρωση, η απαλλαγή. Η οποία απαλλαγή από τα δεινά κατά κανόνα φτάνει, όταν όλα φαίνεται πως χάθηκαν, έγραφε και ο ι. Χρυσόστομος από την εξορία στην αγ. διακόνισσα Ολυμπιάδα. Αλλά η δικαίωση παραταύτα έρχεται: ακόμη και στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, φιλοξενήθηκε άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο “Τα μαθήματα της Αργεντινής για μία Ευρώπη που παιδεύεται από την κρίση” και υπογράφεται από τον Jens Glüsing. Συνεντευξιάζεται ο Ρομπέρτο Λαβάνια, που είναι ο Υπουργός Οικονομίας της ανάκαμψης, που απέπεμψε το ΔΝΤ τον Απρίλιο του 2002, όταν ήρθε να ξαναπροτείνει τις… ίδιες πολιτικές που οδήγησαν στην εξέγερση και στην θεαματική απόδραση του Πρωθυπουργού ντε Λα Ρούα με ελικόπτερο.

Ο Λαβάνια δηλώνει στο πασίγνωστο αυτό περιοδικό: “Φαίνεται πως δεν έμαθαν τίποτε από την συντριβή μας” και τονίζει ότι “η Ευρώπη έχει επιστρατεύσει τα ίδια μέτρα λιτότητας που έριξαν κάτω την Αργεντινή”(!!!). Συνεχίζει δε λέγοντας: “Αυτό δημιουργεί μία πολύ μακράς διαρκείας Ύφεση” και “η περιοχή περιστρέφεται περισσότερο και περισσότερο προς την πτώση/ παρακμή”. Στο εν λόγω άρθρο, ακόμη, τονίζεται ότι η κατάσταση της οικονομίας της Αργεντινής, που έχει επισημανθεί ως διδακτικό παράδειγμα από τους Κρούγκμαν και Ρουμπινί, δεν ηρέμησε μέχρι η περονίστρια Χριστίνα Κίρχνερ να αναλάβει την πρωθυπουργία- κρατώντας πάντως τον Ρομπέρτο Λαβάνια στο Υπουργείο Οικονομίας.

Αξιοσημείωτη, σαν επιμύθιο, είναι η τρέχουσα κατάσταση του πρωθυπουργού που έμπασε το ΔΝΤ στην χώρα, του Φερνάντο ντε λα Ρούα, που το έσκασε από το ελικοδρόμιο του προεδρικού μεγάρου 10 έτη πριν: Ζη πλέον μια ζωή που μοιάζει ελαφρώς με ακούσιου ερημίτη: “(προσ)βάλλεται από περαστικούς, όταν τολμά να δείξει το πρόσωπό του δημόσια.[] Ζει μια αποκλεισμένη ζωή σε ένα διαμέρισμα στην[] γειτονιά της ανώτερης τάξης του Μπουένος Άιρες. Φρουροί της ασφάλειας φυλάνε την είσοδο του κτιρίου και η πόρτα για τον ανελκυστήρα είναι κλειδωμένη.” Ο ντε λα Ρούα γλύτωσε την τελευταία στιγμή από τα δικαίως οργισμένα χέρια του πλήθους· σήμερα θεωρεί πως εξαπατήθηκε από τους… γκουρού του ΔΝΤ και τις σκληρές γραμμές τους· τα μέλη της κυβέρνησής του επίσης θεωρούν την περίπτωση πολύ συναφή με την ελλαδική. Τελικώς, η λύση ήρθε με μία κοινωνική πολιτική διαμετρικά αντίθετη και με την διαγραφή του 70% του Χρέους που την επέτρεψε. Άλλωστε, όταν ο Κέυνς έγραφε την “Γενική Θεωρία”, χώρες όπως η Μ. Βρεττανία είχαν 200% του ΑΕΠ Εθνικό Χρέος. Διαβάζοντας κανείς όλα αυτά, ελπίζω πως αισθάνεται ακόμη πιο ευεξαπάτητος και μωρός για την ανοχή μας όλης αυτής της περιόδου. Αυτό έδειξαν τα γεγονότα, πως ένα επιτελείο κυβερνητικό, με την βοήθεια ενός διεφθαρμένου τύπου, λέγοντας συνειδητά ψέματα, έσπρωξαν την Ελλάδα προς τα μαύρα νερά της Στύγας, που, τόσο καιρό που λάμνουμε με το ένα και με το άλλο σε αυτά, μας έφτασαν σχεδόν στον Άδη.

Φέτος, η επίσημα υπολογισμένη μείωση του Εθνικού Προϊόντος είναι 6%. Δεν ξέρω αν θυμάστε τις υποδεκαπλάσιες προβλέψεις διαφόρων υπουργοποιημένων ηγετίσκων· σήμερα, ακόμη “έχουν το νεύρο” να μας κάνουν διάφορα μαθήματα από τηλοψίας και από της Βουλής. Τους εξέλεξε, βλέπετε, ο λαός το 2009. Βέβαια υπόσχονταν τα διαμετρικώς αντίθετα- σχολαστικότητες.
Μέσα σε όλα αυτά, ο εξοχος αντιπερισπασμός, το πυροτέχνημα: προφυλακίστηκε ο ηγούμενος Εφραίμ, ως …δυνάμενος να υποτροπιάσει. Οι μέθοδοί του είναι συσχηματισμένες τω καπιταλιστικώ κόσμω: απαγορεύονται αυστηρότατα, όπως και οι ανταλλαγές, από τους ιερούς Κανόνες, είναι ακριβώς αντι-ορθόδοξες. Μία τέτοια προφυλάκιση όμως φανερώνει παμπόνηρους σκοπούς και είναι κραυγαλέα άδικη και μη-ισόνομη.

Αυτός ο τύραννος είχε, όμως, ένα μεγάλο εχθρό. Τον εχθρό αυτό τον φοβόταν φρικτά. Δεν άντεχε καν στην ακρόαση του ονόματος του. Είχε ένα προαίσθημα ότι θα μπορούσε να τον καταβάλει, να τον ανατρέψει, να ελευθερώσει όσους έχει κάτω από την τυραννία του και που ο έλεγχός τους του προκαλούσε ηδονή… Δεν ήθελε καν να το σκέφτεται… Κάθε που ακουγόταν το όνομά του, γινόταν πελιδνός- κίτρινος από φόβο και μαύρος από θυμό. Πώς είχε τολμήσει να αντισταθεί στα σχέδιά του;  Αυτή η σκέψη τον “δαιμόνιζε”.

Τούτος ο εχθρός τώρα, όπως τον πληροφόρησαν οι άνθρωποί του, είχε έρθει από τα μέρη του, τα μέρη που κατοικούσε, μεταμφιεσμένος, “ινκόγκνιτο”, σε παραλλαγή.

Το σχέδιό του τώρα είναι να τον αιχμαλωτίσει στο κάστρο του. Aπό εκεί δεν θα μπορέσει να βγει ποτέ…

1. (Το πρόγραμμα λιτότητας) “έχει βασιστεί, κατά την γνώμη μας, υπερβολικώς πολύ πάνω στους φόρους και νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που έχουμε δει μέσα στο 2011 είναι ότι έχουμε αγγίξει το όριο από ό,τι μπορεί να επιτευχθεί δια μέσου της αύξησης των φόρων”.
2. “Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έχουν πέσει κατά πολύ έξω από τις προσδοκίες” και “είναι πολύ νωρίς να ειπωθεί αν νέα μέτρα λιτότητας πρέπει να ληφθούν την επόμενη χρονιά”.
3. “Όποια περαιτέρω μέτρα, αν χρειαστούν, θα πρέπει να είναι στην πλευρά των εξόδων”
Στην δε ομιλία του στο Ελληνοαμερικανό Επιμελητήριο, ο κ. Τόμσεν είπε ότι πρέπει να ανασκοπηθεί το ζήτημα του σκληρού πυρήνα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ήτοι το θέμα του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Βεβαίως, πλέον δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν αμφισβήτησε η Τρόικα -μεγάλη της η χάρη- τις Σ.Σ. Ο κ. Τόμσεν προσθέτει δε ότι πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο για λόγους …ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.
Αλλά, για να μην μας ξεφύγει κάποια υπερβαλλόντως βαριά κουβέντα, ας δώσουμε τον λόγο επ’αυτού στον Ρομπέρτο Λαβάνια, τον σωτήριο Υπ. Οικονομικών της Αργεντινής στην μετά-ΔΝΤ(2002 κ.ε.) εποχή, σε μια από τις συνέντευξεις που παραχώρησε εδώ, στο περ. “Επίκαιρα” της 14-10-2001:
“Αυτό είναι τρέλα! Κατά την άποψή μου, είναι καθαρή τρέλα, μια ολοκληρωτική τρέλα! Η χώρα σας θα πρέπει να ενισχύσει την υγιή ανταγωνιστικότη­τά της στο μακροπρόθεσμο διάστημα.”

Είναι παροργιστικό βέβαια το γεγονός αυτό, ότι πάλι επιστρέψαμε “επί το ίδιον εξέραμα”. Ο υποφαινόμενος δεν είναι βέβαιος πού θα πρέπει να αποδώσουμε τις αποφάνσεις του κ. Τόμσεν, αν δηλαδή πράγματι τις πιστεύει και ο ίδιος. Από τον κ. Λαβάνια, πάντως, θα ακούσουμε μια απάντηση:
“Το πρόβλημα είναι ότι το ΔΝΤ προτείνει πάντα προγράμματα δημοσιονομικής λιτότητας. Το είχε κάνει στην Αργεντινή το 1999 και είχε καταστροφικές συνέπειες. Το έκανε το 2001 και είχε επίσης καταστροφικές συνέπειες, γιατί το Δεκέμβριο του 2001 οδήγησε στην πτώχευση της χώρας, με όλες τις αρνητικές συνέπειές της. Όταν ανέλαβα το υπουργείο Οικονομικών, τον Απρίλιο του 2002, μας πρότεινε ξανά τα ίδια προγράμματα.”(!!!)
Κατά την γνώμη μου, αν πιστεύει όσα λέει ο κ. εκπρόσωπος, πρόκειται -πολιτικώς- για ένα παγκάκιστο δογματικό τύπο, ο οποίος είναι θανάσιμα για την χώρα μας προσκολλημένος σε μονολιθικά κλισέ της προκεϋνσιανής εποχής και της οικονομικής συλλογιστικής του… Jean-Baptiste Say. Ο Say έλεγε ότι η προσφορά παράγει ισόποση ζήτηση. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν επαληθεύεται πουθενά: Ένας φίλος μου είχε αναφέρει ότι είχε προτείνει σε μια εταιρεία του δισκογραφικού τομέα να εκδώσει μια συλλογή με ορισμένα μουσικά κομμάτια που συνέλεξε ο ίδιος. Η εταιρεία αυτή του απάντησε πόσο περίπου υπολόγιζε να είναι τα χρήματα  που αναμενόταν να λάβει από αυτήν την κυκλοφορία. Οι σύγχρονες επιχειρήσεις υπολογίζουν σε χρηματικές μονάδες, γενικώς αλλά και κατά κανάλι διανομής ακόμη, πόσο χρήματα προσδοκούν να πάρουν. Αν δουν ότι δεν λαμβάνουν αρκετά χρήματα, δεν έχουν οικονομικό συμφέρον να παράξουν τίποτα. Αυτό επιφέρει την Ύφεση και αυτό επιφέρει την μαζική ανεργία και άρα την αδυναμία εξυπηρέτησης του όποιου χρέους. Εξ ου και ο μετριοπαθής κ. Λαβάνια θα πρότεινε την αύξηση των μισθών και των συντάξεων και την άρνηση του χρέους.

Αυτό είναι το εξωηθικό, οικονομικό κομμάτι. Για τα άλλα μας μιλάει ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος:
“Ου φιμώσεις βουν αλοώντα”.[] Κατά γράμμα, βέβαια, για τα ζώα τα έλεγε αυτά ο Μωυσής. Κατά πνεύμα, όμως, όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος(Α’ Κορ. 9, 9-10), γράφτηκαν για μας: Δεν μπορεί έναν άνθρωπο, που μας εργάζεται, να μη του δώσουμε όσα του είναι απαραίτητα, όσα χρειάζεται, όσα του ανήκουν. Αφού δεν επιτρέπεται ούτε το βόδι που αλωνίζει να το φιμώνουμε και να μη το αφήνουμε να φάη από το σιτάρι που αλωνίζει(«Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», 2003).
Λοιπόν, θα επιτρέψουμε να γκρεμίσουν και τα τελευταία υπολείμματα της δικαιοσύνης σε αυτήν την χώρα; Πόσο ακόμη θα συνεχιστεί αυτή η ιλαροτραγωδία;

Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή που έτρωγε κανείς κουραμπιέδες και μελομακάρονα και αγόραζε καινούργιους δίσκους από το δισκοπωλείο, ενώ έβλεπε τηλεοπτικές σειρές με τους οικιακούς. Με αυτά και με αυτά, βέβαια, στερούσε τον εαυτό του από ό,τι θα μπορούσε να τον κάνει ολόκληρο, να τον κάνει άνθρωπο, να τον αναστήσει, να διώξει μακρυά τους δαίμονες, τα πάθη, την μνησικακία, να μεταμορφώσει τον πόνο…

Για αυτό και εκδηλώνεται η “υπαρξιακή αγωνία” σε όλη της την έκταση συνήθως, αυτό που κάποτε κι εγώ, παλιά, είχα ονομάσει ως “βιάση απροσδιόριστη”… εδώ παραπάνω ο πονεμένος ποιητής μας  μας μιλάει για τα “λυπημένα Χριστούγεννα των ποιητών” και τον “νεκρό τις γιορτές”. Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Παπαντωνίου μας μιλούσε για τα “λυπημένα δειλινά της Κυριακής”, της Κυρι-ακής, και αναρωτιόταν “πώς έχω την ψυχή βαριά”; Γιατί έχει την ψυχή βαριά; Τι είναι αυτό που του λείπει, όταν τίποτα δεν του λείπει; Προς τι το ψυχικό ανικανοποίητο; Ερωτήσεις ρητορικές ίσως για μένα και για πολλούς από εσάς, αλλά πόσο ταλαιπωρούν τον άνθρωπο και πόσο σωστό είναι να δέχεται και να συνειδητοποιεί αυτόν τον πόνο, αυτήν την δίψα… δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα απλώς προσπαθούν να την ναρκώσουν· δεν αντέχουν τον εαυτό τους, δεν αντέχουν την μοναχικότητα, διότι δεν αντέχουν τα δαγκώματα της συνείδησης, που τους πληροφορεί για την ρότα τους, που είναι αθεράπευτα λοξή…

Και πώς θα έρθει να κατοικήσει αυτός ο νέος θεός στην καρδιά μας; Πώς θα τον αναγνωρίσουμε; Μας το λέει κάπως εδώ κάποιος καλλιτέχνης με ειλικρινείς προθέσεις… “The Wind, it cuts to my bone, the Wind, this hollow breath of cold[...] in winter’s arms I feel at home”… Όταν λιώσει η αδιαφορία και η απάθεια που βρίσκει δικαιολογίες όπου δεν υπάρχουν δικαιολογίες, όταν νιώθεις στα χέρια του Δεκέμβρη στο σπίτι σου… όταν νιώσεις την φωνή μίας αύρας που είναι λεπτή και που λεπταίνει πρωτόγνωρα και εσένα τον ίδιο… σε κάνει όλως άλλον και όλως άλλην…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους…

Έτσι είναι οι περίπατοι οι ξεκλεμένοι αυτοί: αφορμή για εγκαρδίωση, κάλλος παράδοξο και παρηγορητικό, θωπείες στοργικές τούτης της χαρμόλυπης εποχής του χρόνου… Ιδού λοιπόν πώς μπορεί ένα φυσικό θεοποίητο κάλλος, πλάι στην εκκλησιά, να πνεύσει ζωή σε μια πόλη που ασχημίζει η νεωτερική αδιαφορία μας και το ψηφοθηρικό και ξέπνοο “ενδιαφέρον” για την κτίση ημών των ανθρώπων που ζουν στο λυκαυγές της “μετανεωτερικότητας”…

 1. “Λοιπόν αυτό είναι το μυστικό. Έχω πολλά να σας πω πάνω σ’ αυτά που έχω ιδεί στη ζωή μου, από ανθρώπους, που κατείχοντο από τέτοια συναισθήματα, δηλαδή σατανικά συναισθήματα, δηλαδή ο διάβολος, ο κακός εαυτός μας, κατορθώνει και παίρνει από τη μπαταρία της ψυχής μας, που έχει τη δύναμη για να κάνομε το καλό, την προσευχή, την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την ένωσή μας με το Θεό, αυτός κατορθώνει και μας παίρνει αυτή την ενέργεια και την κάνει θλίψη, κατάθλιψη, και ξέρω πως τα λένε οι λεγόμενοι ψυχίατροι. Εμείς δεν τα λέμε έτσι, τα λέμε σατανική ενέργεια. Λέμε ακηδία, λέμε λογισμοί, και λέμε ο διάβολος της ακηδίας, ο διάβολος της πορνείας, ο διάβολος, ο διάβολος, ο διάβολος. Διάφοροι διάβολοι, για κάθε σατανική ενέργεια που μας δημιουργούν.”

2. Τέτοιοι άνθρωποι καταθλιπτικοί, νευρικοί, στενόχωροι δεν δέχονται, δεν δέχονται να τους θίξεις, να τους πεις, αυτό θα το κάνεις έτσι. Μα δεν μπορώ, το λέει η επιστήμη. Βρε, του λέω, κάντο καημένε και ας το λέει η επιστήμη. Πες: Εγώ θα κάνω υπακοή στο Γέροντα.

3. Το μεγάλο μυστικό είναι η ταπείνωση.

4. Τι να τους κάνεις τους ψυχιάτρους και τους ψυχαναλυτάς και τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά. Λοιπόν, υπάγετε εν ειρήνη.

Πηγή: http://fathers.pblogs.gr/tags/geron-porfyrios-gr.html

3. Γιατί να είμαι κομμουνιστής για την ισότητα, την αγάπη και την δικαιοσύνη, όταν αυτά πολύ πριν από τον Κομμουνισμό, επτακόσια περίπου χρόνια προ Χριστού, τα κήρυξε ο Προφήτης Ησαΐας; Δεν λέγει “δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης;”(Ησ. 26, 9)
4. Δεν έχουμε ανάγκη να λέμε “είμαστε κομμουνιστές”. Μας αρκεί να λέμε “είμαστε Χριστιανοί”. Τα έχουμε όλα μέσα στον Χριστιανισμό, και αγάπη και δικαιοσύνη και ειρήνη. Τα πάντα.

Πηγή: π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, “Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα”, 2003

Θα μου πείτε ίσως: “μα και εμείς οι Χριστιανοί δεν προσευχόμαστε σε κάθε Θ. Λειτουργία υπέρ του “φιλόχριστου στρατού” “; Ναι, βεβαίως· καθήκον μας είναι να προσευχόμαστε υπέρ παντός και ιδίως των σε εκάστοτε χειρότερη πνευματική κατάσταση ευρισκομένων. Ο Ζακ Ελλύλ αναφέρει κάπου(βλ. στο “Αναρχία και Χριστιανισμός”, εκδ. Νησίδες) ότι υπήρχαν Χριστιανοί στην Γερμανία που προσεύχονταν υπέρ του Χίτλερ, ενώ ταυτοχρόνως συνωμοτούσαν για να τον ανατρέψουν· η προσευχή σημαίνει την αγαπητική βούληση της καλής αλλοίωσης και εξαγιασμού του όποιου άλλου, όχι της …συντήρησής του. Ο σωστός πατριωτισμός, όπως τόνισε σωστότατα και ο αδελφός Θ. Κουρταλίδης σε προηγούμενο φύλλο της “Χ”, είναι αυτός που συνδυάζεται με την Δημοκρατία και μάλιστα την δημοκρατία όπως την εννοούμε μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή την καθολική δημοκρατία, την “υπερδημοκρατία”(Ν. Μπουγάτσος, “Ο Ορθόδοξος δρόμος για την πολιτική εξουσία”), το “να αποφασίζεται κάτι με την γνώμη όλων”, όπως συμβούλευε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, αυτός ο “λαοκρατικός καλόγερος” κατά τον Σάθα. Ακόμη, άλλοι ονειρεύονται την εξομοίωσή μας με τους “βαρβάρους”, και οραματίζονται αιματοχυσίες των ανθρώπων των γειτονικών λαών. Προσέξτε το εξής: δεν ονειρεύονται την απελευθέρωση κάποιων ομοεθνών, την άρση της καταπίεσής τους από κάποια αλλοεθνή ή και βαρβαρική τυραννία,  δεν κινούνται δηλαδή από αγάπη και πατριωτισμό, δηλαδή αλληλεγγύη προς τους ομοεθνείς, ή και οργή κατά του κακού που διαπράττεται, αλλά από προσωπικό και εθνικιστικό μίσος. Ο δε εθνισμός τους έχει διαστραφεί σε αυτό ακριβώς που οι σύγχρονοι προοδευτικοί τον κατηγορούν: σε ένα συλλογικό ατομισμό . Αυτά τα φρονήματα, εν πάση περιπτώσει,  καθότι δεν μπορούμε να κάνουμε τέτοια ηθικολογικά κηρύγματα και χρηστομάθειες στον τεχνοκρατικό 21^ο αιώνα, μένουν στις πλείστες περιπτώσεις απλώς φρονήματα και  έτσι μπορούν να καθίστανται σεβαστά ως εθελούσια επιλογή ενός προσώπου, που δεν επηρεάζει την Πολιτεία. Δεν υπάρχει κανένα συναφές υπόβαθρο ιδεολογικό σήμερα επαναφοράς μίας στρατιωτικής Χούντας. Όσο φιλοατλαντιστές και αν ήσαν οι «επαναστάται» συνταγματάρχες, δεν έπαυσαν να έχουν μια προσωπικότητα δική τους, μάλιστα εμποτισμένη με αυτό που ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος πολέμησε από την δεκαετία του 1950 δριμύτατα, δηλ. τις «ελληνοχριστιανικές συνθέσεις» και τον «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό»(με την έννοια της σύγκρασης ισότιμων στοιχείων) και κάποια αντικομμουνιστικά οργανωσιακά ιδεολογήματα.

Πρέπει να το πούμε, όπως ταπεινά φρονώ, με αυτήν την θαυμάσια ευκαιρία, καθαρά ότι ο πόλεμος κι ο στρατός είναι ένα κακό πάντοτε, όσο κι αν δικαιολογείται εκάστοτε. Αναζητώντας κανείς την χριστιανική τελειότητα, έχει κάθε έρεισμα, για να τα απορρίψει έως και τελείως.  Ο φόνος άλλου ανθρώπου, παρά το ότι υπό συνθήκες είναι ανεκτός ή και τιμάται εν μέρει, δεν είναι ποτέ ή καλύτερη επιλογή και είναι κώλυμα ιερωσύνης. Η μόνη περίπτωση που ένας τέτοιος πόλεμος μπορεί να γίνει δεκτός, λένε οι Πατέρες, είναι ακριβώς από λόγους και πνεύμα αυτοθυσιαστικής αγάπης. Στην περίπτωση του κοινωνικού αγώνα, ο παπάς –υπουργός της επαναστατικής κυβέρνησης των Σαντινίστας Ερ. Καρντενάλ είχε πει ότι, εν συγκρίσει με την -μαρτυρούμενη και στην Γραφή- επίθεση των πλουσίων κατά των φτωχών και εργαζομένων για αυτούς, μία απεργία είναι εφάμιλλη, συγκρίσιμη με παθητική αντίσταση. Όπως και νά’χει, όμως, στην περίπτωση ενός πολέμου, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Δείτε π.χ. τους φοβερούς ενδοιασμούς του τόσο ευαίσθητου και ηρωικού πρωτομάρτυρα του Μακεδονικού Αγώνα Π. Μελά, σε περίοδο που οι Έλληνες της Μακεδονίας μεθοδικά ξεκληρίζονταν, με πρώτους τους παπάδες και τους δασκάλους των χωριών…

Ειλικρινής ευχή μου το λοιπόν είναι να αγωνιστούμε όλοι, για να αλλάξουμε αυτές τις φοβερές, υφέρπουσες καταστάσεις· καταστάσεις που μας καταστούν όχι απειλούμενους έξωθεν, αλλά φθισικούς.